Cenk Kolçak

Poetry

1. Sea Diary / denize günce

   

   

   ENGTUR

   iodine evokes a journal sometimes

   scribed upon the water by the men 

   who weave nets with their large hands and read in every battle 

   or it’s a dream, emerging

   like the day that the night longs for 

   the sea breeze disperses all its lightness

   and a lamp’s deceiving can’t be forgotten, lingers

   yet in this world, a lighthouse

   stands within the sight distance of every eye

    

   so let it be known—the flower that blooms on the cliffs

   know that the flower that swings its feet into the sea

   is the portrait of life growing ever more

   and know, the crystal quartz that values a stone

   is the way stones keep a human alive

    

   yes, iodine evokes a journal

   pulled by star-bushes and pine’s, days- 

   resistant to the sea’s hardy spray 

   (wind, a wind, a black wind)

   because everything shifts its place

   a wild herb longs to walk,

   a cloud longs to roam,

   water, flow

    

   that’s why the paint never peels from houses on the steppe

   and what doesn’t peel remains, unforgettable

   breeze-less, salt-less, journal-less

   (no—frost has its own claim;

   many rest, lonely, in the skirts—

   know the mountain owes no gratitude to the sea)

    

   and the sea,

   finding its voice in a purple iodine 

   in every quarrel read aloud to the water

   by the men who weave nets with their large hands,

   suddenly sinks upon us

   yet a lighthouse

   stands within the sight distance of every eye

   there is no lamp’s deceiving 

   every flash is as light as a breeze

   and resembles day brewing in night

   because iodine evokes a journal

   and a lighthouse keeper’s fallacy in this world is forgotten,

   lingers

   Translated by Efe Duyan

   iyot bir günceyi hatırlatır bazen

   iri elleriyle ağ ören adamların

   suya yazdığı her kavgada okunan

   ya da bir düştür çıkagelir

   gecenin özlediği gündüze benzer

   meltem dağıtır bütün hafifliğini

   ve bir lambanın yanılttığı unutulmaz, kalır

   oysa dünyada bir deniz feneri 

   her göze görünme mesafesindedir

    

   öyleyse bilinsin yarlarda açan çiçek

   bilinsin ki ayaklarını denize sallandıran çiçek

   gittikçe çoğalan yaşamın resmidir

   ve bilinsin taşa değer biçen kristal kuvars

   taşların insanı yaşatma biçimidir

    

   evet, iyot, bir günceyi hatırlatır 

   yıldız çalısı ve çamların çektiği

   günler ki dayanıklı deniz serpintisine

   (yel, bir yel, kara yel)

   her şey değiştirir çünkü yerini

   yabani bir ot yürümek ister

   bulut gezinmek

   su akmak

    

   bu yüzden boyası dökülmez evlerin bozkırda

   ve dökülmeyen unutulmaz, kalır

   meltemsiz, tuzsuz, güncesiz

   (değil, ayazın hatırı vardır

   çoktur kimsesiz eteklerde dinlenen 

   ki bilinsin dağın denize minneti yoktur)

    

   denizse

   mor bir iyot sesinde

   iri elleriyle ağ ören adamların

   suya okuduğu her kavgada dillenen

   ansızın siner üstüne insanın

   oysa bir deniz feneri

   her göze görünme mesafesindedir

   lambanın yanılttığı yoktur

   her parlama bir meltem hafifliğinde

   gündüzün demlenen geceye benzer

   çünkü iyot bir günceyi hatırlatır

   ve dünyada bir fenercinin yanılgısı unutulur, 

   kalır

2. I like horses, too // yet I just got out of a love / atları da seviyorum // fakat yeni çıktım bir aşktan

   

   

   ENGTUR

   I like horses, too 

   yet I just got out of a love

    

   like a Jewish cemetery

   I welcome belated visitors on my slopes

   the cypress twitching their necks and some others 

   over there, on the plain, they still search for their past

    

   they just plucked my lone flowers from branches

    

   I am a loster all over the place

   my portrait is on the street where carnations are left

   in the night, in the cities, on the hills 

   well, I'm looking for my face on the asphalt paved recently

    

   yet they still shoot the Kurds

    

   I'm tired, on my way back from moire castles

   my share lies at the bottom of the city walls now

   what a beautiful lying this is

   falling like gods from horses

   I like horses, too

    

   yet I just got out of a love

   Translated by Efe Duyan

   yahudi mezarlığı gibiyim

   gecikmiş ziyaretçiler ağırlıyorum yokuşlarımda

   boynunu bana seğirten servi ve birileri

   orada, ovada geçmişini arıyor hâlâ

    

   yalnız çiçeklerimi kopardılar dalımdan

    

   oradan oraya bir yitikçiyim

   resmim karanfil bırakılan sokakta

   gecede, kentlerde, tepelerde

   ve dökülen her yeni asfaltta yüzümü arıyorum

    

   fakat kürtleri vuruyorlar hâlâ

    

   yorgunum, hareli kalelerden dönüyorum

   payım şimdi sur diplerinde yatan

   ne güzel bir yatış bu

   tanrılar gibi düşen atlardan

   atları da seviyorum

    

   fakat yeni çıktım bir aşktan

3. a pediment for flowerless seas / çiçeksiz denizler için alınlık

   

   

   ENGTUR

   flowers sleep, flowers wake up

   even the sea ends somewhere, tired of being looked at

    

   seas sleep, seas wake up

   even the flower ends somewhere, tired of making others await

    

   It’s the gaze at the flowerless seas I hold:

    

   an arm might open, might close

   and man can cross all seas, yet-

    

   is it love that caused the city to collapse seven times

   only to be rebuilt nine times?

    

   gates close, gates open

   mixed with dust and soil, the blood, shed in a duel, wouldn’t dry ever

    

   O before-the-christ-times, O where ships used to sail

   waning in the ruins, a horse would surely celebrate your bairam one morning.

    

   and it’s been asked: what on earth is this, lying in Hisarlık below the earth?

   and it’s been answered: three thousand years old brave warriors

    

   meaning that man is the land’s pain he falls onto

   snow melting on his tongue on a tranquil journey

    

   it’s what I understand of flowerless seas:

    

   I’m the one waking up every morning

   nobody else, standing across flowerless seas every morning 

   not the flowers but rhinos are growing in the sea

   three beauties and paris, two seas and an I 

   not the flowers but rhinos inside the sea

   an arm, a gate, a horse, and thousands of ships

    

   just like a flowerless gods’ tale 

   even the sea ends somewhere

   Translated by Efe Duyan

   çiçekler uyur, çiçekler uyanır

   deniz de biter bir yerde, bakılmaktan usanır

    

   denizler uyur, denizler uyanır

   çiçek de biter bir yerde, beklenmekten usanır

    

   çiçeksiz denizlere sürdürdüğüm bakıştır:

    

   bir kol bazen açılır bazen kapanır

   insan bütün denizleri aşar da

    

   aşk mıdır yedi kere yıktıran şehri

   dokuz kere kurduran aşkla

    

   kapılar kapanır, kapılar açılır

   kurumaz düelloda akan kan, toza toprağa bulanır

    

   ey milat önceleri, ey gemilerin gezdiği

   yıkıntılara karışan bir at, elbet bir sabah sizinle de bayramlaşır

    

   ve söylenir: nedir bu yatan şimdi hisarlık’taki

   cevap verilir: cesur savaşçılar üç bin yıl yaşındadır

    

   öyleyse insan düştüğü toprağın acısıdır

   dilinde karların eridiği, durgun bir yolculuk içinde

    

   çiçeksiz denizlerden anladığımdır: 

    

   her sabah uyanan benim

   her sabah çiçeksiz denizlere duran, kimseler değil

   çiçekler değil, gergedanlar uzuyor denizde

   üç güzel ve paris, iki deniz bir ben

   çiçekler değil, gergedanlar, denizin içinde

   bir kol, bir kapı, bir at ve gemiler binlerce

    

   çiçeksiz tanrılar masalı gibi

   deniz de bitiyor bir yerde

4. a house in troia / troya’da bir ev

   

   

   ENGTUR

   rented a house in troia

   sunrise and forty dark ships pass through my eyes

    

   however, the migration of a person to another

   a breath of air in the rain street and a long pause 

    

   rented a house in troy

   my wife covers herself with every pine cone she collects

    

   the wind’s whistling between us

   the culprit of the fire breaking out every night, she know who.

    

   rented a house in troia

   sunrise and forty dark ships pass through my eyes

    

   however, all the before-the-christ-times knew 

   mulberries laid on a clean cheesecloth, the rust and dirt of bronze

    

   rented a house in Troy

   the first Hellenic people pass over me and a black plow with its hooves.

    

   a knock on my door, I said who is it?

   a dervish who wears his Ya Hû creed as cardigan

    

   like every breeze bowing to water

   I bowed to the water flowing in front of me:

    

   “I rented a house in troia

   I am standing on the never-swept sill of this house.

   I hear the whistle of the wind, the cracking of the plaster, the footsteps of swallows perching on the roof, the mouse scratching the ceiling, the coldest breath of a wall, a pen vomiting with anger, the uncanny sleep of poets.

   I hear the pine cones crackling on the hill, roasted villages, the hay catching fire, the sound of slippers in a house, and the doorbell not ringing in another.

   I hear the iodine of this city, the home interiors; what the hell a bleeding tap is, I hear it flowing down and down into a father, I hear my mother carrying her house through ruins, the shoulder blades of the offended, the moon swinging in the night; I hear the grass, ears ,and horses tending towards the south.

   I only myself in this house-"

    

   that I said and

    

   rented a house in troy

   sunrise and forty dark ships pass through my eyes

   Translated by Efe Duyan

   troya’da bir ev tuttum

   gündoğumu ve kırk kara gemi gözlerimden geçiyor

    

   ne ki, bir insanın bir insana göçü

   yağmur sokağında bir soluk dem, bir uzun fasıla

    

   troya’da bir ev tuttum

   karım topladığı her kozalakla üstünü örtüyor

    

   aramızda rüzgârın ıslık sesi

   her gece çıkan yangının faili kim, en iyi o biliyor

    

   troya’da bir ev tuttum

   gündoğumu ve kırk kara gemi gözlerimden geçiyor

    

   ne ki, milat öncelerinin bir bildiği var

   dutların temiz bir tülbente serilişi, tuncun pası, kiri

    

   troya’da bir ev tuttum

   üstümden ilk helen kavmi ve toynaklarıyla karasaban geçiyor

    

   kapım çaldı, kim o, dedim

   hırkasında “ya hû” taşıyan bir derviş var

    

   her meltemin suya eğilmesi gibi 

   önümde akan suya eğildim:

    

   “troya’da bir ev tuttum

   ben bu evin hiç süpürülmemiş pervazında duruyorum. 

   rüzgârın ıslığını duyuyorum, sıvanın çatlayışını, çatıya tünen kırlangıçların ayak sesini, tavanı eşeleyen fareyi, bir duvarın en soğuk nefesini, hıncıyla kusan bir kalemi, şairlerin tekinsiz uykularını duyuyorum.

   tepede çıtırdayan kozalakları, kavrulan köyleri, tutuşan samanları, bir evde bir terlik sesini, diğerinde çalmayan kapı zilini duyuyorum. 

   ben bu şehrin iyotunu, ev içlerini; kanayan musluk neyse bir babanın içine içine akmasını, her yıkıntıda evini taşıyan annemi, dargınların kürek kemiğini, ayın gecede salınışını; otların, başakların ve atların güneye meylini duyuyorum.

   ben bu evde yalnız kendimi…”

    

   dedim ve

    

   troya’da bir ev tuttum

   gündoğumu ve kırk kara gemi gözlerimden geçiyor

5. Shower / Sağanak

   

   

   ENGTUR

   I know nothing of what these rains tell

   That fall into my gutters as the market is set up

   Through each and every season man passes

   Before coming to a halt at the shore of some beauty

    

   On a night knit by fishermen

   A dream of a country of many seas is built

   Man opens his hands, his mossy hands, to God

   And drowns forever in the same waters.

   
    

   A shower, my poem, a letter of loneliness 

   The children will light candles no longer

   Off in the distance a ferry will whistle

   From the mouths of bottles left open

   The damp of a shrivelled heart will be read.

   Translated by Neil P. Doherty

   Bilmem ki ne anlatır bu yağmurlar
   Yağdıkça oluklarıma bir pazar kurulur
   İnsan bütün mevsimlerden geçer de
   Gelir bir güzelin kıyısında durur.
   
   Balıkçıların ördüğü bir gecede
   Çok denizli bir ülkenin hayali kurulur
   Ellerini açar tanrıya insan; elleri yosundur
   Ve hep aynı suda boğulur.
   
   Şiirim sağanak bir yalnızlık mektubudur
   Mum yakmaz artık çocuklar
   Uzaktan ıslık çalar bir vapur
   Ağzı açık şişelerden şimdi
   Buruşmuş bir kalbin ıslaklığı okunur. 

6. Feronia / Feronia

   

   

   ENGTUR

   -because for years I have milked your smell

   from the pages, the ages when we made love

    

   Best if you don’t come Feronia

   I, the evening of a rebellion encircled in cities,

   Emerge into courtyards but once a month, a year

   A young noose round my throat.

    

   Behind the mountains many mornings are hidden

   The source of immortality has run dry

   Day opened slightly by the echo of night

   Ah if only you knew of all it could tell. 

    

   For you Feronia are

   Beauty: the dreams now of girls

   Who walk barefoot over the coals.

    

   Best if you do not come Feronia

   Just let the blue wildflowers

   That beat off your hips resound in memory. 

   Translated by Neil P. Doherty

   -ki yıllardır kokunu sağarım

   Seviştiğimiz çağlardan, sayfalardan

    

   İyisi mi sen gelme Feronia

   Ben kentlerle çevrili bir isyan akşamıyım

   Ayda yılda bir avluya çıkan

   Gencecik bir ilmek boğazımda.

    

   Dağlar ki; ardında nice sabahlar saklıdır

   Kurumuş ölümsüzlüğün kaynağı

   Gecenin yankısıyla aralanan gün

   Bir bilsen ah neler anlatır.

    

   Yani sen Feronia

   Güzellik: kor üstünde yalın ayak yürüyen kızların

   Arşa değen düşleridir şimdi.

    

   Sen iyisi mi gelme Feronia

   Varsın hatıralarda kalsın

   Kalçalarına vuran mavi kır çiçekleri.