David McKay

- The Hague, Belgium -

David McKay is an award-winning literary translator who lives in The Hague. He has recently translated poetry by Tijl Nuyts, Astrid Roemer and Stefan Hertmans. He also translates plays, non-fiction, and novels, including Anjet Daanje's The Remembered Soldier, which is being published by Scribe and New Vessel in 2026.

More about the translator

Translated by David McKay

NOORDSTATION/GARE DU NORD / NOORDSTATION/GARE DU NORD

The trees projected onto the blind wall
in the station’s underbelly
change colour again and again
morphing into trees with the branches of
different trees each time. Beneath their foliage

you scratch about blithely over the icy platform,
a pilgrim among other pilgrims, pecking
grains scattered among shoes
and trolley wheels like coins
by some invisible hand.

You’ve heard tell of a happy homeland beyond the hill.

There lies the destination for you all.
Translated by David McKay
De bomen die op de blinde wand
onder in de buik van het station
worden geprojecteerd verkleuren
tot bomen met takken van telkens
weer andere bomen. Onder hun bladerdek

scharrel je blij over het beijzelde perron,
ben je pelgrim tussen andere pelgrims, pik je
granen die als munten tussen schoenen
en wielen van trolleys werden gestrooid
door een of andere onzichtbare hand.

Er is sprake van een vrolijk vaderland voorbij de heuvel.

Daar ligt jullie bestemming.
THOMAS—SANTIAGO DE COMPOSTELA / THOMAS—SANTIAGO DE COMPOSTELA

Each of you has reasons of your own.

There are those who, when collecting
tropical houseplants no longer brings them joy,
or when there’s nothing to hear in news podcasts but poetry,
go swimming in the dark week after week
before setting off once and for all on a different path.

There are those who seriously consider
committing to a career as a theme park penguin
exposing themselves to the eyes of the cameras,
brooding in the snow while their partners are off at sea
searching for lanternfish.

There are those who resolve
to lead their lives as pilgrims.
To obey the summons in their breast,
which sounds far away yet so close
in origin, silent, sometimes
deep, but always dark.

There are those who know it is too late.

There are those who this, there are those who that.
Together you form a united multitude.
Translated by David McKay
Jullie hebben elk zo je redenen.

Er zijn er die, wanneer het verzamelen
van tropische kamerplanten geen vreugde meer schenkt
of wanneer in nieuwspodcasts enkel poezie te beluisteren valt,
wekenlang gaan zwemmen in het donker
om daarna definitief een andere weg in te slaan.

Er zijn er die twijfelen
om voluit voor een carriere als pretparkpinguin te gaan,
om zich bloot te stellen aan het oog van de camera’s,
te broeden in de sneeuw terwijl hun partner in zee
naar lantaarnvissen zoekt.

Er zijn er die resoluut kiezen
voor een bestaan als pelgrim.
Gehoor te geven aan de roep in hun borst
die ver weg klinkt en toch dichtbij
ontspringt, stil, soms
diep, maar altijd donker.

Er zijn er die weten dat het te laat is.

Er zijn er die dit, er zijn er die dat.
Samen vormen jullie een verenigde veelheid.
LIEDTS—SAFED / LIEDTS—SAFED

You all see bodies
of sick or wealthy people
lying among the stones
when you leave the tunnel,
riding up the slope, toward the light.

The eyes of the giant petrel,
pretty flowers, a plastic bag
around the head of a man gone astray.
A woman who forgot to renew
her pass, is fined, and remembers
how to pray without an instruction manual.

You wear shells and medallions
on your vintage outfits. Cheap lead
or tin insignia – souvenirs, really.

You have read brochures
about a higher truth, you keep your schedules clear
on rainy Wednesday afternoons to think
about life or demand a favor

(healing, for example), to show respect, to draw
inspiration, to pause for reflection or do penance,
to take a step back—a big step back—
from a hectic life or a person,
to meet new people, to have the experience,

to have been there.
Translated by David McKay
Jullie zien lichamen
van zieke of rijke mensen
tussen de stenen liggen
wanneer jullie de tunnel
uitrijden, de helling op, richting licht.

De ogen van de reuzenstormvogel,
mooie bloemen, een plastic zak
rond het hoofd van een verdwaalde man.
Een vrouw die haar abonnement
vergat te hernieuwen, beboet wordt, zich herinnert
hoe te bidden zonder gebruiksaanwijzing.

Jullie dragen schelpen en medaillons
op jullie primark-outfits. Goedkope loden
of tinnen insignes, eigenlijk souvenirs.

Jullie hebben een brochure gelezen
over een hogere waarheid, maken bewust tijd
vrij op regenachtige woensdagnamiddagen om na te denken
over het leven, of om een gunst (genezing bijvoorbeeld)

af te dwingen, respect te betuigen, inspiratie
te krijgen, om te bezinnen of boete te doen,
om afstand te nemen – veel afstand –
van een hectisch bestaan of van iemand,
om nieuwe mensen te ontmoeten, om de ervaring,

om er geweest te zijn.
LEFRANCQ—MEKKA / LEFRANCQ—MEKKA

You recently spotted Jürgen Habermas, Charles Taylor,
Judith Butler, and Cornel West on the tram.
They were shooting the breeze about religion
in the public sphere, keeping it light, having a ball.

Habermas read aloud from the most liberal of constitutions
while Taylor and Butler tossed ideas back and forth
like slippery fish. Cornel West sang the blues, his eyes shut.
Later Talal Asad and Saba Mahmood got on board. They threw coins
into West’s hat and joined the conversation, which you tried
several times to break into. “In that respect I agree with you, but—”

When a silence fell
and the boxed lunches were passed around
you detected other voices, almost too soft to hear,
like casual breaths of wind from the round ventilation grilles.

You couldn’t follow much of it,
but what stayed with you is
that you must always give up your seat
for elderly passengers and pregnant women.

Even when the elderly passenger in question can feel the end is nigh
or the aforesaid woman is pregnant by a large angel.
Translated by David McKay
Laatst zag je Jurgen Habermas, Charles Taylor,
Judith Butler en Cornel West in de tram.
Er werd gekeuveld over religie
in de openbare sfeer, heel informeel, heel gezellig.

Habermas las voor uit de allerliberaalste grondwet
terwijl Taylor en Butler elkaar het woord doorspeelden
als een glibberige vis. Cornel West zong de blues, de ogen gesloten.
Later stapten ook Talal Asad en Saba Mahmood op. Ze wierpen een munt
in Wests hoed en mengden zich in het gesprek, dat je meermaals
naar je toe trachtte te trekken. ‘Op dat punt ben ik het met jullie eens, maar –’

Toen er een stilte viel
en de lunchpakketten werden bovengehaald,
ving je andere stemmen op, heel zacht, nauwelijks hoorbaar,
als terloopse zuchtjes wind uit ronde ventilatieroosters.

Je begreep er niet veel van,
maar wat je hebt onthouden is
dat je je plaats altijd moet afstaan
aan bejaarden en zwangere vrouwen.

Ook wanneer de bejaarde in kwestie het einde voelt naderen
of de vrouw waarvan sprake zwanger is van een grote engel.
ROBIANO—LOURDES / ROBIANO—LOURDES

Angels on the tram.
Pressing close against you.
Lots of them. Their wings
are folded but still take up
too much space.

How many angels can dance
on the head of a pin?

It is not dark
enough to pray.
Like a burning box
the tram glides down the streets.

As if someone had prepared for the angels’ arrival
by putting up neon lights all over the place,
stuffing halogen spots into handbags,
crackling Christmas lights
for wrapping up passengers.

You squeeze your eyes shut
and don’t know if the texture
of feathers on your tongue
is your imagination.
Translated by David McKay
Engelen in de tram.
Ze staan dicht tegen je aan.
Het zijn er veel. Ze hebben hun vleugels
opgevouwen maar nemen nog steeds
te veel ruimte in.

Hoeveel engelen kunnen er dansen
op de punt van een naald?

Het is niet donker
genoeg om te bidden.
Als een brandende doos
glijdt de tram door de straten.

Alsof iemand de komst van de engelen
heeft voorbereid door overal tl-lampen
op te hangen, hallogeenspots in handtassen
te proppen, knetterende kerstverlichting
om passagiers te wikkelen.

Je knijpt je ogen toe
en weet niet of je je de textuur
van veren op je tong inbeeldt.
WIJNHEUVELEN/COUTEAUX—KONYA / WIJNHEUVELEN/COUTEAUX—KONYA

These days you hesitate to use the prayer mat
your sister brought you from the city
as a rug by your bedside.

On the train, on the tram, on your way home on foot
you formulate unfinished thoughts and wait for inspiration
to fall from the balcony like a stillborn child.

People act as if every woman with a veil
had been brainwashed by a voice from the depths
but don’t know to this very day
what colour her eyes were.

In the summer you long
for a cool black square
above the city and make an ornament
of what once had meaning to someone.
Translated by David McKay
De gebedsmat die je zus uit de stad
voor je meebracht, durf je niet meer als
vloerkleedje naast je bed te gebruiken.

In de trein, op de tram, te voet tijdens de tocht naar huis,
formuleer je onaffe gedachten en wacht tot de inspiratie
als een doodgeboren kind van het balkon valt.

Men doet alsof elke gesluierde vrouw
gehersenspoeld werd door een stem uit de diepte
maar weet tot op de dag van vandaag niet
welke kleur haar ogen hadden.

In de zomer verlang je
naar een koel zwart vierkant
boven de stad en maakt tot versiersel
wat voor iemand van betekenis was.
WELDOENERS/BIENFAITEURS—ROME / WELDOENERS/BIENFAITEURS—ROME

Soon the day will come
when the Messiah arrives
with His unctious smile
and wondering hands.

The company has very carefully
wrapped Him in bubble plastic
and the box fits through the door.

Track His route in the app.
Translated by David McKay
Binnenkort komt de dag
dat de Messias zal verschijnen
met Zijn geoliede glimlach
en verwonderde handen.

De firma heeft Hem heel keurig
in bubbelplastic gewikkeld
en de doos kan door de deur.

Volg Zijn traject via de app.
VADERLAND/PATRIE—JERUSALEM / VADERLAND/PATRIE—JERUSALEM

Yeux disent le contraire, yeux disent le contraire.
Oups, je l’ai touché dans le coeur – aïe aïe.
Je l’ai touché dans le coeur – aïe aïe.
Lomepal, “Yeux disent”

You have your hair cut by the Aramaic hairdresser.
“Voulez-vous un peu de wax dedans, monsieur?”
the bleached blonde woman asks you in the language of Christ.

In the local supermarket the scent of oranges
hovers over the racks like a ghost. As you’re walking home
with a spongy loaf of bread in your backpack,
you see that the church is surrounded
by cars and crying people.

In the center of the crowd, buried under
white flowers, a gleaming black vehicle waits.

One tram stop further, in the shade
of the trees by the railroad tracks,
Teresa is weeping along with the multitude.

And you hesitate to say it,
but she seems struck by
an arrow of purest love.
Translated by David McKay
Yeux disent le contraire, yeux disent le contraire.
Oups, je l’ai touché dans le coeur – aïe aïe.
Je l’ai touché dans le coeur – aïe aïe.
Lomepal, ‘Yeux disent’

Je laat je haar knippen bij de Aramese kapper.
‘Voulez-vous un peu de wax dedans, monsieur?’
vraagt de geblondeerde dame je in de taal van Christus.

In de buurtsupermarkt hangt de sinaasappelgeur
als een spook boven de rekken. Wanneer je naar huis
loopt met een brood als een spons in je rugzak,
zie je dat de kerk wordt omsingeld
door auto’s en huilende mensen.

In het middelpunt van de massa, bedolven onder
witte bloemen, wacht een glimmend zwarte wagen.

Een tramhalte verderop, in de schaduw
van de bomen bij de spoorwegbedding,
weent Teresa met de menigte mee.

En je durft het bijna niet te zeggen,
maar ze lijkt wel geraakt door
een pijl van de meest pure liefde.
DISPATCH / DISPATCH

Today’s prophets no longer trade
in narcotic drugs.

They come to you and say in your ear how it is.

Prophets get around on whirring wheels.
Their breath is as frantic as that of young heavenly bodies.
They wear baggy coats and coolers
stuffed with pre-packaged shapes on their backs. Every month
new prophets come into the world by the thousands.

Prophets inhabit the shadow economy.
They operate in hot late-afternoon deserts,
in gentle evening light and in the darkness
of nocturnal landscapes. In the twilight zone
they turn on their lamps, hunch
their backs, lose their grip on the pedals,
and shout in the wind.

Prophets bring you what you need.
Supply and demand. You open the front door for them
with a smile. For thirty seconds
you gaze into their hopeful eyes.
Then you take the package
and send them back into the night.

By the time the prophet in question
is three city blocks away from your location
and the delivery is shimmering on the kitchen table
you see everything a different light.
Translated by David McKay
Vandaag verhandelen profeten
geen verdovende middelen meer.

Ze komen je in je oor zeggen waar het op staat.

Profeten verplaatsen zich op zoemende wielen.
Hun adem is jachtig als die van jonge hemellichamen.
Ze dragen slobberjassen en een koelbox
vol voorverpakte vormen op hun rug. Elke maand
worden duizenden nieuwe profeten geboren.

Profeten zijn schijnzelfstandigen.
Ze opereren in hete namiddagwoestijnen,
in het zachte avondlicht en in het zwart
van nachtlandschappen. In de schemerzone
steken ze lantaarns aan, krommen
hun rug, raken de trappers kwijt
en roepen in de wind.

Profeten brengen waar je nood aan hebt.
Vraag en aanbod. Voor hen open je de voordeur
met een glimlach. Dertig seconden lang
kijk je hen in de hoopvolle ogen. Dan ontvang je het pakket
en stuurt hen terug de nacht in.

Wanneer de profeet in kwestie
drie woonblokken van je is verwijderd
en de levering zinderend op de keukentafel rust,
staat alles in een ander licht.
ORDER NUMBER 000046738 / BESTELNUMMER 000046738

In the square stands a child. He makes a rectangle
with his fingers and looks through it.

In the rectangle birds fly past,
young adults jog, trams wander off course, fast cars
hit pedestrians. In the rectangle people move
and love; they curse, doubt, and believe.

The child looks through the rectangle, one eye
shut, the other open, observant, bright, and blue.

Then the child opens his fingers
and rotates the rectangle
and with the rectangle
the world.
Translated by David McKay
Op het plein staat een kind. Met zijn vingers
maakt het een rechthoek en kijkt erdoor.

In de rechthoek vliegen vogels voorbij,
joggen jongeren, verdwalen trams, rijden snelle auto’s
mensen omver. In de rechthoek wordt bewogen
en bemind; gevloekt, getwijfeld en geloofd.

Het kind kijkt door de rechthoek, een oog
gesloten, het andere open, oplettend, helder en blauw.

Dan opent het kind zijn vingers
en kantelt de rechthoek
en met de rechthoek
de wereld.
ORDER NUMBER 000037754 / BESTELNUMMER 000037754

I lived in a school
that looked like a boat
in the sun. I was alone there
and a fire was sparked
inside me

when I looked up
at a windhover gliding
through the steely sky,
which swooped to prey
on a mouse below

but was gashed
by something sharp
and exploded in a cloud
of gold and vermillion.

It had something to do
with language, with riddles,
with childhood or the horizon.

I understood nothing about it
and never forgot.
That was how I wanted it.
Translated by David McKay
Ik woonde in een school
die leek op een boot
in de zon. Ik was er alleen
en er werd een vuur
in mij ontstoken

toen ik omhoog keek
naar een valk die overvloog,
pauzeerde om te bidden
in een stalen lucht

maar getroffen
werd door iets scherps
en ontplofte in een wolk
van goud en vermiljoen.

Het had iets met de taal
te maken, met het raadsel,
met de jeugd of de horizon.

Ik begreep er niets van
en vergat het nooit.
Dit was wat ik wou.
ORDER NUMBER 0000875329 / BESTELNUMMER 0000875329

The answer
to the questions we ask
cannot be reduced
to what we want to know.
It is smaller than we
would think; it fits
in the little see-through box
that the child in the stroller
is looking at.
The box that seems
to become ever smaller.
The child who, just before
the box has disappeared completely,
calls out to his mother and cries
because he didn’t think
to start rubbing the box
in time to keep it warm
so it wouldn’t shrink
but would stay small
forever so he would
never have to stop
looking at it.
Translated by David McKay
Het antwoord
op de vragen die we stellen
laat zich niet herleiden
tot wat we willen weten.
Het is kleiner dan we
zouden denken: het past
in het transparante doosje
waar het kind in de buggy
naar zit te kijken.
Het doosje dat steeds
kleiner lijkt te worden.
Het kind dat, net voordat
het doosje helemaal is verdwenen,
om zijn moeder roept en huilt
omdat hij er niet op tijd
aan heeft gedacht om
het doosje warm te wrijven
zodat het niet zou krimpen
maar voor altijd klein
zou blijven en hij nooit
zou hoeven op te houden
ernaar te kijken.
WHAT YOU SHOULD KNOW IF YOU DECIDE TO BE A MAN / WAT JE MOET WETEN ALS JE BESLIST OM EEN MAN TE ZIJN

Being a man means not crying
when your brothers have torn up your Pokémon cards.
Or your grandfather will land on your shoulders like a lead bird.

Being a man means compressing your memories
until they burst from your forehead like diamonds.

Being a man means not getting your face painted
like a butterfly, but like a skull.

Being a man means not crossing your legs on the train
but French-kissing the b-girl
who sits on your lap.
‘Or are you gay or something?’

A man is a shotgun.
He wears his muscles like shining armour,
endures crucifixion until, with a smile,
he’s lounging in a jacuzzi of blood,
raising a tumbler of whisky.

A man is cannon fodder.
His mouth is the shape of the barrel.

A man is an actor.
No one knows what the role involves,
but everyone wants to play it.

A man could be a poet,
but the world has boys for that.
Translated by David McKay
Een man zijn betekent niet huilen
wanneer je broers je Pokémonkaarten verscheurd hebben.
Anders landt je grootvader als een loodzware vogel op je schouders.

Een man zijn betekent je herinneringen samendrukken
tot ze als diamanten uit je voorhoofd barsten.

Een man zijn betekent je niet als vlinder
laten schminken, maar als schedel.

Een man zijn betekent je benen niet kruisen op de trein
maar tongzoenen met het hiphopmeisje
dat op je schoot komt zitten.
‘Of ben je een homo misschien?’

Een man is een jachtgeweer.
Hij draagt zijn spieren als een blinkend harnas,
laat zich kruisigen tot hij glimlachend
in een jacuzzi van bloed baadt,
een glas whisky in de hand.

Een man is kanonnenvlees.
Zijn mond heeft de vorm van een loop.

Een man is een acteur.
Niemand weet wat de rol inhoudt,
maar iedereen wil hem spelen.

Een man zou een dichter kunnen zijn,
maar daar heeft de wereld al jongens voor.
THE SERGEANT AND I / DE SERGEANT EN IK

The sergeant and I
are sitting in a hollow wrecking ball
tearing through the city
and I have no idea who’s driving.

It’s night, and through a hole in the outer shell
we can see office buildings
light up like embers in a fireplace.

The sergeant teaches me to be a man:
keep your mouth shut when your
head bangs into the sides!
But suddenly I fall through the hole
and lose sight of myself.

When the sergeant finds me,
he can’t believe his eyes.
I’ve latched on to a lamppost,
I’m practicing pull-ups.
My biceps glisten like a white bull’s back
to the strains of bows sliding across violins.

Is this a man, a god, a superhero?
No, this is Mattijs Deraedt.
Translated by David McKay
De sergeant en ik
zitten in een holle sloopkogel
die door de stad raast
en ik heb geen idee wie hem bestuurt.

Het is nacht en door een gat in de wand
zien we de kantoorgebouwen
oplichten als kolen in een haardvuur.

De sergeant leert me een man te zijn:
je mond houden wanneer je
met je hoofd tegen de wanden knalt!
Maar plots val ik door het gat
en verlies mezelf uit het oog.

Wanneer de sergeant me vindt,
kan hij niet geloven wat hij ziet.
Ik heb me vastgeklampt
aan een lantaarnpaal en trek mezelf op.
Mijn biceps glimt als de rug van een witte stier,
in de achtergrond glijden strijkstokken over violen.

Is dit een man, een god, een superheld?
Nee, dit is Mattijs Deraedt.
WHEN MY BROTHER TELLS ME / WANNEER MIJN BROER ME VERTELT

When my brother tells me
he’s attracted to men,
we’re both drunk,

because we sometimes need a swig of poison
to talk, a swig of poison to silence
the shame that society plants in us.

It used to take me hours
to reach my eyes and mouth.
I was an organism still unable to breathe,
an assemblage of blood and single cells.
Now I’m standing so close to my own edge
that I cut myself on the light.

My brother wore the mask
till it frayed and fell to pieces.
It lies between us on the floor of the party room,
and I recognize the colours and cloth
we gave him.

When my brother tells me
he’s attracted to men,
I kiss him for the first time in years,
and we cry the way people do.
Translated by David McKay
Wanneer mijn broer me vertelt
dat hij van mannen houdt,
zijn we allebei dronken.

Want soms hebben we een slok vergif nodig
om te praten, een slok vergif tegen
de schaamte die de samenleving in ons plant.

Vroeger duurde het uren voor ik
mijn ogen en mond had bereikt.
Ik was een organisme dat nog niet ademde
en bestond uit bloed en losse cellen.
Nu sta ik zo dicht bij de rand van mezelf
dat ik me snijd aan het licht.

Mijn broer heeft het masker
gedragen tot het rafelde en uiteenviel.
Het ligt tussen ons in op de vloer van de feestzaal
en ik herken de kleuren en stoffen
die we hem hadden gegeven.

Wanneer mijn broer me vertelt
dat hij van mannen houdt,
kus ik hem voor het eerst in jaren
en huilen we zoals mensen huilen.
THE REAL BELGIUM / HET ECHTE BELGIË

I wake up in the real Belgium:
one long stretch of coastline
where the sky is always steely blue
and the houses are stylish townhouses.

My flashy car whizzes down
empty streets, and everything
is so quiet, so quiet and white.

Here the authorities don’t spray
tears on the trees or pump
smoke into the clouds.

No, this is the real Belgium.

I arrive at a pavilion.
My family is waiting for me at long tables.
We eat green salad from metal bowls,
drink white wine, and laugh.

After the meal I lie down in my dove-white bed
and pray that it was all a dream.
Translated by David McKay
Ik word wakker in het echte België:
één groot kustgebied,
waar de lucht altijd staalblauw is
en de huizen herenhuizen zijn.

In mijn blitse wagen vlieg ik
over lege straten en alles
is zo stil, zo stil en wit.

Hier spuit de overheid geen tranen
op de bomen, hier pompt ze
geen rook in de wolken.

Nee, dit is het echte België.

Ik kom aan bij een paviljoen,
mijn familie wacht op me aan lange tafels.
We eten sla uit metalen kommen,
drinken witte wijn en lachen.

Na de maaltijd ga ik liggen in mijn duifwit bed
en bid ik dat het een droom was.
DANDELION / PAARDENBLOEM

My eyes sink into their sockets
and turn inwards.
Two shrivelled black mouths remain.

We truly had everything.
Now the magnifying glass of the east is burning us up like ants.

Here in the city you can’t find a room in which to scream
till your airways burst into flame and your face shoots fire
like a blowpipe. At least not without someone hearing you.

Turn up Dickhead by Steak Number Eight to eleven and transform:
scales, smouldering nostrils, forked tongue, claws, and wings –
becoming a scurvy, flesh-lipping, blood-spewing mudder-fucker.

Even in the countryside they can hear you,
but there they can’t see who you are.
And if they do recognize you, they’re too introspective,
too reclusive, to bring it up.

A horse is like sorrow,
you have to keep a firm hand on the reins.
But I’ve left the animal in the stables so long
that I’ve forgotten how to open the door.
All I hear through the wall is thumping.

I want to make the bells boom
until the building rains apart into smithereens
until the debris hits the heads –
white shards among chalk drawings, bloodstains on the altar.

Hate is growing inside me like a magnificent dandelion.

I want to immerse myself in mud and clay until my skin hardens
like dark armour. To wait among the stalks of wheat
for the people who are lost in thought and dump their remains in the river.
Until the storm with its hooked fingers rakes open the earth
and exposes the skulls and the hands, a current of rain and blood
that flows through the park, carving gullies, driving us apart:
over there the galloping marble horses of the beard king
and over there the boys with their steel baseball bats.
Swinging slingshot skeletons is what they are. Crowing kerosene heretics,
choir kids, carafe crackers, and canary cunnies.

I want to tear my tired face off my head in thick, leathery strips
and open the pit of my mouth so the air blows in and out
as if into a warm oyster shell.

If I swallow brick upon brick,
will a cathedral rise deep within me?
And if I go and stand in the corner of the room,
will my arms grow toward the light?

At the edge of the meadow a man feeds the farm horses,
they lick the seeds of plants from his hand.
At that very moment someone is lying in a darkened room
while behind the curtain the sun blazes.

I know the creeper that steals along your ear into your head
and unfolds into a black zeppelin.

Then the shock wave blows across the landscape,
the one that makes the trees fall to their knees.
They sear the mark of their lips into the earth.

You can’t find marble animals now except in cold museum galleries,
taking refuge from the sunlight of progressive thinking.

And the farm horses lie on their backs in the grass,
bunches of nettles bulging from their eyes and bellies.

I would like to stroll into the darkened room and hold the body that lies there
firmly in my arms, embrace it, tell it everything will be fine,
that the voice that has mingled with the darkness above the bed
will vanish back into the radio, that the radio will drink it in,
that the water will flow and go, a rolling sea by night,
that the sun is still behind the curtain, burning brighter than ever,
that the fire will lavish kisses on the wood until, smouldering, it curls,
that the barbed wire will spring from the flesh, that the strawberries
will bulge from their holsters, that water will taste like champagne,
that the wooden blocks will turn back into towers and that your head
will slowly open until the black yolk leaks out.

Now I’m made of aluminium, my skin’s a blurry mirror.
Just slide me into the oven with your fairy-tale fingers,
I can’t burn anymore, I can’t die anymore.
Eternal life lies before me, spread out like a white sheet.
Translated by David McKay
Mijn ogen zakken in hun kassen
en keren zich naar binnen.
Twee verschrompelde zwarte monden blijven over.

We hadden echt alles.
Nu brandt het vergrootglas van het oosten ons weg als mieren.

Hier in de stad is er geen kamer waar je kunt schreeuwen
tot je luchtwegen vlam vatten en er een steekvlam
uit je bek schiet. Tenminste niet zonder dat iemand je hoort.

Dickhead van Steak Number Eight op volume elf en transformeren:
schubben, smeulende neusgaten, gekartelde tong, klauwen en vleugels –
modderfokking scheurbuikend, vleeslippend en bloed spuwend zijn.

Op het platteland zullen ze je ook horen,
maar daar kunnen ze niet zien wie je bent.
En als ze je toch herkennen, zijn ze te zeer in zichzelf gekeerd,
te mensenschuw om je aan te spreken.

Een paard is als verdriet,
je moet het stevig in de teugels houden.
Maar ik heb het dier al zo lang niet meer van stal gehaald
dat ik vergeten ben hoe de deur opengaat.
Aan de andere kant van de muur hoor ik alleen gestommel.

Ik wil de klokken laten bulderen
tot het gebouw aan gruzelementen uiteen regent,
tot de brokstukken op de hoofden –
Witte scherven tussen de krijttekeningen, bloedsporen op het altaar.

In mij groeit de haat als een prachtige paardenbloem.

Ik wil me in de modder en de klei onderdompelen tot mijn huid verhardt
als een donker pantser. Wachten tussen het graan
op de in zichzelf verzonkenen, hun restanten in de Leie dumpen.
Tot de storm met zijn haakvingers de grond open harkt
en de schedels en de handen blootlegt, een rivier van regen en bloed
die door het park stroomt, groeven maakt, ons uiteen drijft:
daar de rennende, marmeren paarden van de baardenkoning
en daar de jongeren met hun stalen honkbalknuppels.
Rollende katapultknoken zijn het. Kraaiende kerosineketters,
koorknapen, karafklooiers en kanariesnokkels.

Ik wil mijn vermoeide gezicht in dikke, leren repen van mijn hoofd halen
en het gat van mijn mond open leggen, zodat de lucht er in en uit waait
als in een warme oesterschelp.

Als ik baksteen na baksteen inslik,
zal er dan een kathedraal in mijn binnenste oprijzen?
En als ik in de hoek van de kamer ga staan,
groeien mijn armen dan naar het licht?

Aan de rand van de weide voedert een man de boerenpaarden,
ze likken de zaden van planten uit zijn hand.
Op datzelfde moment ligt er iemand in een donkere kamer,
terwijl de zon brandt achter het gordijn.

Ik ken de kruiper die langs je oor je hoofd binnensluipt
en zich ontvouwt tot een zwarte zeppelin.

Dan waait de schokgolf over het land,
waarvoor de bomen op hun knieën vallen.
Ze schroeien de afdruk van hun lippen in de aarde.

Je vindt de marmeren dieren alleen nog in een koude museumhal,
schuilend voor de zon van het linkse denken.

En de boerenpaarden liggen op hun rug in het gras,
uit hun ogen en hun buiken groeien bossen van brandnetels.

Ik zou de donkere kamer willen binnenwandelen en het lichaam dat daar ligt
willen vastnemen, omhelzen, vertellen dat het goed komt,
dat de stem die zich met het duister boven het bed vermengd heeft
opnieuw in de radio zal verdwijnen, door de radio zal opgezogen worden,
dat het water zal vloeien en gaan, een deinende zee bij nacht,
dat achter het gordijn nog steeds de zon, steeds feller,
dat het vuur zal zoenen met het hout tot het smeulend opkrult,
dat de prikkeldraad uit het vlees zal springen, dat de aardbeien
zullen opbollen uit hun holsters, dat het water naar champagne zal smaken,
dat de houten blokjes weer torens zullen worden en dat je hoofd
zich langzaam zal openen tot de zwarte dooier eruit lekt.

Nu ben ik van aluminium, draag ik een huid van troebel spiegelblad.
Schuif me maar in de oven met je sprookjesvingers,
ik kan niet meer verbranden, ik kan niet meer sterven.
Het eeuwige leven ligt als een witte doek voor me uitgespreid.
DAY 4,745 / DAG 4745

‘And let the birds increase on the earth.’
—Genesis

I

On Day 4,745 of the park he makes rose-ringed parakeets
out of swirling dust and soil.
It’s as if he’s snatched them from the air, as if they were always
around, but not yet visible.

He gives them red beaks, green feathers,
and black Van Dyke beards. He gives them piercing vocal cords
to squawk with, wings to flap,
and feet to hop with: ta-ta, ta-ta, from branch to branch.

They daydream as they glide among the clouds.
Leaves of swaying banana plants.
From the city and its atoms he makes their home,
the gate open a crack.

But what parakeet will return
once it too has become a maker?

They fly higher and higher,
straight through the firmament, and plunge
into the fertile waters on the far side.
With burning beaks they rain down all over the earth.

II

The trees shrug their bare shoulders.
Still a few stray parakeets,
must be the last of the season.

Then they go to their deaths in a nest underground
and resurface naked in spring
from a humus layer of plumage, bones, and flesh.
Translated by David McKay
‘En ook de vogels moeten talrijk worden, overal op aarde.’
– Genesis

I

Op dag 4745 van het park maakt hij de halsbandparkieten
uit ronddwarrelend stof en aarde.
Het lijkt alsof hij ze uit de lucht grist, alsof ze daar altijd
geweest zijn, maar nog niet zichtbaar waren.

Hij geeft ze rode snavels, groene veren
en een zwarte ringbaard. Hij geeft ze snerpende stembanden
om mee te kwetteren, vleugels om mee te wapperen
en poten om mee te huppelen: ta-da-ta-da, van tak naar tak.

Zo dromen ze heerlijk zwevend door het zwerk.
Bladeren van wiegende bananenplanten.
Van de stad en haar atomen maakt hij hun huis:
de poort staat op een kier.

Maar welke parkiet zal terugkeren
eens hij zelf een maker is geworden?

Ze vliegen hoger en hoger,
recht door het gewelf, en duiken
in het vruchtbare water aan de andere kant.
Met brandende bekken regenen ze neer, overal op aarde.

II

De bomen halen hun kale schouders op.
Hier en daar zit nog een parkiet,
het moeten de laatste van het jaar zijn.

Dan gaan ze sterven in een nest onder de grond
en komen in de lente naakt weer tevoorschijn
uit een humuslaag van pluimen, botten en vlees.
LETTUCE SPINNER / SLAZWIERDER

When my grandmother spun lettuce,
we would lie on our sides on the floor,
push off with our feet, and turn in circles round our axes.

Later we learned what happens inside a lettuce spinner:
elements are separated,
water runs to the bottom, lettuce sticks to the sides.
The way a tornado snatches up trees and pigs and garden sheds
and scatters them across the landscape.
The way a father swings his son in circles
over the grass, until he’s horizontal
and connected to him
only by his fingertips.
The way blood, in a miniature flurry of plastic,
bursts apart into cells and fluid.
The way our tops, in the playground, are the most dangerous
at their tips, and so we attach blades
to them that hurl everything in their path
into another dimension.
We know the one way
to destroy a gladiator top:
at just the right moment, aim for the centre
and watch the golden giant explode
in a fountain of shards.

But we don’t want to separate anything from our bodies,
we just want to turn in circles on the floor,
hear the spinning of the lettuce
and laugh like young planets.
Translated by David McKay
Wanneer mijn grootmoeder sla zwierde,
lagen wij op onze zij op de vloer
en draaiden we trappelend cirkels om onze as.

Later leerden we wat er in een slazwierder gebeurt:
elementen worden van elkaar gescheiden,
het water stroomt naar de bodem, de sla blijft aan de wanden kleven.
Zoals een tornado bomen en varkens en tuinhuizen
oppikt om ze over het land te slingeren.
Zoals een vader zijn zoon aan zijn armen
rondzwiert over het gras, tot hij horizontaal hangt
en alleen nog met zijn vingertoppen
aan hem verbonden is.
Zoals bloed in een ministorm van plastic
uiteen spat in cellen en vloeistof.
Zoals onze tollen op de speelplaats het gevaarlijkst zijn
aan de uiteinden en dat we er daarom metalen kammen
aan bevestigen die alles op hun baan
naar een andere dimensie schieten.
We weten wat de enige manier is
om een gladiatortol te vernietigen:
op het juiste moment op het middelpunt inhakken
en toekijken hoe de gouden reus explodeert
in een fontein van splinters.

Maar wij willen niets van ons lichaam scheiden,
willen alleen maar draaien op de vloer,
horen het zwieren van de sla
en lachen als jonge planeten.
THE CLOSER WE GET / HOE DICHTERBIJ WE KOMEN

As spring files her nails
and rose-ringed parakeets huddle in their nests,
I think of you in your house of brick and red carpet.

You feel abandoned by the living and the dead,
turn a year older in a hospital ward,
not a bite of cake can get past the stone in your stomach.

Like a wounded bird you lie in bed, I don’t know
which arm to offer as you walk from wall to wall,
a burst plum in your back.

Do you remember how I pleaded and pleaded
for a cardboard box to cut into a house – windows, doors,
a paper family, pasted to the floor –

even though I knew you didn’t have one? These days I understand
the limits of patience, the surging of blood.
So don’t be ashamed of your rage because I missed my mother.

Now I have enough boxes to build a palace,
with a nest in every room where you can lay
your fear and sorrow like black eggs. But we won’t

wait till the beaks break through the shells;
we will go to the waterside, where your father is standing.
Do you recognize him? The man with the ladybugs

on his chest, with the gentle working-man’s hands,
the great blue heron. The closer we get,
the wider he spreads his wings.
Translated by David McKay
Terwijl de lente haar nagels vijlt
en de halsbandparkieten bijeenkruipen in hun nesten,
denk ik aan jou, in je huis van steen en rood tapijt.

Je voelt je achtergelaten door de levenden en de doden,
wordt een jaar ouder in een ziekenhuiskamer,
geen hap taart geraakt voorbij de steen in je maag.

Als een gewonde vogel lig je op bed, ik weet niet
welke arm ik je moet geven om van muur naar muur
te wandelen, in je rug een gebarsten pluim.

Weet je nog hoe ik om een kartonnen doos vroeg en vroeg
om er een huisje uit te knippen - ramen, deuren,
een gezin van papier, vastgekleefd aan de vloer -

hoewel ik wist dat je er geen had? Ondertussen ken ik
de grenzen van geduld, het jagen van het bloed.
Dus schaam je niet voor je woede omdat ik mijn moeder miste.

Nu heb ik dozen genoeg om een paleis te bouwen,
met in elke kamer een nest voor jou, om je angst en verdriet
als zwarte eieren in neer te leggen. Maar we zullen niet

wachten tot de snavels door de schaal breken,
we zullen naar het water gaan, waar je vader staat.
Herken je hem? De man met de lieveheersbeestjes

op zijn borst, de man met de zachte werkershanden,
de grote blauwe reiger. Hoe dichterbij we komen,
hoe breder hij zijn vleugels spreidt.
Dilbeek / Dilbeek

Imagine: you’re happily swiping away on Tinder
when you find yourself staring straight in the face of God.
What next? Do you pull into the emergency lane
to scroll through His other photos
or do you lose control, forget to keep
your distance from the car ahead,
and overturn?

Too much is happening at once.
I am the airbag. The airbag is me.
I’m lying on the tarmac, nameless
and awake, cherishing my fears,
and longing to feel I’ve
captured something authentic.

But no matter how much I might like to,
I won’t crash today.
I camp out in the traffic jam, stay in my seat,
and look at the cows,
and they at me. I scour
the Internet for stimulation,
for spirituality.

The driver of the car in the next lane
steps out, unrolls his mat, and starts to sing.
I’d like to join in but don’t know
who to turn to.

Who’s at the head of this queue?
What if it’s me
and I haven’t noticed?

Google taps me on the shoulder,
gurgles, ‘I love you.’
Translated by David McKay
Stel je voor: je bent rustig aan het swipen op Tinder
en plots kijk je recht in het gezicht van God.
Wat dan? Parkeer je je op de pechstrook
om Zijn overige foto’s te monsteren
of verlies je de controle, vergeet je afstand
te houden tot je voorligger,
ga je over de kop?

Er gebeurt te veel tegelijk.
Ik ben de airbag. De airbag is ik.
Ik lig op het wegdek, naamloos
en wakker, koester mijn angsten
en wil het gevoel hebben dat ik
iets authentieks heb betrapt.

Maar hoe graag ik ook zou willen,
vandaag crash ik niet.
Ik logeer in de file, blijf zitten
en kijk naar de koeien
en zij naar mij. Ik doorzoek
het internet op prikkels,
op spiritualiteit.

De bestuurder van de auto naast me
is uitgestapt, heeft zijn matje uitgerold en zingt.
Ik wil meedoen, maar weet niet
tot wie me te richten.

Wie staat vooraan in de file?
Wat als ik dat ben
zonder dat ik het besef?

Google tikt op mijn schouder,
gorgelt dat hij me graag ziet.

Uit: Vervoersbewijzen, Wereldbibliotheek, 2021.
You can’t unfriend the constitution / De grondwet kan je niet ontvrienden

The constitution and I hold a team-building day.
In a deserted field at the edge of the country
we take each other’s hands.

My fingers in her frail palms, which ever since the nineteenth century
have been inscribed by pens of gentlemen
with top hats, big dreams, and clever compromises.

First, an orientation exercise. I riffle her pages, fold her corners, run
fluorescent highlighters over the abolition of capital punishment, the equality
of men and women, and the right to live with dignity. Her eyes scan me slantwise,
missing out the most uncivil passages.

Next, the active portion of our programme. We hike out to a murky pond
(where one fundamental right once nearly drowned), jump laughing from log
to lifeline, from support base to chopping block, we misjudge
the distance and plunge into the mud.

Last, we let ourselves fall backwards with our eyes shut.
The constitution catches me—and vice versa, because today
we’ve forged a bond of trust. At five to noon
a civil servant delivers a light lunch
and we lie on a speed bump in the sun to dry off.

‘Check out that cloud!’ The constitution points.
‘Doesn’t it look just like a party chairman?’
Translated by David McKay
De grondwet en ik organiseren een teambuildingsactiviteit.
Op een verlaten veld aan de rand van het land
nemen we elkaars handen vast.

Mijn vingers in haar broze palmen, vanaf de negentiende eeuw beschreven
door heren met hoge hoeden, grote dromen en slimme compromissen.

Eerst: de kennismaking. Ik sla haar pagina’s om, vouw ezelsoren, kietel
met fluostiften tussen de afschaffing van de doodstraf, de gelijkheid
van man en vrouw en het recht op een menswaardig leven. Zij doorleest mij
diagonaal, slaat de meest burgerlijke passages over.

Daarna: het actieve luik. We trekken naar een troebel poeltje
(waarin een basisrecht ooit bijna verdronk), springen lachend van boomstam
naar reddingskoord, van draagvlak naar schandpaal, schatten de afstand
niet goed in, plonzen kopje onder.

Ten slotte: achterwaarts laten vallen, ogen dicht.
De grondwet vangt mij op – en ik haar, want vanaf vandaag
hebben we vertrouwen. Om vijf voor twaalf
levert een ambtenaar een lichte lunch
en gaan we liggen drogen op een verkeersdrempel in de zon.

‘Kijk!’ wijst de grondwet. ‘Daar drijft een wolk
in de vorm van een partijvoorzitter.’

Uit: Nachtbundel 39e Nacht van de Poëzie, ILFU, 2022
Someday I’ll write nothing but sweet poems about my dachshunds / Ooit schrijf ik alleen nog maar lieve gedichten over mijn teckels

§ 1

Someday I’ll write nothing but sweet poems
about my dachshunds, but today I’ll write
a poem about the Belgian constitution.

I am a national, a neighbour,
a newcomer, a native son.
The unacknowledged taxpayer
of the world.
I’m free as a fist.
I yawp in the comments.
I yawn at explanations.

I printed out the Belgian constitution
and copied it over. It took a full four weeks.
When I was done, the sun was shining and my hand
lay on the table like a wounded bird.
No catharsis for now.

Constitution, I don’t know you well yet,

but when I think of you, I feel the ground
beneath my feet, I’m no longer alarmed
by bumper car drivers, and I realise
my grandchildren will live
and die in a cowboy movie.

Constitution, you followed me like a young Labrador,
when I, a toddler still, swam too far out in the fjord.
You held me back with your warm arms
when I wanted to fight with tigers.

Constitution, you have nightmares too. You too smell things.
In the dark you hear vehicles, people, and devices.
You think about freedom, peace, and air conditioning.
You think about the iron taste of dreaming animals.
You think about the fundamental rights of Belgian trees
and wonder: what are the rights and duties of shrubbery
rooted or resident in this state?

§ 2

One day the People’s Republic of Flanders will be ruled by alpacas
– we’re aware of that, we’re preparing ourselves –
but today we are listening to a poem
about the Belgian constitution.

For written on all the walls of this country
in the language of exclamation marks is this message:
something special is soon to happen.

Objects and animals, vehicles and devices,
we shall gather on the square where the wind forever blows.

A falcon will take wing from a noblewoman’s hand.
A burgomaster-builder will blow his dog whistle.
A cow will fall down and bit by bit
we shall see the island crumble all around us.

We shall promise to spare the middle class.
We shall eat baklava in front of a banal garage door, constitution,
we shall look to the Belgian sun together and learn each of your articles
by heart. No one will escape

on tiny airborne bicycles. Until the bitter end
we shall go on reading poems to one another
as if the whole time, unaware, we were already standing,
like friends, in the very same puddle.
Translated by David McKay
§ 1

Ooit schrijf ik alleen nog maar lieve gedichten
over mijn teckels, maar vandaag schrijf ik
een gedicht over de Belgische grondwet.

Ik ben burger en buurtbewoner
buitenlander en bloedbroeder.
Ik ben een belastingbetaler
in het diepst van mijn gedachten.
Ik ben vrij als een vuist.
Ik schreeuw in de comments.
Ik geeuw bij duiding.

Ik heb de Belgische grondwet uitgeprint
en overgeschreven. Dat duurde vier volle weken.
Toen ik klaar was scheen de zon en lag mijn hand
als een gewonde vogel op de tafel.
Vooralsnog bleef de catharsis uit.

Ik ken je niet zo goed, grondwet,

maar als ik aan je denk, voel ik de bodem
onder mijn voeten, ben ik niet langer boos
op bestuurders van botsauto’s en besef
dat mijn kleinkinderen zullen leven
en sterven in een cowboyfilm.

Grondwet, je volgde me als een jonge labrador
wanneer ik, een kleuter nog, te ver weg zwom in de fjord.
Je hield me in bedwang met je warme armen
wanneer ik met de tijgers wilde vechten.

Grondwet, ook jij hebt nachtmerries. Ook jij ruikt dingen.
In het donker hoor je voertuigen, mensen en apparaten.
Je denkt aan vrede, vrijheid en airconditioning.
Je denkt aan de ijzeren smaak van dieren die dromen.
Je denkt aan de basisrechten van Belgische bomen
en vraagt je af: wat zijn de rechten en plichten van het struikgewas,
verblijvend of verworteld in deze staat?

§ 2

Ooit wordt de volksrepubliek Vlaanderen geregeerd door alpaca’s
– dat beseffen we, daar bereiden we ons op voor –
maar vandaag luisteren we naar een gedicht
over de Belgische grondwet.

Want in uitroeptekentaal
staat het op alle muren van dit land geschreven:
er staat iets bijzonders te gebeuren.

De dingen en de dieren, de voertuigen en apparaten,
we zullen verzamelen op het plein waar het voor altijd waait.

Een valk zal wegwieken van de hand van een edelvrouw.
Een burgemeester-bouwer zal op zijn hondenfluitje blazen.
Een roze koe zal omver vallen en langzaam
zullen we het eiland om ons heen zien afkalven.

We zullen beloven niet aan de middenklasse te raken.
We zullen baklava eten voor een banale garagepoort, grondwet,
we zullen samen naar de Belgische zon kijken en elk van je artikels
uit het hoofd leren. Niemand zal kunnen ontsnappen

op fietsjes in de lucht. Tot het bittere einde
zullen we elkaar gedichten voorlezen
alsof we al die tijd al, zonder het te beseffen,
als vrienden in dezelfde regenplas stonden.

Uit: magazine Terras #24 Babel, 2023

David McKay

- The Hague, Belgium -

Translated by David McKay

NOORDSTATION/GARE DU NORD / NOORDSTATION/GARE DU NORD

THOMAS—SANTIAGO DE COMPOSTELA / THOMAS—SANTIAGO DE COMPOSTELA

LIEDTS—SAFED / LIEDTS—SAFED

LEFRANCQ—MEKKA / LEFRANCQ—MEKKA

ROBIANO—LOURDES / ROBIANO—LOURDES

WIJNHEUVELEN/COUTEAUX—KONYA / WIJNHEUVELEN/COUTEAUX—KONYA

WELDOENERS/BIENFAITEURS—ROME / WELDOENERS/BIENFAITEURS—ROME

VADERLAND/PATRIE—JERUSALEM / VADERLAND/PATRIE—JERUSALEM

DISPATCH / DISPATCH

ORDER NUMBER 000046738 / BESTELNUMMER 000046738

ORDER NUMBER 000037754 / BESTELNUMMER 000037754

ORDER NUMBER 0000875329 / BESTELNUMMER 0000875329

WHAT YOU SHOULD KNOW IF YOU DECIDE TO BE A MAN / WAT JE MOET WETEN ALS JE BESLIST OM EEN MAN TE ZIJN

THE SERGEANT AND I / DE SERGEANT EN IK

WHEN MY BROTHER TELLS ME / WANNEER MIJN BROER ME VERTELT

THE REAL BELGIUM / HET ECHTE BELGIË

DANDELION / PAARDENBLOEM

DAY 4,745 / DAG 4745

LETTUCE SPINNER / SLAZWIERDER

THE CLOSER WE GET / HOE DICHTERBIJ WE KOMEN

Dilbeek / Dilbeek

You can’t unfriend the constitution / De grondwet kan je niet ontvrienden

Someday I’ll write nothing but sweet poems about my dachshunds / Ooit schrijf ik alleen nog maar lieve gedichten over mijn teckels