Egan Garr

- The Netherlands -

Egan Garr is a queer poet and translator from the American South, now living in Amsterdam. In 2002, they founded Versal, a literary journal and later small press. Garr translates contemporary Dutch and Flemish poetry into English, including work by Simone Atangana Bekono, Astrid Haerens, and Iduna Paalman, and is the author of two chapbooks, Terrane (MIEL, 2015) and The Preservationist Documents (Pilot Books, 2012). Their writings on the literary economy have been anthologized in Literary Publishing in the Twenty-First Century (Milkweed Editions, 2016) and Paper Dreams: Writers and Editors on the American Literary Magazine (Atticus Books, 2013).

More about the translator

Translated by Egan Garr

RISE / OPKOMST

it begins when you start to run
            (in the distance slow swaying seaweed, a tempo
            that only in this compressed stillness, only in
            petrol blue black-eye blue mallard blue thrives)

the sand on the beach ridge is cool and wet, the water
narrowly misses your toes, your aching legs, but for you nothing moves
in your gut not in your chest not in your crotch

your hair tangles up into fisherman’s knots, you gasp for breath
            (in the distance a boat
            a waving father mother brother in cobalt
            they throw a rope, call and call your name, hey,
            hey, your name!)

it begins when you start to run away from the water
everything around you fogs, the wind grabs sand throws it up

you swallow grit and taste blood, look how your forearms
how your skin becomes translucent

seagulls circle you like white horsemen, draw their lasso slow

you want a way through the fog, a way out, like a wooden doll
you balance your heavy head from left to right, you keep moving

until everything slows, let your limbs like filled bags
fall one by one, until you too leave your body

*

it begins with chewing your arms
until the bone seems to stick through your skin so you’re made

of white down on your knees, cloth in your hair
you crouch and red and swollen come back up
            (above you stretches the air in her thirsty skin
            the sun is oily like slathered paint
            the wind carries the smell of grass of pine needles
            of a salty moustache your way)

in your hand you hold a boulder: slick, warm
you rub your tongue on it, want to know
what this heat wave tastes like

you stack stone on top of stone on top of stone, a lighthouse or a grave marker

you move on
at your left drag a happy abyss along with you

the sandy dogs on the side of the road smell your crotch
whip their stiff tails against your thighs

you approach a perimeter
where no one seems to be
            (purple rumble, the heavens behold and tremble)

how everything sticks to you, dirt crawls
into the folds of your shame-pink skin
you don’t know where to look how to breathe you close your eyes
see the red the velvet inner room red of your eyelids

you begin to bleed

*

it begins when you trip
over the old remains of a functional family
you decide to become it

you build a hut – who can come in?

you think about it in a ten-character tongue

what do you long for?

though you rearrange the sagging twigs like tangram tans
you long most for chaos

you sneeze and everything shuffles
it doesn’t matter, you are an airy family

how long will you stay?

inside is a lava lamp as symbol for something living

you sway back and forth with your dilated hips
in every constellation you come across yourself

like you’re looking away
            (wind invades the hut, leaves blow away,
            the sticks shiver)

like you disappear, even here
            (you eat the entire bag of sour gummy bears)

*

it begins with cracked fingernails at the tips
the scraping the constant scraping
you bow your head while someone grabs your hand
looks at the black under your nails
the loose tissue the pale little moons of fingertips callus

you regret the compulsive scratching
of the varnish membrane layers ink stains
you shuffle back and forth in the chair while you scrape
you want to write but the spots in your eyes leave no sight
you scratch to find a winning icon
a smoke-white language that hides your shape your skin your sex

            (in your half-sleep you dream of an Irish elk with a see-through tongue
            that licks a slick truth for you)

you know amputation never makes anything neutral
you only widen yourself

each night you hear many voices whisper
the people who know you slowly dissolve like sutures until you hear
only tongues the uncountable options the tatters the gibberish

in the first morning you wake
gasp for breath like you’re dying
in the second morning you cry
scratch that word off the page
in the third morning you reach out for a hand

from who how can you speak in what metaphor
can you still exist

*

it begins when an alarm goes off, for hours you’ve been
trying to tear away from time congealed. Your feet sink
in the street’s wet concrete the city that begins where you stop
you look up, shaky, look for a line of trees a mountaintop
or something that holds its ground. All around the riot dogs bark
their echoes from the alleys ricochet past you, and after form a canon in
your head, a rhythm walled up, this feeling is human is human
you repeat quietly, and look, at least now you’re standing.

            (a sparrowhawk skims past your head, hurries back out of sight)
Translated by Egan Garr
het begint wanneer je gaat rennen
(in de verte traag wiegend zeewier, een tempo
dat enkel in deze gecompresseerde stilte, enkel in
petrolblauw blauwoogblauw eendenblauw gedijt)

het zand op de strandrug is koel en nat, het water
raakt net niet je tenen, je slepende benen, zelf voel je geen beweging
in je buik niet in je borst niet in je kruis

je haren verstrengelen zich tot vissersknopen, je hapt naar adem
(in de verte een boot
een zwaaiende vader moeder broer in kobalt
zij gooien een touw, roepen en roepen je naam, hey,
hey, je naam!)

het begint wanneer je gaat rennen weg van het water
alles om je heen wordt mistig, de wind grijpt zand werpt het op

je slikt korrels en proeft bloed, kijkt hoe je onderarmen
hoe je huid doorschijnend wordt

meeuwen cirkelen om je als witte ruiters, trekken traag hun lasso aan

je zoekt een doorgang, een uitgang uit de mist, als een houten pop
balanceert je zware hoofd van links naar rechts, blijf je vooruitgaan

tot alles vertraagt, je ledematen zich als gevulde zakken
een voor een laten vallen, tot je ook je lichaam verlaat

*

het begint bij het kauwen op je armen
tot het bot door je vel heen lijkt te steken dus je bestaat

uit witte dons op je knieën, stof in je haar
je hurkt en rijst rood en gezwollen terug op
(boven je spant de lucht in haar uitgedroogd vel
de zon is vet als verf uitgesmeerd
de wind brengt de geur van gras van dennennaalden
van een zoute snor naar je toe)
in je hand hou je een kei: glad, warm
je duwt je tong ertegenaan, wil proeven
hoe deze hittegolf smaakt

je stapelt steen op steen op steen, een lichttoren of een zerk

je stapt verder
aan de linkerzijde sleep je een vrolijke afgrond met je mee

de zanderige honden aan de kant van de weg ruiken aan je kruis
slaan hun harde staarten tegen je dijbeen aan

je stapt tot een grens
waar niemand blijkt te staan
(purperen gerommel, de hemel aanschouwt en trilt)

hoe alles aan je kleeft, het vuil kruipt
in de plooien van je schaamroze huid
je weet niet waar te kijken hoe te ademen je sluit je ogen
ziet het rood het fluwelen binnenkamerrood van je oogleden

je begint te bloeden

*

het begint wanneer je struikelt
over de oude restanten van een functioneel gezin
je besluit het te worden

je bouwt een hut – wie mag erin?

je overlegt en spreekt daarbij een taal van tien tekens

waar verlang je naar?

hoewel je alle slappe takjes als tangramstukken herschikt
verlang je het meest naar chaos

je niest en alles verplaatst zich
het is niet erg, je bent een licht gezin

hoelang blijf je hier?

binnen staat een lavalamp als symbool voor iets wat leeft

je schuift heen en weer met je uitgezette heupen
in elke constellatie beland je tegenover jezelf

zoals je wegkijkt
(wind dringt de hut binnen, blaadjes waaien weg,
de takken rillen)

zoals je vervaagt, ook hier
(je eet een hele zak zure beertjes op)

*

het begint met gescheurde nagelranden
het krassen het voortdurend krassen
je buigt je hoofd terwijl iemand je hand vastpakt
kijkt naar het zwart onder je nagels
het losse vel de bleke maantjes vingertoppen eelt
je beklaagt het dwangmatig krabben
aan het vernis filmlagen inktvlekken
je schuifelt heen en weer op je stoel terwijl je schrapt
wil je schrijven maar door de vlekken voor je ogen is er geen zicht
je krabt op zoek naar een winnend symbool
een rookwitte taal die je vormen verbergt je vel je geslacht

(in je halfslaap droom je over een oerhert met transparante tong
die je likkend een gladde waarheid schenkt)

je weet wegsnijden maakt nooit iets neutraal
je breidt jezelf alleen maar uit

elke nacht hoor je een meerstemmig gefluister
de mensen die je kennen lossen traag op als hechtdraad tot je alleen nog
tongen hoort de ontelbare opties de flarden het bargoens

in de eerste ochtend word je wakker
hap je naar adem als een stervende
in de tweede ochtend huil je

krab je dat woord van het blad af
in de derde ochtend zoek je een hand

van wie hoe kan je spreken in welke metafoor
kan jij nog bestaan

*

het begint wanneer een alarm gaat loeien, je je al uren
los probeert te rukken van gestolde tijd. Je voeten zinken
in het vloeibare beton van de straat de stad die begint waar jij stopt
je kijkt omhoog, wankelend, zoekt naar een boomgrens een bergtop
of iets anders wat standhoudt. Om je heen blaffen de riot dogs
hun echo’s uit de stegen ketsen langs je, vormen nadien een canon in
je hoofd, een dichtgemetseld ritme, dit gevoel is menselijk is menselijk
herhaal je zacht, en kijk, nu blijf je tenminste staan.

(een sperwer scheert boven je hoofd, haast zich terug uit beeld)
(no title) / (no title)

this language is a country
for no other person or place stays with us

I chop words and arrange them into aligned acts

you learn to shout out in a cave

together we study the sprawling family tree
of our inherited humiliations

look at the striped mouths of the women on the rocks
plates explode on stone like full suns

this language is a dry, empty, passed over country

mothers sit in the undergrowth like whisper networks

they warn us
that the Irish elk with its antlers will eventually
suck all the strength from its own bones

in the end it will die
but not like you expect

gently I hold your body like a well
of danger and give you mine
which I do little more than own

in the country are alters where we openly worship rage
panthers sneak around us with greed
we sit in prayer our fingers full of splinters

at night the clouds sink deep in our throat

in the morning the sun vomits

we rise up in the light
partly catch fire
Translated by Egan Garr
deze taal is een land
want geen andere mens of plek blijft bij ons

ik kap woorden en schik ze tot uitgelijnde handelingen

jij leert roepen in een grot

samen bestuderen we de uitwaaierende stamboom
van onze geërfde vernederingen

kijk naar de streepmonden van de vrouwen op de rotsen
borden spatten als volle zonnen uiteen op steen

deze taal is een dor, leeg, weggekeken land

moeders zitten in de struiken als fluisternetwerken

ze waarschuwen
hoe het oerhert met zijn gewei uiteindelijk
alle kracht uit eigen botten zal zuigen

op het einde zal het sterven
maar niet zoals je verwacht

voorzichtig hou ik je lichaam vast als een bron
van gevaar en geef ik je het mijne
waarmee ik niet veel meer kan dan het bezitten

in het land staan altaars waar we woede openlijk aanbidden
panters sluipen begerig om ons heen
we zitten in bidhouding onze vingers vol splinters

in de avond zakken de wolken tot diep in onze keel

in de ochtend braakt de zon zich leeg

we staan op in het licht
vatten gedeeltelijk vuur
Anger’s family tree / De stamboom van een boosheid

I
at the edge of the woods
bony girls dig themselves in
their mouths full of ash, gravel, black earth

around them tree gods rustle

what will it cost us
the girls ask, to plant our bodies here
so that our maddened eyes no longer
dissolve into puddles of foam

above the tree gods, birds of prey circle

one of them whispers

your mother dies in labor again and again
she doesn’t know how to stop
she delivers you again and again

at the edge of the woods
the girls move like animals
while they dig they hide
the red shame that has grown
like ivy over their jaws

one by one
they vomit up pellets
stomp the earth hard
until the light gives way

in the undergrowth
the deer watches how shadows
are swallowed by wet humus

the birds crawl between the rocks
the sky is spread with moonlight

II
at the edge of the woods the leaves shake
the sun shines wild and in the light
nothing can hide, sweet
is how the dugged out earth smells
the light breaks your view
into a thousand pieces

III
between you and me is a wall
that throws a narrative over my body

if I try to touch you by
pouring words out on you like rituals

you shock your old lips thin as rolling papers

that’s how I remember it

you say that’s problematic by design, you were there
but also not, like your entire childhood

in some pictures it was snowing, you were cared for
I look for the cheekbones in a round red-flushed toddler’s face
the handwriting of a mother, ballpen-blue curls
and eyes that still haven’t been replaced, can I

put my story in your pocket like a little skull
can you put it on top of the pile

the wall is sturdy and cold

I put my hand on her back

she stills
Translated by Egan Garr
I
aan de rand van het bos
graven spichtige meisjes zich in
hun monden gevuld met as, kiezels, zwarte aarde

rond hen ruisen de boomgoden

wat kost het ons
vragen de meisjes, om onze lichamen hier te planten
zodat onze ogen waanzinnig niet verder
oplossen tot plasjes schuim

boven de boomgoden cirkelen prooivogels

een van hen fluistert

jouw moeder sterft tijdens de bevalling opnieuw en opnieuw
ze weet niet hoe te stoppen
ze baart je opnieuw en opnieuw

aan de rand van het bos
bewegen de meisjes als dieren
terwijl ze graven verbergen ze
het schaamrood dat als klimop
over hun kaken is gegroeid

een voor een
spugen ze braakballen uit
stampen de aarde stevig aan
tot het licht bezwijkt

tussen de struiken
kijkt het hert hoe schaduwen
door natte humus worden opgeslokt

de vogels kruipen tussen de rotsen
de hemel is met maanlicht ingesmeerd

II

aan de rand van het bos trillen de bladeren
de zon schijnt woest en in het licht
valt niets te verbergen, zoet
is de geur van de aarde waarin gegraven werd
het licht breekt wat je ziet
in duizend stukken op

III

tussen jou en mij staat een muur
die een narratief werpt over mijn lichaam

als ik je probeer aan te raken door
woorden als rituelen over je uit te gieten

schrik je je oude lippen dun als vloeitjes

hoe ik het me herinner

je zegt dat is per definitie problematisch, je was erbij
maar toch ook weer niet, zoals je hele kindertijd

op enkele foto’s, het sneeuwde, er werd voor je gezorgd
ik zoek de jukbeenderen in een bol roodaangelopen peutergezicht
het handschrift van een moeder, balpenblauwe krullen
en ogen die nog steeds niet vervangen zijn, mag ik

mijn verhaal in jouw zak steken als een kleine schedel
kun je hem boven op de stapel leggen

de muur is stevig en koud

ik leg mijn hand op haar rug

ze zwijgt
(no title) / (no title)

it was a quiet year
I listened to my mother
who was sad about my brother who was sad about my father
who was sad about me we stilled

grieving to the rhythm of nature is not so bad
said the last farmer who survived this wave of suicides

the animals need me I offer love in the shape
of a pound of zucchini the snail’s slick trail
brings comfort after a storm

as does the fact that they don’t have to live
longer than twelve months

how much lighter how much faster
would you breathe

and does it matter
which house you carry
Translated by Egan Garr
het was een stil jaar
ik luisterde naar mijn moeder
die verdrietig was om mijn broer die verdrietig was om mijn vader
die verdrietig was om mij we zwegen

rouwen op het ritme van de natuur is zo slecht nog niet
zegt de laatste boer die deze zelfdodingsgolf heeft overleefd

de beesten hebben me nodig liefde geef ik in de vorm
van een kilo courgettes het slijmspoor van slakken
na onweer stelt gerust

net zoals het feit dat ze niet langer dan
twaalf maanden hoeven te leven

hoeveel lichter hoeveel sneller
zou je ademhalen

en maakt het dan nog uit
welk huis je op je draagt
(no title) / (no title)

it was a swollen day when naked in the grass I
heard the bees sing into my ears my calves felt a burn
my uterus sped up like a warm engine

I am almost so old that everything turns slow
I pull out the weight of all West Flanders
lay it over my hips in greasy slices
give life a chance at a second impression imagine that
you’d be here anyway would we call that ownership

I would put you next to me
look at you like a tragic report
try to protect you like that
for the sun that shines spent will caress you my little one
dare nothing more
than to thread my fingers together and pray

let us go back to being grass being stone
back to being clumps in a potato field
Translated by Egan Garr
het was een opgezwollen dag toen ik bloot in het gras
de bijen aan mijn oren hoorde zingen mijn kuiten voelde branden
mijn baarmoeder als een warme motor optrok

bijna ben ik zo oud dat alles langzaam keert
ik onttrek het gewicht van heel West-Vlaanderen
leg het in vette plakken op mijn heupen
geef het leven een kans op een tweede indruk beeld me in dat
jij hier toch zou zijn zou dat dan bezitten heten

ik zou je naast me neerleggen
als een trage reportage naar je kijken
je zoals steeds proberen te behoeden
voor de zon die uitgeput schijnt mijn kleintje zou je aaien
niets anders durven
dan mijn vingers verstrengelen en bidden

laat ons terug gras worden terug steen
terug kluiten op een aardappelveld
(no title) / (no title)

it was during a gathering
where I’d dragged my body
to protest the galloping
of my body at gatherings

all the women formed an octopus
the streets cracked like carpets of shell
wearied eyes looked to each other for mattresses
recognized the old scent
of a trustworthy mother

but the wind blew
a thousand bodies flapped alone
on a pockmarked moon

under the footprint ran water
and from the stares the hands the mouths
seethed a warm stream

that knocked me down
let me sink without oxygen
finally to float among stingrays
little pufferfish
Translated by Egan Garr
het was tijdens een samenkomst
waar ik mijn lichaam naartoe had gesleept
om te protesteren tegen het galopperen
van mijn lichaam bij samenkomsten

alle vrouwen vormden een octopus
de straten kraakten als schelptapijten
vermoeide ogen zochten matrassen in elkaar
herkenden de oude geur
van een te vertrouwen moeder

maar het waaide
duizend lichamen wapperden geïsoleerd
op een pokdalige maan

onder het gestampvoet stroomde water
en uit de blikken de handen de monden
kolkte een warme stroom

die me omvertrok
me liet zinken zonder zuurstof
eindelijk te mogen zweven tussen roggen
kleine kogelvissen
legacy / nalatenschap

a coming to myself
stem of a bloodline
always longer
with far-flung branches, but not losing roots

I'm assembly of all who came before me
their lives secreted in my pores
I follow in their footsteps until I can leave mine behind
until the loop can go to the next in line

my thoughts are partly shaped
by the stories my parents have told
and the world that baptized me into the woman I am now
countless generations live on in every step
synchronizing every move
across the many years

we are who decides what is valuable enough
the test of intrinsic nature has withstood
what is handed down and in what form
history in the future will live on
Translated by Egan Garr
opnieuw een ontmoeting met mezelf
voortgekomen uit een bloedlijn
die zich voortdurend verlengt
met verre vertakkingen, maar zonder de wortels te verliezen

ik ben een samenstelling van alle mensen die voor mij kwamen
hun levensloop ligt verscholen in mijn poriën
ik wandel in hun sporen tot ik de mijne kan achterlaten
de lus kan verderzetten tot de volgende in lijn overneemt
mijn denken wordt deels bepaald
door de verhalen die mijn ouders hebben verteld
en de omgeving die mij doopte tot de vrouw die ik nu ben
in elke handeling leven ontelbare generaties voort
waardoor elke beweging synchroon wordt uitgevoerd
in verschillende jaartallen

wij bepalen zelf wat waardevol genoeg is
de toets van intrinsieke wezenlijkheid heeft doorstaan
wat overgeleverd wordt en in welke vorm
de geschiedenis in de toekomst zal voortbestaan
tactile and tangible / tastend en tastbaar

escapes like the shadow on a Sunday
with inflamed seams of light staring at her face
searching for a smile all these lengthy years

indifferent clouds walk round in tangle
with half-shut eyes and ears like sonar
suffocating underwater
but fishing too for her wealth, her welfare, her well-being
rocking on the bend of a loaded storyline

this isn't just a phase, but an idle passageway
her spirit shattered and her body must bear it

reached the stop
get off
like she's just been born again
but no one hears her screams
like she's just given birth again
with eternal grace
light-footed as she is
carried away in the darkness

give her just a milligram of time
the angel without silky wings
the glimpse that's been caught
the child of a mother
and the mother of a child
Translated by Egan Garr
ontsnapt als de schaduw op een zondag
met ontstoken lichtstralen naar haar gezicht starend
al langzame jaren op zoek naar een glimlach

apathische wolken wandelen rond in een wirwar
met ogen licht gesloten en met oren als een sonar
verstikkend onder water
maar ook vissend naar haar welvaart, haar welstand, haar welzijn
wiegend op de kromme van een geladen verhaallijn

dit is niet gewoon een fase, maar een stilstaande passage
haar geest, die is gekrenkt en haar lichaam moet het dragen

halte bereikt
uitstappen
alsof ze net weer gebaard werd
maar niemand hoort haar schreeuwen
alsof ze net weer gebaard heeft
met onvergankelijke gratie
lichtvoetig als ze is
meegetrokken in de duisternis

geef haar slechts een milligram aan tijd
de engel zonder zijdezachte vleugels
de opgevangen glimp
het kind van een moeder
en de moeder van een kind
what do I need / wat heb ik nodig

if I were to meet god
run into her one morning
then these maddening doubts
that sleepwalk on leveled gravel
I could let go

dare to roll myself up
until I can look through the socket of my navel
and quills like a hedgehog glide down my back
ask if she can be gender-neutral
and so an extension of who seeks
and who will find

believe what is preached
as if it were being laid in her throat
eyes open until I see
that the walls of my imagination
are just a reflection of the blazing fire
she lit in my skull
which seems inextinguishable
hanging in fact on a razor-thin string
making everything relative
and shed like a rattlesnake

what do I need
to feel her touch
can prayers rhyme
or is it wrong to weigh what you say

I hold my breath
listen to the thud of feather-soft stories
it feels like a deep breath
I start a city out of warm earth
from the center of my devotion
I embrace my thoughts
but do so without certainty

are we our own makers
stowed away gods who cry out to be freed
are we just a rib
original so that we, unhindered,
move across borders
to mean to mold to master
and you remain the maker
like countless fingers kneading what is made
if I were to meet god
who created me in her image
who then would I stare at
Translated by Egan Garr
als ik god zou ontmoeten
op een ochtend tegen haar aan zou botsen
zou ik dan mijn tergende twijfels
die slaapwandelen over gladgestreken macadam
kunnen loslaten

mezelf durven op te rollen
tot ik door de holte van mijn navel kan kijken
en stekels als bij een egel over mijn rug glijden
vragen of ze genderneutraal kan zijn
zodat die het verlengde van wie zoekt
en zal vinden is

wat gepredikt wordt geloven
alsof het in haar keel wordt gelegd
de ogen openen tot ik zie
dat de muren van mijn verbeelding
slechts een reflectie zijn van het brandende vuur
dat zij in mijn schedel heeft aangewakkerd
wat onblusbaar lijkt
eigenlijk aan een flinterdun draadje hangt
waardoor alles relatief is
en vervelt als een ratelslang

wat heb ik nodig
om haar aanraking te voelen
kunnen gebeden rijmen
of is het ongeoorloofd om te wegen wat je zegt

ik hou mijn adem in
luister naar het ploffen van vederzachte verhalen
het voelt als een verademing
ik sticht een stad uit warme aarde
uit de kern van mijn gedrevenheid
omarm ik mijn gedachten
maar dat doe ik zonder zekerheid

zijn wij onze eigen makers
opgeborgen goden die krijsen om bevrijd te worden
zijn wij op een rib na
origineel zodat we ongestoord
over de grenzen heen bewegen
betekent bouwen beschikken
en blijf je de maker
als talloze vingers in het gemaakte kneden
als ik god zou ontmoeten
die mij naar haar vorm heeft geschapen
naar wie zou ik dan staren
the only certainty / als enige zekerheid

crumpled in the palm of my hand
she took the form of a dishcloth
damp and wiping the weeks
like a radio wave sent chills
round and round my spine

she stayed because she wanted me
wanted her name that's barely allowed
we conceive in verse what can, don't we
and shovel the ghosts behind written words

there's only one promise you can't bend
through the turns revving too fast
we twist what we know
and kick our feet into
rug-woven tears and
prayers that have gone too far

she is the real
drawn true and without trick
someone we fear or covet
and sometimes both

but today she stayed to sleep in peace
and under the sheet of my hands I can tell
she'll snore tonight
the moments we shared
she pulls along on a trolley slow
so that time is only now

why didn't we dare embrace
what hung in the air between us
unspoken words
that like a bandage on a wooden leg
offer no recovery

what does life mean
if we can't talk to each other
about the images around us
laid thick and every shred swept away
Translated by Egan Garr
verfrommeld in mijn handpalm
nam ze de gedaante van een vaatdoek aan
die vochtig over de weken wreef
als een radiogolf zond ze rillingen uit
rond en rond mijn ruggengraat

ze bleef omdat ze naar mij verlangde
naar haar naam die haast verboden
we verwekken toch wat in verzen kan
en scheppen de schimmen achter geschreven woorden

er is maar een belofte die onbuigbaar is
voor de bochten in overtoeren genomen
we verdraaien wat we weten
en trappen met onze voeten op
tot tapijt geweven tranen en
uit de hand gelopen gebeden

de werkelijkheid is zij
wat waar en zonder kunstgrepen is getekend
wie we vrezen of begeren
en soms alle twee

nochtans bleef ze vandaag om in vrede te slapen
en ik voel onder het laken van mijn handen
dat ze zal snurken deze avond
de momenten die we deelden
trekt ze op een trolley traag mee
zodat de tijd alleen heden kan zijn

waarom durfden we niet omarmen
wat rondom ons in de atmosfeer hing
onuitgesproken woorden
die als een pleister op een houten been
geen genezing kunnen bieden

wat betekent het leven
als we niet kunnen praten
over de beelden om ons heen
oliedik gelegd en elke versnippering uitgeveegd
what's ahead / wat komt

I look at what's ahead
shadowy as charcoal lines on rough paper
which I know will never feel
the cold touch of hairspray
that will never be done and always erasable
because how can I draw what I can't see today
what I think might happen
and secretly hope will be

but I keep trying
until I leave tracks in the room
where I suck in the future every second
how I chase what's ahead
what bites me in repeated blows
surely addicted to the sensation
that with it brings the almost there

but why do you still ask me
maybe that's exactly why I write
to turn the fear of the insurmountable
into something that can be made
Translated by Egan Garr
ik kijk naar wat komt
schimmig als een schets van houtskoollijnen op grof papier
waarvan ik weet dat hij nooit de koude aanraking
van haarlak zal voelen
dat hij nooit definitief en altijd uitwisbaar zal zijn
want hoe kan ik vormgeven wat ik vandaag niet kan zien
wat ik denk dat misschien zou kunnen gebeuren
en stiekem hoop te zullen zijn

toch blijf ik proberen
tot ik sporen achterlaat in de kamer
waarin ik elke seconde de toekomst opzuig
hoe ik achterna hol wat komt
mij door de terugkerende teleurstelling heen bijt
haast verslaafd aan de sensatie
die bijna bereiken met zich meebrengt

maar waarom nog vraag je mij
misschien is het net daarom dat ik schrijf
om de angst voor het onoverkomelijke
om te zetten in maakbaarheid
it could happen / het zou kunnen

we could carry our rage away
wipe our tumult from our tousled heads
fold our legs until like origami we're
sharp angles and solid planes
but precision in every fold

we could take a walk
on the chalk lines of our wonder
until we, tender fires, become icicles
shelter behind our glaciers
and make our gliding way to land

we could skew our notions
and label every voice raised
as too much
until a loud click strikes our ears
and we see that it is good

I ask you
how it's possible I forgot the rage
in protest let go
what swashes and swirls inside me
until I feel sick
overtaken by my pulse
that pounds my veins
works its way through every fiber
that's made me

until helpless I collapse
blink with eyes bulged
blurred shapes in calm approach
like a dagger now thrown into my spirits
maybe
if I had known rage
like the forgiveness I've offered freely
the Gordian Knot in my belly
was long since undone
Translated by Egan Garr
we zouden onze woede kunnen opklaren
onze woelige bewogenheid uit onze warrige hoofden wissen
onze benen opvouwen tot we als origami
uit scherpe hoeken en harde vlakken bestaan
maar verfijning in elke plooi dragen

we zouden kunnen wandelen
op de krijtlijnen van onze verbeelding
tot wij, warme haardvuren, ijspegels worden
schuilen achter onze gletsjers
en ons al glijdend op land begeven

we zouden onze waarneming kunnen verdraaien
en elke opgeheven stem
labelen als een overbodigheid
tot een luide klik in onze oren galmt
en we zien dat het goed is

ik vraag aan ons
hoe het komt dat ik woede ben vergeten
het krijsend loslaten
wat in mijn maag kletst en kolkt
tot ik er misselijk van word
het overgenomen worden door mijn hartslag
die bonkt in mijn aderen
en zich een weg baant door elke vezel
waaruit ik ben opgebouwd

tot ik machteloos in elkaar zak
knipper met mijn kikkerogen
wazige gestalten zich vredig voortbewegen
alsof er nét geen dolk in mijn gemoed werd gegooid
misschien
als ik woede had gekend
zoals ik gul vergiffenis heb gegeven
was de gordiaanse knoop
in mijn maag al lang ontward
resurrection / herleven

I'm a lost passenger on tram ten
who wants to be baptized in water
where wishes dissolve
and muddled facts
are easily dodged

backed by a beat
that's played by my heart
a hymn longing for long ago
just after the heathen simplicity
and just before the web grew far too tricky

I'm the train of thought that crosses the spiegeltent crisscross
and etches the best of my youth in the reflections
vibrant and visible to the eye
a torment to the ear
as if there and not here I could try again
I'm breath's vapor in every frame
of a girl who builds an encampment
and crowns herself sovereign without war

I'm the rushing footsteps in a shoe size
straggling behind the growth spurt I'll still have
knees scraping the curb
because to live means a graceless fall
I'm the enigma that wants to trust blindly again
navigating in her naivete through a no man's land
Translated by Egan Garr
ik ben een verdwaalde passagier op tram tien
die gedoopt wil worden in het water
waarin wensen worden opgelost
en waarin de verwarde werkelijkheid
moeiteloos ontweken kan worden

vergezeld door een beat
die door mijn hart wordt gespeeld
een lofzang lonkend naar lang geleden
net na de barbaarse simpliciteit
en juist voor het web veel te ingewikkeld werd

ik ben de gedachtegang die kriskras de spiegeltent doorkruist
en die de hoogtepunten van mijn kindertijd in de reflecties krast
vitaal en beeldend voor het oog
een kwelling voor het oor
alsof ik daar en niet hier opnieuw proberen kon
ik ben de beslagen ademhaling in elke frame
van een meisje dat een kamp bouwt
zich kroont tot heerser zonder veldslag

ik ben de overhaaste voetstappen in een schoenmaat
die achterloopt op de groeispurt die ik nog nemen zal
de knieën die schuren over de stoeprand
omdat leven betekent dat je onelegant valt
ik ben het raadsel dat weer blindelings wil vertrouwen
in haar naïviteit navigerend door een niemandsland
Bruges-la-Morte / Bruges-la-Morte

We didn’t know the way
in this town of flesh and blood.
The wind was quick to tear the guide to shreds
before we’d read about the witch trials
and weaver’s hitch. So we just followed the cry
of an infant in a priceless painting

and the call of courting swans.
I left a web of mucus on your fingers
and we slept in clusters.
I licked the satanic cleft of your chin.
Nuns had bedded there,
no moat to muffle their sins.

How much we missed ourselves that day.
In that little interval between birth canal and coffin
I was changed forever
from limping around in bad shoes
from the kink and the eye and the pilgrim
who gave the kiss of Judas, nothing more.
The ring proved a noose and one day you’ll jump
off that bridge. The circle dance became a gauntlet.

A century later I leave a review online.
Four stars, a high point, that this city is ideal
for singing your swan song.
Translated by Egan Garr
We wisten niet waarheen
in deze stad van vlees en bloed.
De wind scheurde meteen de gids aan flarden
nog voor we lazen over vuurdoop, waterproef
en weversknoop. Dan maar de schrei gevolgd
van een zuigeling op een onschatbaar schilderij

en de baltsroep van de zwanen.
Ik liet spinrag van mucus achter op je vingers
en we sliepen in clusters.
Ik likte de satanische kloof in je kin.
Het bed was beslapen door zusters,
hun hunkering in geen gracht gedempt.

Wat hebben we onszelf gemist die dag.
In dat luttel interval tussen moedersluis en kist
werd ik voorgoed veranderd
door het hinken in verkeerde schoenen
door de kink en het oog en de pelgrim
die niet meer gaf dan een judaskus.
De ring bleek een lus en van die brug zou je
ooit springen. De reidans werd een roedeloop.

Een eeuw later schrijf ik op het web een aanbeveling.
Vier sterren, een hoogtepunt, dat dit de ideale stad is
om je zwanenzang te zingen.
Ultima Thule / Ultima Thule

Flat on our bellies we crawl through the solar system,
no way back in the wake of a dog
that licks the crumbs up right before our eyes.
Even stars are dwarf or giant, everywhere
the same laws apply.
We name the great bear and the little bear,
as if language could ever tame them.

In my decay, I am one with you completely.
Let me tear the human form from your frame.
Let me take the weighty helmet off your skull.
Allow me to lead you to the exitway.
I will knead the stones until they are soft on your track.
With my bare hands I will straighten every turn in your path.

When you arrive, know we leave all the lights on at home
and that no one goes to bed until you’ve come,
here, where your import transforms.
We cover our ears when you break the speed of sound
with an unspeakable boom.

The words, the stories, the incessant fighting,
my appeal to the great wide blue.
It is not about me it’s about you and you and you
but especially you.
Translated by Egan Garr
Hoe we plat op de buik door het zonnestelsel kruipen,
geen terugweg meer in het kielzog van een hond
die de kruimels oplikt recht voor onze neus.
Dezelfde wetten gelden overal, ook sterren
zijn óf dwerg óf reus.
We noemen de grote beer en de kleine beer,
alsof taal ze ooit kan temmen.

Ik ben zo één met jou in mijn verval.
Laat me het uniform van mens van je lichaam scheuren.
Laat me de zware helm van je schedel lichten.
Vergun me om je naar de uitgang te leiden.
Ik zal de stenen onder je voeten zacht kneden.
Ik zal de bochten op je pad met mijn blote handen rechten.

Als je door de deur stapt, weet dat we alle lichten aan laten in huis
en dat niemand zich te slapen legt tot je aangekomen bent,
daar waar je betekenis verschuift.
We bedekken onze oren wanneer je door de geluidsmuur breekt
met een onnoemelijke knal.

De woorden, de verhalen, het aanhoudende vechten,
mijn appél op het heelal.
Het gaat niet over mij maar over jou en jou en jou
maar over jou vooral.
out of date / buiten datum

four-legged beasts bark at the dead
their whole lives looking
for the fifth limb
phantom pain reaching into the years
losing ourselves more and more

meanwhile the fur thins
where the chain chafes
blood crawls and takes its time
thank god for the voice
that bellows in our pinball game

and skips against ribs until the trachea shuts
like a bullet veering off course
that could meet you underway
tell me, which voice in me
do you understand best today

for what are we
without ballistics
we ourselves beckon back
some ultrasonic show
or lead rolling on its shaft

what drives us is the strain
the egg feels just before the break
the clairvoyance of beasts
upon lightning or thunder
the scent trail of what was

it would be good
if we are saved today
by no one in particular
Translated by Egan Garr
viervoeters blaffen naar de dood
een leven lang op zoek
naar een vijfde ledemaat
fantoompijn breidt zich uit doorheen de jaren
raken we onszelf steeds dieper kwijt

intussen dunt de vacht uit
waar de ketting schuurt
bloed kruipt en duurt zijn tijd
gelukkig is er nog de stem
die galmt in onze flipperkast

en stuitert tegen ribben tot de strotklep sluit
als een kogel die zijn baan verlaat
en je kan treffen onderweg
zeg me, welke stem in mij
je vandaag het best verstaat

want wat is een mens
zonder ballistiek
teruggefloten door zichzelf
wat ultrasoon vertoon
of lood dat wentelt om zijn as

wat ons drijft is de spanning
die het ei voelt voor het barst
de voorkennis van dieren
bij bliksem en gedonder
het geurspoor van wat was

zou het niet mooi zijn
dat wij vandaag worden gered
door niemand in het bijzonder
Mandrake / Alruin

Your mother’s ears were full of wax
when you came into this world.
Your screams turned the black dog deaf.
There was enough to believe in:
the beached bottle, Atlantis or Leo’s stars,
that horses walk towards fire
rather than away.

But never: that I was that mother
of flesh and blood, under the hours of the moon.
Look, I’m talking about myself in past tense.
What we surrender is lost forever,
says too the tree, whose leaf,
carried by wind, finds no new shoot
to cling to.

I will write no myth for you.
Just the hush in awe
that you don’t have to become anything
except what you always were:
the child of God who runs into His arms

now that a strange hand
has pulled you from my land.
Translated by Egan Garr
Je moeder had bijenwas in de oren
toen je op de wereld kwam.
De zwarte hond werd doof van je schreeuw.
Er was genoeg om in te geloven:
de aangespoelde fles, Atlantis of het sterrenbeeld Leeuw,
dat paarden naar het vuur toe lopen
in plaats van er vandaan.

Maar nooit: dat ik die moeder was
van vlees en bloed, onder de stonden van de maan.
Kijk, ik spreek over mezelf in de verleden tijd.
Wat men afgeeft is voor altijd kwijt,
zegt ook de boom wiens blad,
gedragen door de wind, geen nieuwe loot
om zich te hechten vindt.

Voor jou zal ik geen mythe schrijven.
Enkel fluisteren in ontzag
dat je niets hoeft te worden
behalve wat je altijd was:
kind van God dat in Zijn armen rent

nu je door een vreemde hand
uit mijn grond getrokken bent.
Curriculum Vitae / Curriculum vitae

It is a song you had rather never heard.
A word you want to take back.
A piggybank you want to smash.
You ask if it, this life, has no significance.

But we are a legacy you can’t give back.
We’re a country that can’t refuse to be lived in.
We’re a house owned by the bank.
We’re a poem thought up by no one.

You ask how it could ever be enough, all this.
The smoldering fireplace, the cradled child, the work of your hand
and how everything starts all over again.

My friend, the way there and back are easily confused.
It doesn’t matter what customs forms you’ve used.

The ashes they will scatter are proof
of the fire we amounted to.
Translated by Egan Garr
Het is een lied dat je liever nooit had gehoord.
Het is een woord dat je terug wil nemen.
Het is een spaarpot die je stuk wil breken.
Je vraagt of het zinloos is, dit leven.

Maar we zijn een erfenis die je niet terug kan geven.
We zijn een land dat niet kan weigeren bewoond te worden.
We zijn een huis dat van de bank is.
We zijn een gedicht dat niemand bedacht heeft.

Je vraagt hoe het ooit genoeg kan zijn, dit al.
Het smeulen van de haard, het wiegen van het kind, de arbeid van je hand
en hoe alles van voor af aan herbegint.

Vriend, de heenreis en de terugweg worden makkelijk verward.
Het heeft geen belang wat je aan de douane zal verklaren.

De as die men verstrooien zal, is het bewijs
van de brand die we waren.
Laika / Laika

we sent you to space
questions filling the capsule
held our tongues, the hope of the world
carried in your muzzle

we wormed like disease around your legs
itched inside your fur
your panting became an echo of us
released into the atmosphere

fate tossed you up like a coin in the dark
you spun past Russia and touched us sharp
where we too trembled in the coat
of a sacrificial offer

space dog became a hero
you never reared around
but scattered our pictures
as the first to shed the orbit of the ground

are you chasing a comet
are you wagging your tail, windshield wiper of the clouds
how much on board did it all still weigh

whenever it rains I look up
maybe the answer cascades
in pieces down

someone is sure to have heard your bark, far away
Translated by Egan Garr
we zonden je de ruimte in
met een capsule vol vragen
beten er tanden op stuk, in je muil
zou je de hoop van de wereld dragen

we kropen als ziekten onder je leden
jeukten in je pels
je gehijg werd een echo van onszelf
afgelost in de atmosfeer

het lot gooide je op als een munt in het donker
je tolde Rusland voorbij en raakte ons tot hier
waar ook wij beefden in de vacht
van een geofferd dier

ruimtehond werd held
je keerde nooit weer
maar schudde beelden over ons uit
als eerste verhaarde je in een baan om de aarde

zit je de staart van een komeet achterna
kwispel je, ruitenwisser van de wolken
hoeveel woog alles nog aan boord

wanneer het regent kijk ik omhoog
misschien dwarrelt het antwoord
versnipperd naar beneden

heel in de verte heeft iemand vast je geblaf gehoord
Amor Fati / Amor fati

1.
It is autumn so we write letters.
Astonished, we hear the lies we tell each other
that we’re twenty again and dance around crossing swords.
Drink rum, anchor, cross and heart tattooed on our chests.
I see your augury gestures, your island blood adrift
and the searchlight in your eyes. The ink has faded some,

your lines still wavering but the muscled speech reads softer.
Anything is better than not answering
who was friend or enemy.
In the bedroom you flick the light on and off,
– Morse code will suffice for now –
and map my body as it was
before it had wrecked against the years.

The comb on the dresser lies with teeth flashing
in our direction. Run it through the knots
a thousand more times through my long hair.

2.
The door is locked. We let no one in.
I ask you to act like you don’t hear the bell.
A neighbor in need, a beggar or a tear-jerking children’s a cappella.
Don’t give a damn anymore, we’re out of milk and even sugar.
Don’t peer through the dark of the doorway
at the ghost that calls us.
God knows what it’s up to.
Kick it off the doorstep with its hungry eyes.

People will pose as doomsayer, dignitary
or grinder. No innocent guest shall get a foot in the door.
The coat stand receives no one with open arms.
We keep the silverware dull.

You want me to stay calm and accept what has happened.
There’s nothing left to steal, right?
A letter slips in through a gaping mouth.
It falls heavy on the mat. We call it destiny.
Translated by Egan Garr
1.
Het is herfst en dan schrijft men brieven.
Vol bewondering horen we elkaar liegen
dat we weer twintig zijn en rond gekruiste degens dansen.
Rum drinken, anker, kruis en hart op de borst getatoeëerd.
Ik herken je schikgodgebaren, de stuurloosheid van je eilandersbloed
en het zoeklicht in je ogen. De inkt is wat vervaagd,

je regels golven nog maar de gespierde taal leest zachter.
Alles beter dan geen antwoord geven op de vraag
wie vriend of vijand was.
Je knipt het licht in de slaapkamer uit en weer aan,
— morsetekens die voorlopig volstaan —
en brengt mijn lichaam in kaart zoals het was
voor het door de tijd werd aangevaren.

De kam op het dressoir ligt met blikkerende tanden
naar ons gericht. Haal hem nog duizend maal
door de knopen in mijn lange haren.

2.
De deur is op slot. We laten niemand binnen.
Ik vraag je te doen alsof je de bel niet hoort.
Een buur in nood, een bedelaar of deerniswekkend kinderkoor.
Geef geen duit meer, de melk is op en ook het suikergoed.
Tuur niet in het zwart van het deurgat
naar de schim die een beroep op ons doet.
God weet wat die op zak heeft.
Schop hem van de drempel met zijn hongerige blik.

Men doet zich voor als onheilsprofeet, hoog bezoek
of messenslijper. Geen onschuldig verzoek mag een voet binnenkrijgen.
De kapstok ontvangt niemand met open armen.
We houden het bestek wel bot.

Je wil dat ik bedaar en me verzoen met wat voorbij is gegaan.
Er valt niets meer te stelen, toch?
Door een gapende mond schuift een brief naar binnen.
Hij valt zwaar op de mat. We noemen het lot.
No Requiem / Geen requiem

I went to your funeral.
It was just as you had wanted it.
A handful showed up, no one cried.
You rose from your casket, tall as a man,
and laughed.

The truth is that you did not die.
I just moved your soul to the attic.
Box by box, with intermissions,
like how your “forever” yellowed to “maybe”.
First the fragments of your letters,
your half-finished novel, your spelling mistakes
and hesitations. Then your exclamation marks
after the heaving “no” that punctured me.

I will write you no elegy,
no requiem with rasping voice, as promised.
The story goes on:
the glue of your lies liquifies, the book stays unread.
The children we made up were orphaned.
Slowly your semantics flow back out of me,
I calculate how many lives each letter cost.

Sometimes I will still hemorrhage words
that were rough and rightfully said.
When falling off a bike I never ride,
when teasing the cat, which was not allowed,
or in knowingly mistaking myself for the cutting knife
that’s otherwise in good hands.

Will you wave to me from the horizon?
Translated by Egan Garr
Ik heb je begrafenis bijgewoond.
Het was helemaal zoals je had gewild.
Een handvol daagde op, men hield het droog.
Je rees manshoog op uit je kist en lachte.

De waarheid is dat je niet gestorven bent.
Ik heb je ziel slechts verhuisd naar de zolder.
Doos per doos, met tussenpozen,
zoals jouw ‘voor eeuwig’ vergeelde tot ‘misschien’.
Eerst de flarden van je brieven, je halve roman,
je spelfouten en geweifel. Dan je uitroepteken
na de ‘nee’ die hijgend in me binnendrong.

Ik zal geen elegie voor je schrijven,
geen requiem met schorre stem, zoals beloofd.
Het verhaal gaat voort:
de lijm van je leugens lost, het boek blijft ongelezen.
De kinderen die we verzonnen werden wezen.
Traag vloeit je taal uit mij terug,
ik bereken hoeveel levens elke letter kost.

Af en toe zal ik nog woorden bloeden
die hees en oprecht zijn gezegd.
Bij een val van de fiets die ik nooit berijd,
het plagen van de kat, wat niet had gemoeten,
of het keukenmes waarin ik me bewust vergis
maar dat verder in goede handen is.

Zal je me uit de verte groeten?
After “Ophelia” (John Everett Millais) / bij ‘Ophelia’ (John Everett Millais)

this is definitely my face
that floats beneath the willows
and turns her body
into unconsecrated green

no man climbing up her legs
but herb that winds around her loins
the buds of her breasts burst open
and her lungs close shut

water thins the memory
the sun runs over her
like an egg

who will row her
to the other side?
a harmless hand

I ask myself
if my hair will also keep growing
beneath the ground
Translated by Egan Garr
dit is onmiskenbaar mijn gelaat
wat drijft haar onder de wilgen
en maakt haar lijf
tot ongewiede tuin

geen man die opklimt aan haar benen
maar kruid dat om haar lenden windt
de knoppen van haar borsten klappen open
en haar longen dicht

water verdunt de herinnering
de zon loopt als een ei
over haar uit

wie roeit haar
naar de overkant?
een argeloze hand

ik vraag mij af
of mijn haar ook onder de aarde
door zal groeien
BRAIDING / VLECHTEN

My mother who stood behind me, routinely combed my hair
the round brush first then the sharp comb

sometimes her fingertips
that skimmed along my scalp
made tracks in the unruly locks.

Stock still I stared ahead, like a horse in dressage
or more like a foul, wobbly in the legs
with a bit in the jaws
every month new ties in bright colors
even the teeth must be in a corset.

The older I got the more braids I craved
always an uneven number
anything to stretch the time pressed between mother and couch
anything to show I would stay in step obedient and well
as long as she stayed petting me soft on the head.

from: Het nodige breken, Uitgeverij Vrijdag, 2022
Translated by Egan Garr
Mijn moeder die achter me stond, mijn haar routineus kamde
eerst de bolle borstel dan de scherpe kam

soms haar vingertoppen
die langs mijn hoofdhuid gleden
gangen maakten door weerbarstige lokken.

Ik die stokstijf naar voren staarde, als een dressuurpaard
of eerder een veulen, wankel op de benen
met een beugel in de bek
elke maand met nieuwe elastiekjes in felle kleuren
ook de tanden moeten in een keurslijf.

Hoe ouder ik werd hoe meer vlechtjes ik wou
altijd een oneven aantal
alles om de tijd tussen moeder en bank geklemd te verlengen
alles om te tonen dat ik braaf en mooi in het gareel zou blijven
zolang zij mij zacht over het hoofd bleef aaien.

from: Het nodige breken, Uitgeverij Vrijdag, 2022.
FOLDING / VOUWEN

My mother, always cloaked in loose dresses
never quite there when you ask for her answer

I wonder if she gives her thoughts a place
the way she folds her clothes.

Memories of her youth
at the back of the wardrobe
with the sleeves folded in.
Grief arranged in pairs like her fishnets
wound into balls impossibly small.
Happiness like a summer dress stored for winter
no longer the right size the year after.
And us, the children, stacked on each other
cedar between to protect us
holes form so quickly.

Then the wardrobe shut.
She leaves the day’s trail unironed, thrown
over the back of a chair
ready to wear the next day.

from: Het nodige breken, Uitgeverij Vrijdag, 2022
Translated by Egan Garr
Mijn moeder, altijd omhuld door losse jurken
er nooit helemaal bij als je haar om antwoord vraagt

ik vraag me af of ze haar gedachten plaats geeft
zoals ze haar kleding opvouwt.

De herinneringen aan haar jeugd
met de mouwen naar binnen geplooid
achter in de kast.
Het verdriet geordend in paren zoals haar netkousen
tot een zo klein mogelijk bolletje gedraaid.
Het geluk als een zomerjurk in de winter weggestopt
het jaar nadien nooit meer de juiste maat.
Wij, de kinderen, op elkaar gestapeld
cederhout ertussen om ons te beschermen
gaten vormen zich zo snel.

Daarna de kast dicht.
Het slepen van de dag laat ze ongestreken, losjes
over de rand van een stoel
klaar om de volgende dag te dragen.

from: Het nodige breken, Uitgeverij Vrijdag, 2022.
GLASS CUTTER* / GLASSNIJDER

Your breath like wind through the peatland
you're still fragile now, still nymph.

Hours long you’ll unfurl your wings
and then shoot off, skyward.

What was not visible in flight, only once you landed
the soft hair on your breast

the motif of marks
down your loins, in your eyes, the look of pilots.

I watch you from the periphery. Which of us the animal
the standing water, the shattered glass?

Soon I will lose you again, my sanddragon

to the edge of the woods, the hayfields
where I cannot go and you will not stay.

Bite firm my neck, span my trembling lip.
Side by side we’ll fly past a diminishing lake.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.

*The glassnijder (“glass cutter”) is the Dutch term for the hairy dragonfly.
Translated by Egan Garr
Je adem als wind door het trilveen
nu ben je nog kwetsbaar, nog nimf.

Urenlang zul je je vleugels uitrollen
en dan schiet je weg, de hoogte in.

Wat niet zichtbaar was in de vlucht, maar wel toen je landde
het zachte donshaar op je borst

het patroon van vlekken
langs je lenden, in je ogen, de blik van piloten.

Ik observeer je aan de rand. Wie van ons het dier
het stilstaand water, stukgebeten glas?

Straks verlies ik je weer, mijn zanddraak

de bosrand in, hooiland
waar ik niet kan gaan en jij niet zult blijven.

Bijt je vast in mijn hals, span mijn trillende bovenlip.
We vliegen in tandem langs een krimpend meer.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
CRATER MOUTH / KRATERMOND

Magma’s hardening to basalt, across the ocean floor
the deep red bedspread over your head
under water mountains assemble. Mid-oceanic backs
bow over the lower crust, your back. The ridge shoulders
rise from the warmth, your warmth –
this celestial body hardens

and I search for

words for the undercurrent
fingers for your seaweed hair

Soon we’ll speak again, but first all this
splitting slide.
A landscape is born
minerals veiled in skin.
Soon begins the mining       settlement   erosion

the search for words for washed-up bodies

   shipwreck   driftwood   cuttlebone.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.

Translated by Egan Garr
Het stollen van magma tot basalt, over de oceaanbodem
de dieprode bedsprei tot over je oren
gebergten vormen zich onder water. Midoceanische ruggen
buigen over de onderkorst, jouw rug. De riftschouders
bewegen omhoog door de warmte, jouw warmte –
dit hemellichaam stolt

en ik zoek

woorden voor de onderstroom
vingers voor jouw zeewierharen

Straks weer spreken, eerst dit alles
ontwrichtende schuiven.
Een landschap wordt geboren
mineralen onderhuids verstopt.
Straks begint het    ontginnen    beschaven    eroderen

woorden zoeken voor aangespoelde lichamen

schipbreuk    wrakhout    zeeschuim.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
TAHLEQUAH / TAHLEQUAH

Something went wrong. Your voice spilled
over me, out of me. But your body’s still here
more than hull, still soft, I hold it tight.

I stroke your cheek with my nose
haul you a bit longer
on my back through the water
comb your hair
fur, scales, you transform.

Because that’s what I was going to do, what my body tells me
– this body that’s animal
and grateful, even though something went wrong.

I will be your mother. Stand by you as you yourself
can’t walk, shore you up, teach you the words of
the living world to lure you in.

Something went wrong so you recoiled
back, into a depth
that now casts itself over me.
I recognize the dead world in it

where pain stands no language
I come to know that all species teach me to mourn.
I follow the women of spilt milk, the little body
and the placenta in the grass. How do you do that

carry a new heartbeat inside you for months
and then the shrieking, the silent pitch?

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.
Translated by Egan Garr
Er is iets misgelopen. Je stem liep over
langs mij heen, uit mij weg. Maar je lichaam is er nog
meer dan schil, nog zacht, ik houd het vast.

Ik aai met mijn slurf langs je wang
sleep je nog een stukje mee
op mijn rug in het water
kam je haren
vacht, schubben, je transformeert.

Want dat is wat ik ging doen, wat mijn lichaam mij zegt
– dit lichaam dat dier is
en dankbaar, ook al liep er iets mis.

Ik zal je moeder zijn. Voor zover je zelf niet kunt wandelen
naast je staan, stutten, je de taal leren
van de levende wereld om je erin te lokken.

Er is iets misgelopen en jij deinsde ervoor terug
naar achter, in een diepte
die zich nu over mij werpt.
Ik herken er de dode wereld in

waar de pijn geen taal verdraagt
ontdek ik hoe alle soorten mij leren rouwen.
Ik volg de vrouwen van gemorste melk, het lijfje
en de moederkoek in het gras. Hoe doe je dat

maandenlang een nieuwe hartslag in je dragen
en dan het krijsen, de stille worp?

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
BAPTISMAL FONT* / DOOPVONTSCHELP

I see your slender limbs
shoot out in bed, the haw of your eyes

the first to close. I want to be closer to
the heat shield, map the anomaly of
your touch.

There is no child to hold over the baptismal font
so the shell stays closed.

You can touch it, shake it, the thinned-out landscape
spreads its life forms.

It’s up to us to discover them, not scare them.

Blue diver, night in
night out, shoot me out of these clothes.

Find me a wharf, a stretching beach
where giant clams the size of a ten-year old
are not yet endangered.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.

*The doopvontschelp (“baptismal font clam”) is the Dutch term for the giant clam.
Translated by Egan Garr
Ik zie je ranke ledematen
uitbotten in bed, het knipvlies van je ogen

zich als eerste sluiten. Ik wil dichter bij
het hitteschild, de anomalie van
je strelingen in kaart brengen.

Er is geen kind om boven de doopvont te houden
dus de schelp blijft gesloten.

Streel maar, schud maar, dit uitgedunde landschap
spreidt haar levensvormen.

Aan ons om hen te ontdekken, geen angst aan te jagen.

Blauwe duiker, de nacht in
nacht uit, bot mij uit deze kleren.

Zoek me een kade, een uitgestrekt strand
waar de doopvontschelpen zo groot als een tienjarig kind
nog niet bedreigd zijn.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
EL NIÑO / EL NIÑO

On the Nile a monitor lizard crawls out of its skin
in bits, a slippery snake bursts open

on the parched banks. The saline farmland
turns people inside-out. And again

it proves to be cranes.
Not sunbirds, not Nekhbet, vulture goddess

no one with a soft voice tonight
you sleep again beside the man with the ibis smile.

The eleventh plague, still without name –
soon they’ll ask you a second time for a child sacrifice.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.
Translated by Egan Garr
Aan de Nijl kruipt een varaan uit zijn vel
in flarden, ontluikt aan de opgedroogde oever

een gladde slang. Zilte landbouwgrond
keert de mensen binnenstebuiten. Ook ditmaal

blijken het kraanvogels te zijn.
Geen honingzuigers, niet Nechbet, de gierengodin

niemand met zachte stem vannacht
slaap je weer naast de man met de ibislach.

De elfde plaag, nog geen naam gegeven –
straks vragen ze je weer een kind als offer.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
LUNACY / MAANZIEKTE

sea of nectar, sea of vapors.

The zodiac stretches the equator tight
and your belly swells

foretells the future, a diffuse nebula.

Stars vent clouds, pass on
new stars, a child

so you wanted a child? How would you care for her?

Your uterus is an empty space
named for your affliction. Your affliction named
for the space she bore you from.

Another planet is mirrored there
marsh of sleep, bay of dew

– do you want to be a moon mother?
Ophiuchus pulls the zodiac tighter
and someone pulls your legs apart, your hand on the table

says something about your lifelines, your unfulfilled yearn.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.
Translated by Egan Garr
Zee van nectar, zee van dampen.

De dierenriem spant de evenaar strak
en je buik komt bol te staan

voorspelt de toekomst, een diffuse nevel.

Sterren stoten wolken uit, sterven
nieuwe sterren, een kind

wou je dan een kind? Hoe zou je voor haar zorgen?

Je baarmoeder is een lege ruimte
vernoemd naar je ziekte. Je ziekte vernoemd
naar de ruimte waaruit ze je baarde.

Daar spiegelt zich een andere planeet
moeras van slaap, baai van dauw

– wil jij een maanmoeder zijn?
De slangendrager trekt de dierenriem nogmaals strakker
en iemand trekt je benen open, je hand op tafel

zegt iets over levenslijnen, je onvervulde drang.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
BLOOD GRASS / BLOEDGRAS

How do you get out a thought that’s stuck

in your own body, your bones like blood grass
your pelvis the floor

a thought that squirms beyond reach

like a cat in a kennel
a lynx in a trap.

You grow rare.

You grow watched, but not touched, however small the difference.

You’re outside now, outside language
to describe this moment

his hands like a noose, his hands like a deer’s antlers.

You bury the thought in a pit you dug
will not be buried yourself, however small the difference.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.
Translated by Egan Garr
Hoe haal je een gedachte boven die zich vastwringt

in je eigen lichaam, je botten als bloedgras
je bekken de bodem

een gedachte die buiten handbereik kruipt

als een kat in een kennel
een lynx in de val.

Je wordt zeldzaam.

Je wordt bekeken, maar niet geraakt, hoe klein ook dat verschil.

Je bent buiten nu, buiten de taal
om dit moment te omschrijven

zijn handen als een strop, zijn handen als een hertengewei.

Je begraaft de gedachte in een door jou gegraven kuil
wordt zelf niet begraven, hoe klein ook dat verschil.

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
ROLLERCOASTER / ROLLERCOASTER

Next to my house is a rollercoaster
and next to that a Ferris wheel and next to that
a cotton candy stand. This is unexceptional. An entire month

I sleep next to shrieking girls.
Out my window I see the rolling carts
in steady regularity. At night they light
green, yellow, red, all the sleepless shades.

The night sparkles from above
but we lie pinned under sweaty sheets
elbows in our ribs
not for lack of room, but the constant stomp
from out that attacks sleep from in.

Again I hear the highway roar
hitting something ancient in my mind –
a sea anemone has gone off course
a baby hawk has dared the dive
you’ve been roused.

A shadow glues to your cheek
and your voice grates itself to dust. You look at me
but the city has already caught up with us.
The wild animals fill the cracks.

from: Kratermond (Crater Mouth), Uitgeverij Querido, 2025.
Translated by Egan Garr
Naast mijn huis staat een achtbaan
en daarnaast een reuzenrad en daarnaast
een suikerspinkraam. Zo hoort het. Een maand lang

slaap ik naast gillende meisjes.
Uit mijn raam zie ik de rollende karren
in vaste regelmaat. In de avond lichten ze op
groen, geel, rood, alle slapeloze kleuren.

De nacht fonkelt in bovenaanzicht
maar wij liggen vastgepind onder bezwete lakens
ellebogen in eigen ribben
niet uit plaatsgebrek, maar het voortdurende gestomp
van buiten dat de slaap binnendringt.

Ik hoor de snelweg alweer roeren
in mijn hoofd iets oerouds raken –
een zeeanemoon is driftig geworden
een haviksjong heeft de sprong gewaagd
jij bent wakker geworden.

Op je wang plakt een schaduw
en je stem raspt zichzelf tot pulver. Je kijkt me aan
maar de stad heeft ons al ingehaald.
De wilde dieren bezetten de barsten

from: Kratermond, Uitgeverij Querido, 2025.
Where’d the Stallions Go? / WAAR ZIJN DE HENGSTEN?

sunday and someone’s son (not me)
an exhausted mare
asphalt and concrete and litter
shadow and the afternoon quiet
you’ll grab a leather saddle
orange patta hoodie
in an alley full of testosterone and defect appliances

where are the stallions that no longer put up with men?
this horse’s stirrups that already died?
the grave of saddles used right?
what is it full of?

where are the keepers of mounting etiquette?
where are the cowboys or the parents of those cowboys
when they should have learned “you’ll never lose sight
of a mare with no stallion”?

here’s one drunk on the street
here’s one sleeping next to weeds that
grow along the cafe wall stumbling
cowboys out of the grocery store they trip
over the pointy noses of their own
tall boots young girls young mares
on their arms

bottles shatter like it’s instinct
like my own cowboyhood
to pieces on my chest

you’ll take any son who can pass for one
shadow licking the mare’s flank
past the barrier tape a bewildered member
jumped right over in white scrubbed
sneakers it’s sunday it’s a shame if he doesn’t
run his fingertips from the shoulder
to the slender throat to feel the mare sigh

where are the initiation rites supposed to keep all this
on track? who’d braid
the boys’ hair in symbolic rounds?
who’d shoot symbolic rounds into the sky?
for me? this outlandish thing?

the rites are spread out randomly smeared
so thin but even in their frailty
they must be honored: the stately turn
of the horse’s head towards the speck
of wet breath the mare’s spit she sighs at me like a man
Translated by Egan Garr
zondag en iemands zoon (was ik niet)
een uitgeputte merrie
asfalt en beton en straatafval
schaduw en middagstilte
men neme een leren zadel
oranje patta hoodie
in een steeg vol testosteron en kapot witgoed

waar zijn de hengsten die geen man meer tolereren?
waar zijn de reeds gestorven stijgbeugels van dit paard?
waar is het graf der correct gebruikte zadels?
waar ligt het vol mee?

waar zijn de waarborgers van bestijgingsetiquette?
waar zijn de cowboys of de ouders van die cowboys
toen zij hadden moeten leren: ‘een merrie zonder
hengst verlies je nooit uit het oog’?

hier slaapt er een dronken op straat
hier slaapt er een naast het onkruid dat
langs de cafémuur groeit hier stommelen
de cowboys uit de supermarkt ze struikelen
over de puntneuzen van hun eigen
lange laarzen jonge meiden jonge merries
aan hun armen

als van nature spatten flessen
net zoals mijn eigen cowboyheid
op mijn borst uiteen

men neme wat voor zoon door kan gaan
schaduw likt de merrieflank
een verward lid over scheidingslint
gesprongen met wit geschrobde
sneakers het is zondag het is zonde als hij niet
zijn vingertoppen van de schouder
naar de ranke hals voel hoe de merrie briest

waar zijn de inwijdingsrituelen die deze actie
in juiste banen moeten leiden? wie vlecht
de jongensharen in symbolische patronen?
symbolische patronen wie schiet ze in de lucht?
voor mij? dit uitheemse ding?

de rituelen zijn plakkerig verspreid zo dun
gesmeerd maar ook in hun flinterigheid
moeten ze geëerd: het deftig draaien
van het paardenhoofd richting de vlek
natte adem merriespeeksel ze bebriest me als een man
BOUCHE D’OR/KITTY / BOUCHE D’OR/KITTY

I still fully believe in
all my gods but more importantly
all my masters are patient with me

I haven’t discovered a man
but an ampersand and it’s perfect
and therefore brutal

I kneel and despite my
repulsiveness am so innately pure
like a sacri-fice
I’ve never done a bad thing in my life!
so don’t come knocking at my door – I only hang out now with
losers like me who suck their own toes
sobbing into their own wounds heaving waiting
for the blow and smelling
like tin, lard, soot

it is what it is
when the world turned
in her sleep our gods moved in with
us to keep us warm
they caress us and roll
joints out of hundred euro bills from the
cash register all pure and all and pretty
good considering

from time to time they stick their holy fingers in our mouths too
stirring cooing with delight round and round and we gag
reverent and a little naughty about their godliness
since we’re just losers
and thankful

even filled to the brim
tears in our eyes when they
push deeper our throats
flood until (and sometimes
asking us
to do tricks too)
we retch up sincerity
that’s when they push
until their armpits
and hands have vanished
into the melting pot of organs that’s when
they wrap their fist around something
that even my beloved couldn’t reach that’s
when they hit lower deeper and
I sob in pious ecstasy
I sob until I glow and morph
my nucleus spreads like a seed
around my gods I form
the purest transformation

how golden I glow then
all that good daughtering
so deep I can’t bear it
anymore no one can glow
so pious in this circus
like me not even someone once
in a regular old apartment
in a bed a bedroom
with a beloved next to them
not lamblike not fibrous or
nourishing anymore but
moving like someone
who has to and will live
how haunting heavenly I
open myself wide open at night
like a drain
or flower
Translated by Egan Garr
ik geloof nog steeds gewichtig in
al mijn goden maar belangrijker nog
al mijn meesters hebben geduld met mij

ik ontdekte helemaal geen man
maar een ampersand en dus perfect
en daarin bruut

ik kniel en ben ondanks mijn
weerzinwekkendheid zo puur vanbinnen
als een slacht-offer
ik heb mijn hele leven nooit iets fout gedaan!
dus bel me niet – ik ga alleen nog om met
losers zoals ik die op hun eigen tenen zuigen
huilend in hun eigen wonden poeren wachten
op de klap en ruiken
naar tin, reuzel, roet

het is nu eenmaal wat het is
toen de wereld zich in haar slaap
omdraaide trokken onze goden bij
ons in om ons koest te houden
ze liefkozen ons en draaien
jointjes van honderdbriefjes uit de
kassa heel puur allemaal en best
prima na dit alles

ze steken ook zo nu en dan hun goddelijke vingers in onze monden
roeren kirrend van vertedering rond en rond en wij kokhalzen
eerbiedig en een beetje schalks op hun goddelijkheid
omdat wij nu eenmaal losers zijn
en dankbaar

zelfs als we tot de nok
tranen in onze ogen als ze
verder duwen onze kelen
overlopen tot (soms ook
vragend dat we
trucjes doen)
we braken oprechtheid op
juist dan duwen ze door
tot hun oksels
en handen verdwaald
in de smeltkroes van organen juist dan
ballen ze hun vuist rond iets
wat zelfs mijn lieveling nooit
aan heeft kunnen raken juist
dan stoten ze lager dieper en
ik huil van godvrezende extase
ik huil tot ik gloei en omvorm
mijn kern uitzet als een pit
me om mijn goden heen vorm
de puurste transformatie

hoe goudgeel ik dan gloei
al dat goeie dochterschap
zo diep dat ik het niet meer
opbrengen kan niemand gloeit
zo godvrezend in dit circus
als ik zelfs niet iemand ooit
in een heel normaal appartement
in een bed een slaapkamer
met een lieveling naast zich
niet lammerlijk niet vezelig of
voedzaam meer maar de
beweging makend van iemand
die moet en zal leven
hoe griezelig hemels ik me
open ’s avonds wijd open
als een afvoerput
of een bloem
NO MORE THAN A SLAVE TO THE LARD IN YOUR GENES / NIKS DAN KNECHT VAN DE REUZEL IN JE GENEN

call your mother
she picks up right away and says, youuse pork belly!!!
not today, you say
she says, use it
you use it, youuse pork belly

you call your father in the land of the dead and he thinks it over

you take pork belly fry it in its own fat you let harden like a flower in moonlight the residue to honor pig spirits
you poetess, you say.
you mix that with syrup
stroopvet is the tonic of the blue collar you put it on bread you work nine hours a day without modern equipment that’s pure fuel that stroopvet you use pork belly

I don’t know what to say…

you butcher a pig every year people don’t know how big an animal a pig is.
you smuggle butter for refugees.
you fry bacon into lard cook for an entire week / people who watch television.
you smuggle pigs. cattle. work.
you eat pork belly on brown bread. wet rag on your forehead at the end of the day. you inherit that too. it's fuel essential as sardines and suet that stinks up the kitchen and lyric.

eat the fried skin like chips.
fried up candy.
suck on yesterday like a maggi cube.

you're spoiled. drink hot butter for breakfast. let slimy shadow harden in the fridge: at the bottom faces swim in a butter boat. you eat pure syrup on tulip leaves because you’re decadent. fool’s gold dripping from the bulb. you prefer to cook with corn oil. you cook up five generations of worms and feed them to the pig that’s waiting.
you hang five hooks next to the kitchen door, hang the poems in the hall. like negatives.

as a filmmaker you put naked women between carcasses hanging from hooks and I thought I’m a communist I should find this beautiful yes I’ve been writing about carcasses for years. unfortunately I’ve manifested the system of lines, the system of smugglers into the poem like the moonlight flower and soon too the calfskin sofa and whip.

the tonic of the white collar, I say. get me a match please! and I smoke the carcasses out of the poem and the swarm of wasps into the pub I lure the second poem with fresh coffee. you hung hooks in the hall where enjambments hung to dry. stanzas tumbled inept into the basement thanks to the knives dulled from abbreviating.

the voice of god
he says I should buy unsalted butter to prove to my ancestors I broke the cycle.
my career is mainly thinking and I’m lazy with grease which is to say—
know this, says my father finally in his telephone for the dead, one day you’ll understand—
I say, I’m a thinker, dad, in fact I understand nothing
you've opened thousands of mouths with your salty bullshit and now you’re mumbling garbage how are you going to gag those thousand mouths again and when?

I say, you use pork belly you fry it slowly in its own fat you let harden like a flower in moonlight who doesn’t want a flower?
I say, an excess of hot butter who doesn’t want a statue of their own scream?

you say you cry over well-done meat.
the sweet ambiance of animal butter, I say.
the voice of god, he says.
the voice of god, I say, tells me I should throw tire spikes into the road with pleasure.
bon. my butcher-father in the land of the dead with his telephone for the dead in his dead hand asks then why do you the living storyteller throw so slow.
Translated by Egan Garr
bel je moeder
ze neemt direct op en zegt, je neemt varkensspek!!!
je zegt, niet vandaag
ze zegt, je neemt
je neemthet, je neemt varkensspek

je belt je vader in het land der doden en hij doet er even over

je neemt varkensspekdat bak je uit dat vloeibare vet dat er af komt laat je stollen als een bloem in maanlicht het residu zijn te eren varkensgeesten
jij dichteres, zeg je.
dat wordt vermengd met stroop
stroopvet is het tonicum der arbeiders dat gebruik je op brood je werkt zonder moderne werktuigen negen uur per dag dat is pure brandstof dat stroopvet je neemt varkensspek

ik weet niet wat te zeggen…

je slacht jaarlijks een varken men beseft niet hoe groot een dier een varken is.
je smokkelt boter voor statushouders.
je bakt het spek uit tot reuzel kookt voor de hele week / mensen die televisie kijken.
je smokkelt varkens. runderen. werkt.
je eet buikspek op bruinbrood. natte washand op het voorhoofd aan het einde van de werkdag. dat erf je ook. het is brandstof essentieel als bliksardien en niervet dat de keuken aan het stinken brengt en lyriek.

eet het uitgebakken vel als kroepoek.
uitgebakken snoepgoed.
zuig op de vorige dag als op een maggiblok.

je bent verwend. drinkt hete boter als ontbijt. laat slijmerige schaduw in de ijskast stollen: daar beneden op een botervloot zwemmen gezichten. je eet pure suikerstroop op tulpenblad omdat je decadent bent. klatergoud over de bol gedropen. je kookt het liefst met maisolie. je kookt vijf generaties wormen op en voert ze aan het varken dat wacht.

je hangt vijf haken naast de keukendeur, hangt ze in de gang, de gedichten. als film.

als een filmmaker plaats je naakte vrouwen tussen aan haken hangende karkassen en ik dacht ik ben een communist ik moet dit mooi vinden ja ik schrijf al jaren over karkassen. helaas heb ik de systematiek van rijen, de systematiek van smokkelaars het gedicht in gemanifesteerd net zoals de maanlichtbloem en binnenkort ook de kalfsleren bank en zweep.

het tonicum der hoofdwerkers, zeg ik. geef me vuur ajb! en ik rook de karkassen het gedicht uit en de wespenzwerm het bruincafé in ik lok het tweede gedicht met brandende koffie. je had haken in de gang hangen waaraan enjambementen hingen te drogen. door het gebruik van slecht geslepen messen bij het creëren van afbrekingen tuimelden strofes klunzig de kelder in.

de stem van god
hij zegt dat ik ongezouten boten moet kopen om aan mijn voorouders te bewijzen dat ik de cirkel heb doorbroken.
mijn beroep bestaat immers uit hoofdwerk en ik ga slordig om met vet waarmee ik probeer te zeggen-
weet één ding, zegt mijn uiteindelijke vader in zijn dodentelefoon, op een dag zul je wel begrijpen-
ik zeg, ik doe hoofdwerk, pa, ik begrijp juist helemaal niks
je hebt duizenden monden met je zout gelul geopend en nu wordt er gebabbeld over rotzooi waarmee ga je die duizenden monden weer snoeren en vooral ook wanneer?

ik zeg, je neemt varkensspek dat bak je langzaam uit dat vet dat er af komt laat je stollen als een bloem in het maanlicht wie wil er nou geen bloem?
ik zeg, een overschot aan hete boter wie wil er nou geen standbeeld van zijn eigen schreeuw?

je zegt dat je moet huilen van gaargekookt vlees.
de zoete atmosfeer van dierenboter, zeg ik.
de stem van god, zegt hij.
de stem van god, zeg ik, zegt me dat ik met plezier kraaienpoten de weg op moet gooien.
bon. mijn slagersvader in het land der doden met zijn dodentelefoon in zijn dodenhand vraagt waarom jij de levende verteller dan zo sloom gooit.
WJ / WJ

maybe devotion's like returning like doing inventory
eating the soup hot even if the spoon is stolen
out the silverware drawer just eat with your fists then
deepest bow deepest bow three times at the door
once someone sat at the threshold waiting patiently
spoke politely in sets of four

right?
as long as a hand stirs the cloth and someone
lays out the rules crystal clear as long as
sugar bowl from second chair to head of table is moved
wait – here it sparkles from common law

look
carefully around screw open in devotion until it’s an actual
adorned room full of sugar and bauxite where next
to the altar in a deep bow you can sleep like a kid in vertex position
which mix of objects in the space
what experience related to that mix has
retreated into the walls barely leaves
even a shadow behind
right?

I say let rust form on the outer walls thorns in
the keyhole wasp nests around the door hinges
let that grease stain from the sweaty palm bloom
make an act of love from what has gone feral
from misery devotion and all expectations
from filth that you couldn’t live up to promises
let them bloom like water stains on the wood floor
ward the buyers and young parents off
with peeling paint ward the renewal plans off
with smokescreens away from this house this burial chamber away from the
hall where everything kept spinning blind
uit de hand

keep yourself away
don’t break your neck with longing
I know how to walk away and still look back
and about histories with downcast eyes
don’t break your neck with longing keep
yourself away

away from the incessant shouting bathroom
the wail-fridge where tubs of congealed
regret sit here the backbone turns
itself like fishing line around the gifted meat
and unites against its surroundings
that think itself all-knowing that too is
an embrace for her almost piety
I can stand here in a spiral and
say stay away

far from codependency
don’t come back don’t look at it
lone witness, let rot and crack come
“immortal witness, rot and crack only
bring you closer to the fire iron”
so then break my legs into iron-form
Translated by Egan Garr
toewijding is terugkeren toch is inventariseren
ook de soep heet eten zelfs als lepel uit
zilverla gejat dan eet je maar met je vuisten
diepste buiging diepste buiging voor de deur drie keer
ooit zat iemand voor de drempel tam te wachten
sprak netjes in sets van vier

toch?
zolang een hand het stof blijft bewegen en iemand
de regels kraakhelder opnoemt zolang
suikerpot van tweede stoel naar tafelhoofd geschoven
wacht – hier glinstert het van gewoonterecht

kijk
aandachtig rond schroef toegewijd open tot een echt
gedecoreerde kamer vol suiker en bauxiet waarin je naast
het altaartje diep buigend kan slapen als een hoofdliggend kind
welke combinatie van objecten in de ruimte
welke ervaring verbonden aan die combinatie heeft
zich terug de muren in getrokken laat nauwelijks
nog een schaduw achter
toch?

ik zeg laat roest groeien op de buitenmuren doornen in
het sleutelgat wespennest rond deurscharnier
de vetvlek van de zweethand laat die bloeien
maak van verwildering een liefdesdaad
van naargeestigheid toewijding en alle verwachtingen
van vunzigheid die je niet waar kon maken beloftes
laat ze bloeien als vochtvlek in de houten vloer
hou de opkopers en jonge ouders met bladderverf
ver hou de herbestemmingsplannen met rookgordijnen
ver ver weg van dit huis deze grafkamer weg van de
gang waarin alles blind bleef transformeren
out of control

(vervolgt op volgende pagina)
hou jezelf weg
breek je nek niet met verlangen
ik weet alles van wegdraaien en toch omkijken
en verledens met neergeslagen ogen
breek je nek niet met verlangen hou
jezelf ver

weg van de immer gillende badkamer
de krijskoelkast waar bakken gestolde
spijt in staan hier draait de ruggengraat
zich als visdraad om het gegeven vlees
en spant samen tegen wat omzoomd
is wat zich alwetend denkt dat is ook
een omhelzing haast piëteit voor haar
ik kan hier spiraalvormig staan en
zeggen blijf weg

ver van wederzijdse afhankelijkheid
kom niet terug kijk er niet naar
laat rot en breuk komen, enige getuige
‘eeuwige getuige, rot en breuk brengen je
slechts dichter bij de hete pook’
breek mijn benen dan in pookvorm

Egan Garr

- The Netherlands -

Translated by Egan Garr

RISE / OPKOMST

(no title) / (no title)

Anger’s family tree / De stamboom van een boosheid

(no title) / (no title)

(no title) / (no title)

(no title) / (no title)

legacy / nalatenschap

tactile and tangible / tastend en tastbaar

what do I need / wat heb ik nodig

the only certainty / als enige zekerheid

what's ahead / wat komt

it could happen / het zou kunnen

resurrection / herleven

Bruges-la-Morte / Bruges-la-Morte

Ultima Thule / Ultima Thule

out of date / buiten datum

Mandrake / Alruin

Curriculum Vitae / Curriculum vitae

Laika / Laika

Amor Fati / Amor fati

No Requiem / Geen requiem

After “Ophelia” (John Everett Millais) / bij ‘Ophelia’ (John Everett Millais)

BRAIDING / VLECHTEN

FOLDING / VOUWEN

GLASS CUTTER* / GLASSNIJDER

CRATER MOUTH / KRATERMOND

TAHLEQUAH / TAHLEQUAH

BAPTISMAL FONT* / DOOPVONTSCHELP

EL NIÑO / EL NIÑO

LUNACY / MAANZIEKTE

BLOOD GRASS / BLOEDGRAS

ROLLERCOASTER / ROLLERCOASTER

Where’d the Stallions Go? / WAAR ZIJN DE HENGSTEN?

BOUCHE D’OR/KITTY / BOUCHE D’OR/KITTY

NO MORE THAN A SLAVE TO THE LARD IN YOUR GENES / NIKS DAN KNECHT VAN DE REUZEL IN JE GENEN

WJ / WJ