Antennae of lamps sprouted from the ground to act on a bit of words. They sold
connected in circulation. They didn’t tire, exhausted, burning live forces at night. We lie heavily. We divide screens into finger touches. The cloud of crawled-out flesh goes blind. I flicker. Smoldering functions of prone bodies in a broad array of the efficient and the radiant. Restless remnants of attention. Aggregates-People. Prone resources in tents
at the lakeside. The splash of dark water.
BUR-
lure-
in
g
The light is on, I remember. The light is on. I count the kilowatts. When it’s on, then it flames, then it illuminates. Migration between rooms in the shimmer of multicolored LEDs of appliances that lie dormant in undying duty through long nights. Beneath it, you can sense how many are possible, to grasp the true deposits at their ends, to pass among the living. You demand that it be on. When you wake up, it will fade from sight and flicker, and you know where we sleep. The greatest passage in the dark after us. How much brighter the murmur of your swallowing than the night, when, sleeping, you draw the days together, one by one, so that we can freely scream, tear at each other, then snuggle up. Warmth. A reminder that we are calling, that we are only calling each other. Swallow the breath that becomes an ever-longer moment of postponement. Here the ashes, there the roots. The light burns, I remember. I don’t want you ever to be ashamed that I fed the flames coal. You are not a monster’s daughter. We were captive. End of the month, end of the world. It’s the same fight.
They lay down with rye against the sickle. In that field where the Skrwa flows. Further, at the call of that force that beats to the core, I would go and return to hide what I couldn’t name. Hick. When we supplied steelworks with shine, it wasn’t yet light, and I’m only just beginning to see you in the shadow-bearing timelines. Daughter-Man. We crouch in the field, behind a tuft of grass. Above us, the flicker of pupils. The crackle of icefloes. We were invented. You won’t hide your screams under the covers until you’ve extinguished the fires on your tongue.
DAWN-
breaks
smolder
up
A long night through which the millstones of lead gathered from the faraway cur-
rents of fiberoptics flowing across continents fix the calyxes of flowers
blooming without batteries. Gazing at the black-bearing, wide-angle fields
and groves, curled in the gust of wind, the scent, we are the ones awaited. Living
without, beginning at the ends. Shocked by the senses,
not the projected, it senses the dimness when together it enters much more
that the earthy explodes. And there were whispers that never ended, and were returned
through the sultry ones to the rhizomes of our ceaseless desires, and we linked, and made a link. If there were clicks, we didn’t count them. We passed through
hands, we delivered through receivers. And we recognized each other, though we were
unlike the others. We lived among, a life. And they lived. Ah, they lived.
Powyrastane czujnie lamp z ziemi, żeby działały na odrobinę słów. Sprzedawały
łączone w obieg. Nie męczyły wyczerpane, paląc w nocy żywe siły. Ciężko
leżymy. Dzielimy ekrany na dotyk palca. Chmura ciała wypełzywanego ślepnie.
Migoczę. Tlące funkcje leżących ciał w rozległym szeregu wydajnych i opromienionych.
Bezspoczynkowe resztki uwagi. Kruszywa-Ludzie. Leżące po namiotach
zasoby na pojezierzu. Plusk ciemnej wody.
PŁO-
nęcą-
ce-
n
Światło się pali, o czym pamiętam. Światło się pali. Liczę kilowaty. Wła-
śnie kiedy się świeci, to płonie, to rozświetla. Wędrówka między pokojami w poły-
skiwaniu wielobarwnych diod domowego sprzętu, który spoczywa w niegasnącym
obowiązku przez długie noce. Pod tym można wyczuć, jak wiele jest możliwych,
uchwycić prawdziwe złoża na ich końcu, przejść między żywymi. Żądasz, żeby się
świeciło. Kiedy się obudzisz, będzie nikło w oczach i widniało, a ty wiesz, gdzie śpimy. Największe przejście jest po ciemku po nas. Jak jaśniejszy jest szmer twojego
przełykania śliny od nocy, gdy śpiąca ściągasz ze sobą dni, jedno z drugim, żebyśmy
mogli ze swobodą wydrzeć się, poszarpać, a potem wtulić. Ciepło. Przypomnieć,
że my nawołujemy, że my tylko nawołujemy siebie. Przełknąć oddech, który staje
się coraz dłuższą chwilą odkładania. To są popioły, a to korzenie. Światło się pali,
o czym pamiętam. Nie chcę, żebyś się kiedykolwiek wstydziła, że paliłem węglem.
Nie jesteś córką potwora. Byliśmy w niewoli. Koniec miesiąca, koniec świata. To
ta sama walka.
Pod sierpem kładli się z żytem. Na tamtym polu, gdzie płynie Skrwa. Da-
lej, na zawołanie tej siły, co do krwi bije, chodziłbym i wracał, żeby ukryć, czego
nie umiałbym nazwać. Chamem. Gdy dostarczaliśmy blasku hutom, to jeszcze nie było jasno, a ja dopiero zaczynam cię widzieć w rodzących cienie osiach czasu. Cór-
ka-Człowiek. Przykucamy na polu, za kępą traw. Nad nami migot źrenic. Trzask
łamiących się lodów. Zostaliśmy wynalezieni. Nie schowasz krzyku pod kołdrę,
dopóki na języku nie ugasisz ognisk.
NAD-
rańce
ćmią
się
Długa noc przez którą żarna ołowiu zebranego z najodleglejszych stru-
mieni światłowodów cieknących po kontynentach układają kielichy kwiatów
rosnących bez akumulatorów. Wpatrzeni w czarnonośne szerokokątne pola
i zagajniki, zwinięte w porywie wiatru węchem jesteśmy tymi na których czekaliśmy. Żyjący spośród, początkujący na końcach. Wstrząsany przez zmysły,
a nie wyświetlane, wyczuwa zamrocza, gdy we dwoje wejdzie w wiele więcej,
które roznosi ziemiste. I były poszepty, które się nie skończyły, i były zwrócone
przez duszne do kłączy naszych nieustannych pragnień, i się łączyliśmy, i uczy-
niliśmy łącze. Jeśli były kliknięcia, to ich nie liczyliśmy. Przechodziliśmy przez
ręce, podawaliśmy przez odbiorniki. I się rozpoznawaliśmy, chociaż byliśmy
niepodobni do innych. Żyliśmy pośród, życiem. I żyli. O, żyli.
