My father was tearing along the country road at 140
and I think she was disappearing again,
my mother, in the passenger seat.
Grass shot past her throat,
the power lines waved
up and down and up,
as if drawing breath.
My father took his hand off the steering wheel.
Mother's eyelashes were ajar.
Two white fruits lit up,
ready to burst out of their skins.
The sun clung to the corner of her mouth;
A lure of red and honey.
And Father hurtled on.
I kept thinking what will we do when the dark sets in.
What then.
The meadow rose up in front of us.
In the middle a mare,
blinkers over her eyes.
I could still see the mouth,
but whether it was moving –
The body assumes something animalistic once mute.
I remember
the sound of glass on tiles.
The paternal curse.
I swept the light together with my foot.
Mother stood there motionless in the garden,
her palm pressed to her cheek,
as if she were announcing something.
Mijn vader scheerde 140 over de landweg
en ik denk dat ze weer bezig was te verdwijnen,
mijn moeder, in de bijrijdersstoel.
Gras schoot langs haar keel,
de stroomdraden golfden
omhoog, omlaag, omhoog,
alsof ze adem verzamelden.
Mijn vader haalde zijn hand van het stuur.
Moeders wimpers stonden op een kier.
Twee witte vruchten lichtten op,
klaar om uit hun schil te breken.
De zon bleef aan haar mondhoek kleven;
Een lok van rood en honing.
En vader jakkerde door.
Wat als straks alles donkerder wordt, dacht ik nog.
Wat als.
Voor ons rees het weiland op.
In het midden de merrie,
kleppen over haar ogen.
De mond kon ik nog zien,
maar of hij ook bewoog –
Het lichaam krijgt iets dierlijks, zodra het stopt met spreken.
Ik herinner me
het geluid van glas op tegels.
De vadervloek.
Ik veegde met mijn voet het licht bijeen.
Moeder stond daar roerloos in de tuin,
haar palm tegen haar wang gedrukt,
alsof ze iets verkondigde.
