My blue makes room for me inside it and commands me to count to 100,
it makes room for me inside it and says: only in this room
can you be the light locked away until morning,
and this is the wound in which I couldn’t fall asleep,
which I couldn’t comprehend.
The wound is a bottomless place
without any seasons,
it’s a long journey to a distant land,
because I am you—you who are gone.
My blue is eternal.
Blue is artificial, the deceitful language of light
tells me: know your place, the centre of the universe.
Far away, somewhere at the end of the universe, blue climbs
onto my back. It creates day inside me, lays down some grass.
It builds a raft as light as a first thought.
I hate blue because I love blue,
and my raft is sinking. Oh, my raft, sink.
Leave me alone with blue.
Blue—my sweet delight
Viagra-blue and bliss-blue,
rapture-blue.
It is my youngest child
and the day when I lean over blue.
Blue means my shadow and distance.
Sweetness is also blue.
It has something in it that feels cool
and as smooth as a wall of sand. Like
a cube of ice slowly melting.
It tastes blue.
And
my sweetness is eternal,
my sweetness is absolute;
it commands me to enter a room and count to 100,
to tens of thousands of millions of trillions of billions of quadrillions;
it commands me to catch fleas;
it commands me to rise every morning and to age,
to grow, to shrink,
to rise from here to my divan, just beyond Kopna Góra,
where dissociation, a rat, and lesbian lyricism
coil up into one soft nest.
And
the Rat enters my head and starts to think:
Buffalo buffalo Buffalo
buffalo buffalo buffalo
Buffalo buffalo
Then, when I’m feeling better, I get up and start thinking
that it’s impossible for you not to be blue.
Flow, my pain; flow, great Cloud,
for I’m blue, my kind of blue,
flow, little creek that my foot crossed
and from which I gazed at Tár, wood tar, song of the fir trees,
the great cloud of smoke stuck to the hooves
of this edge of the forest, where we played tag—you’re It!
And the phrase sleeps on the slope of Lunag Ri.
Kara Tepe. Blue sadness.
It’s a long journey because it’s to a distant place,
because I am you, the one who isn’t here,
and my sweetness is eternal,
my sweetness is absolute.
It’s the possibility of a bridge,
the possibility of the water’s inner realm,
with the Sirens of Lesbos, with their song,
with their being. This sparkle in the eye
and the rustle of papers.
I am Blue because my name is Blue,
when I kill pathos with a lofty ‘Sup’,
when I can accept other sources within myself, th
is impossible wholeness,
where another day’s day still endures,
and I, I, I, I am red.
(
I checked the house, it hadn’t collapsed beneath the weight of new names)
Blue, still blue,
because I see a tree and I cut down a tree and a tree touches me,
because I love the lesbian invention of lyric poetry,
because days on the shore are all one, and blue.
The eyes of a calf are blue while it’s calving.
Sometimes I dream that I have all the time in the world,
a whole sea of time, and I’m blue. Don’t take any photos.
My days are numbered. It’s chaotic
and unfamiliar. You’re already
tuned. Maybe
I’ll always choose blue.
You don’t know this,
and so you’re blue.
Maybe that’s it.
Sources will flow into other sources
and even ambiguity
will spin around and become whole,
like this poem and this flow.
This flow and its poem.
Mój niebieski robi mi w sobie miejsce i każe liczyć do 100,
robi mi w sobie miejsce i mówi: tylko w tym pokoju
możesz być światłem zamkniętym do rana,
a to jest rana, w której nie mogłem usnąć,
której nie mogłam pojąć.
Rana to miejsce bez dna
i bez pory roku,
to podróż długa i daleka,
bo jestem tobą, którego nie ma.
Mój niebieski jest wieczny.
Niebieski jest sztuczny, przebiegły język światła
mówi mi: znaj swoje miejsce, pępek świata.
Daleko, gdzieś pod koniec świata niebieski wchodzi
mi na plecy. Robi mi w sobie dzień, układa trawę.
Buduje tratwę lekką jak pierwsza myśl.
Nienawidzę niebieski, bo kocham niebieski,
i moja tratwa tonie. Moja tratwo, toń.
Zostaw mnie samą z niebieskim.
Niebieski – to moja słodycz
viagra-niebieski i rozkosz-niebieski,
zachwyt-niebieski.
To moje najmłodsze dziecko
i dzień, w którym pochylam się nad niebieskim.
Niebieski znaczy mój cień i oddalenie.
Słodycz też jest niebieska.
Ma w sobie coś z wrażenia chłodu
i gładkiej ściany piasku. Kostki,
która się rozpuszcza.
Jej smak jest niebieski.
A
moja słodycz jest wieczna,
moja słodycz jest niepodzielna;
każe mi wejść do pokoju i liczyć do 100,
do dziesiątek tysięcy milionów trylionów bilionów kwadratów;
każe mi łapać pchły;
każe mi wschodzić co rano i starzeć się,
rosnąć, maleć,
wschodzić stąd do mojego tapczanu, tuż za Kopną Górą,
gdzie dysocjacja, szczur, lesbijska liryka
zwijają się w jedno miękkie gniazdo.
A
Szczur wchodzi mi do głowy i zaczyna myśleć:
Buffalo buffalo Buffalo
buffalo buffalo buffalo
Buffalo buffalo
Potem, gdy jest mi lepiej, wstaję i zaczynam myśleć,
że to niemożliwe, żebyś nie był niebieski.
Strumieniuj mój ból, strumieniuj wielki Obłok,
bo jestem niebieski,
I’m blue, my kind of blue,
strumieniuj rzeczkę, którą przeszła sobie moja stopa
i którą spoglądałam na Tár, dziegieć, jodłowy śpiew,
wielki obłok dymu przyczepiony do kopyt
tego skraju lasu, przy którym berek!
I fraza śpi na zboczu Lunag Ri.
Kara Tepe. Smutek niebieski.
To podróż długa, bo daleka,
bo jestem tobą, którego nie ma,
a moja słodycz jest wieczna,
moja słodycz jest niepodzielna.
To możliwość mostu,
możliwość wnętrza wody,
z Syrenami Lesbos, z ich śpiewem,
z ich byciem. Ten błysk w oku
i szelest papierków.
Jestem Niebieski, bo nazywam się Niebieski,
gdy zabijam patos z wysokiego „Siema”,
gdy mam w sobie zgodę na inne źródła, t
ę niemożliwą całość,
gdzie wciąż trwa dzień innego dnia,
a ja ja ja ja jestem czerwony.
(
sprawdziłam dom, nie zapadł się pod ciężarem nowych imion)
Niebieski, wciąż-niebieski,
bo widzę drzewo i ścinam drzewo i drzewo mnie dotyka,
bo kocham lesbijski wymysł liryki,
bo dni na brzegu są jednym, niebieskim.
Niebieskie są oczy cielęcia, kiedy się cieli.
Śni mi się czasem, że mam całe morze czasu
i jestem niebieski. Nie rób żadnych zdjęć.
Moje dni są policzone. To chaotyczne
i nieznajome. Jesteś już
nastrojony. Może być,
że zawsze wybiorę niebieski.
Nie wiesz tego,
a więc jesteś niebieski.
Może tak być.
Źródła wpadną do źródła
i nawet dwuznaczność
obróci się w całość,
jak ten wiersz i ten strumień.
Strumień i jego wiersz.
