Georgios Orfanidis

- Cyprus -

Dr. Georgios Orfanidis is an art historian, translator and editor of literary and academic works, as well as a Cultural Ambassador for the Deputy Ministry of Culture of Cyprus. He studied Archaeology and Art History (BA, MA, PhD), Italian Literature (BA), and Communication (MA) at the Aristotle University of Thessaloniki. He has worked, among other roles, as a project consultant at the National Gallery of Greece, a field archaeologist at the Ministry of Culture of Greece, and an art curator at the A.G. Leventis Gallery. Part of his research has been presented and published both in Greece and internationally. He is also engaged in literary writing and criticism.

More about the translator

Translated by Georgios Orfanidis

White Shirts II / Άσπρα πουκάμισα ΙΙ

Tonight, we had a census.
All my despairs came to visit at once.
I had no idea – not one had warned me before showing up.
They caught me unprepared.
How do you visit someone at this hour, madam?
I had just set course to live a happiness – in my sleep.
An invocation to the Law of Necessity – Necessarily, I was forced.

Panic!
A surplus of love was found in my white shirts, undelivered!
Authorities were summoned at once,
judges, priests, constables.
They questioned the cat I had at twelve,
the elder nun from the monastery who passed away two years ago,
the village ice cream man.
None knew any more than the rest.
I searched through my mornings, schoolyard recesses, hotel rooms.
Nowhere could I find a suitable debtor.
Woe to me if the boss comes tonight – Fear –
and doesn’t find things just how he wants them,
he screeches, rages, and thunders.
What shall I tell him about so much surplus?
He doesn’t listen to words.
“Where was your mind?” he’ll say.
“Leave you alone for one moment and that liar Hope ruins you.”

No, sir, I swear to tell the truth with fear and passion – mostly passion.
Great, but not holy, were the weeks of my suffering, great and endless.
Who will roll away the stone from the door of the tomb for us?
Until Friday night, Saturday never dawns,
and it starts again – in the middle of the night,
with passion – mostly passion.
Be not amazed,
a thousand deaths are easier than one resurrection.

I rushed to bring my documents!
Childhood photos, old diaries,
forgotten bus and theater tickets.
They weren’t enough; they wanted something else.
I brought them my worn-out shoes, the “very good” on my degree,
shattered mirrors, my tears, my sighs.
“We cannot be satisfied with just these, sir.”
At last, I brought them my words, my verses, my poems.
Then, they almost smiled – for the first time! – a crooked Mona Lisa grin.
They consented, and the census was done.

Details within.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Απόψε είχαμε απογραφή.
Με επισκέφθηκαν όλες μου οι απελπισίες μαζεμένες.
Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δε με ενημέρωσε καμία πριν έρθει.
Με έπιασαν απροετοίμαστο.
Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου;
Είχα τροχοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου.
Επίκληση στο Δίκαιο της Ανάγκης – Αναγκαστικά αναγκάστηκα.

Πανικός!
Εντοπίστηκε στα άσπρα μου πουκάμισα ένα πλεόνασμα αγάπης που δε δόθηκε!
Καλέστηκαν αμέσως αρμόδιοι,
δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες.
Ρωτήθηκε η γάτα που είχα στα δώδεκα,
η γερόντισσα από το μοναστήρι που έφυγε πριν δύο χρόνια,
ο παγωτατζής του χωριού.
Κανείς δεν ήξερε περισσότερες πληροφορίες.
Έψαξα σε πρωινά μου, σε σχολικά διαλείμματα, σε δωμάτια ξενοδοχείων.
Πουθενά δε βρέθηκε ο συμβατός οφειλέτης.
Αλίμονο μου αν έρθει απόψε το αφεντικό – ο φόβος
και δε βρει τα πράγματα καταπώς τα θέλει αυτός,
σκούζει, μανίζει και αστράφτει.
Τι να του πω για τόσο πλεόνασμα;
Δεν παίρνει από λόγια.
«Που ήτανε το μυαλό σου;» θα μου πει,
«Μόλις σ’ αφήσω λίγο, αυτή η ψεύτρα η ελπίδα, σε ρημάζει».

Όχι κύριε, ορκίζομαι να είπω την αλήθεια με φόβο και πάθος – κυρίως πάθος
Μεγάλες αλλά όχι άγιες οι εβδομάδες των παθών μου, μεγάλες και ατελείωτες.
Τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου;
Μέχρι Παρασκευή βράδυ, Σάββατο δεν ξημερώνει
και ξανά απ’ την αρχή – ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός,
με πάθος – κυρίως πάθος.
Μὴ ἐκθαμβεῖσθε,
πιο εύκολοι οι χίλιοι θάνατοι από την μία ανάσταση.

Έσπευσα να φέρω τα δικαιολογητικά μου!
Παιδικές φωτογραφίες, παλιά ημερολόγια,
ξεχασμένα εισιτήρια λεωφορείων και παραστάσεων.
Δεν τους αρκούσαν, ήθελαν κάτι άλλο.
Τους έφερα τα λιωμένα μου παπούτσια, το «λίαν καλώς» του πτυχίου μου,
σπασμένους καθρέφτες, τα δάκρια, τους στεναγμούς μου.
«Δεν βολευόμεθα κύριε μονάχα σ’ αυτά».
Τέλος, τους έφερα τις λέξεις μου, τους στίχους και τα ποιήματα μου.
Τότε, σαν να μειδίασαν – πρώτη φορά! – με ένα στραβό χαμόγελο Τζοκόντας.
Συγκατατέθηκαν, και έγινε η απογραφή.

Πληροφορίες εντός.

Κασσάνδρα ΙΙ, 2024, Ελευθερουδάκη
III. / III.

Hurry now,
step out into your courtyard – and weep.
The night is too beautiful tonight to let it pass – unmourned.
They say a day without laughter is a day lost,
but I tell you,
a night without tears is a night wasted.

For years I’ve tried to understand – in vain.
I understand nothing – I know nothing.
There’s nothing left for me to hide beneath my fingernails.

What do we do with roses when they wither?
Truth is the lover of autumn.
But the roses—what do we do with them once they fade?

I want to go on pilgrimage to seven-gated Thebes
and plant a sprig of basil in each of her mouths.

I walk the streets uncombed – my God, what freedom!
Along with Absyrtus, you dismembered Truth as well.
Poor father.

And then there comes a moment,
unspeakable – within the void,
as if in a single thought – once – the whole truth is revealed to you,
and I realize the world is so vast, just enough to hold my despair,
the stars so many, enough to keep me company,
and the waves never, never ceasing in their journeys
so they may proclaim my songs aloud.

O Lord, open my lips, and my mouth shall declare Your praise.

Cassandra, 2023, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Σπεύσε ταχέως,
βγες έξω στην αυλή σου – και κλάψε.
Πολύ όμορφη η νύχτα απόψε για να την αφήσεις να φύγει έτσι – άκλαυτη.
Λένε ότι μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια χαμένη μέρα,
εγώ σου απαντώ ότι,
μια νύχτα που δεν έκλαψες είναι μια χαμένη νύχτα.

Τόσα χρόνια προσπαθώ να καταλάβω – εις μάτην.
Τίποτα δεν καταλαβαίνω – τίποτα δεν ξέρω.
Τίποτα δε μου έμεινε να κρύψω κάτω από τα νύχια μου.

Τι κάνουμε τα τριαντάφυλλα όταν μαραθούν;
Η αλήθεια είναι ερωμένη του φθινοπώρου.
Τα τριαντάφυλλα όμως τι τα κάνουμε όταν μαραθούν;

Θέλω να πάω για προσκύνημα στη Θήβα την εφτάστομη
και σε κάθε στόμα της να φυτέψω ένα βασιλικό.

Κυκλοφορώ στους δρόμους αχτένιστος – Θεέ μου, τι ελευθερία!
Μαζί με τον Άψυρτο τεμάχισες και την Αλήθεια.
Καημένε πατέρα.

Κ’ έρχεται κάποτε μια στιγμή,
ανείπωτα – μέσα στο τίποτα,
σαν να σου φανερώνεται σε μια σκέψη – άπαξ – όλη η αλήθεια
και καταλαβαίνω ότι ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος, για να χωρά η απελπισία μου,
τα αστέρια τόσα πολλά, για να μου παραστέκονται,
και τα κύματα ποτέ τους, ποτέ να μην σταματούν τα ταξίδια τους
για να διαλαλούν τα τραγούδια μου.

Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελλεί την αίνεσίν σου.

Κασσάνδρα, 2023, Ελευθερουδάκης
XLVII. / XLVII.

I speak to you as Cassandra to Cassandra.
They have expropriated me.
Accept my frenzy, comfort for your own.

If there is someone who has a bit of night, may they grant me mercy.

The unknown has no sockets – it cannot be divided.
It is passed on in its entirety.
But I know how the end of the world feels,
I have lived it – many times.

Let all the Cassandras of the world be justified.

Cassandra, 2023, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Σου μιλάω ως Κασσάνδρα προς Κασσάνδρα.
Με έχουν απαλλοτρίωση.
Δέξου τον οίστρο μου, παρηγοριά στο δικό σου.

Αν υπάρχει κάποιος που έχει λίγη νύχτα, ας μου δώσει ελεημοσύνη.

Το άγνωστο δεν έχει κόγχες – δε διαιρείτε
μεταλαμπαδεύεται στην ολότητά του.
Ξέρω όμως πως είναι το τέλος του κόσμου
το έχω ζήσει – πολλές φορές.

Ας δικαιωθούν όλες η Κασσάνδρες του κόσμου.

Κασσάνδρα, 2023, Ελευθερουδάκης
In the Garden of Gethsemane / Στον κήπο της Γεσθημανής

God's nickname: luck
The truth you fear: cliché
Smelling hashish at the bus stop: reality

The kiss and betrayal are fruits of the same tree
Good and evil a pair of slippers
when we wake up in the morning we wear both
we walk together.

Cassandra from the depths I cried out
messages on the messenger
my soul is in sorrow until death.
Error 404.

The sad one who does not become miserable: Poet

Poetry Moves International Festival, 2025
Translated by Georgios Orfanidis
Το παρατσούκλι του Θεού: τύχη
Οι αλήθειες που φοβάσαι: κλισέ
Μυρωδιά χασίς στη στάση του λεωφορείου: πραγματικότητα

Το φιλί και η προδοσία καρποί του ίδιου δέντρου
Το καλό και το κακό παντόφλες
όταν ξυπνάμε το πρωί φοράμε και τις δύο
βαδίζουμε ομού.

Κασσάνδρα εκ βαθέων εκέκραξα
μηνύματα στο μέσεντζερ
περίλυπός εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.
Error 404.

Ο λυπημένος που δεν γίνεται μίζερος: Ποιητής

Poetry Moves International Festival, 2025
On My Grandmother’s Birthday / Στα γενέθλια της γιαγιάς μου

Yesterday was my grandmother’s birthday.
I was absent.

I stayed up late searching for a poem-pillow.
My God, who cursed me to live among papers,
among writings – for life,
within two narrow lines of a school notebook – I Do Not Forget –
writing poems and eating them.
How can I forget?
When I lie down on the corner of my bed
small – small black ships
come to dock on my pillow.
Here we have a problem.
The sailors don’t chew on speeches,
sometimes they ask me innocently,
"Why don’t you come to the sea too?"
How can I explain to them that I drowned
since last night?

I know that in my sleep I saw a poem.
When I woke up, I was still whispering it.
Now I remember nothing.
Now I am condemned to life.
Tonight again.
Tonight, perhaps.

Yesterday was my grandmother’s birthday.
I was absent.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Χθες ήταν τα γενέθλια της γιαγιάς μου.
Εγώ έλειπα.

Ξενύχτησα ψάχνοντας ένα ποίημα μαξιλάρι.
Θεέ μου, ποιος με καταράστηκε να ζω μες τα χαρτιά,
μες τα γραφτά - ισόβια
μέσα σε δύο στενές γραμμές σχολικού τετραδίου - Δεν Ξεχνώ -
να γράφω ποιήματα και να τα τρώω.
Πώς να ξεχάσω;
Όταν ξαπλώσω στο ακρωτήρι του κρεβατιού μου
μικρά - μικρά μαύρα καράβια
έρχονται να μπαρκάρουν στο μαξιλάρι μου.
Εκεί έχουμε πρόβλημα.
Δεν μασάνε από ρητορίες οι ναύτες,
καμία φορά με ρωτάνε με αφέλεια
«Γιατί δεν έρχεσαι και εσύ στη θάλασσα;».
Πώς να τους εξηγήσω ότι εγώ έχω πνιγεί
από χθες το βράδυ;

Ξέρω ότι στον ύπνο μου είδα ένα ποίημα.
Όταν ξύπνησα το ψέλλιζα ακόμα.
Τώρα δεν θυμάμαι τίποτα.
Τώρα είμαι καταδικασμένος για ζωή.
Απόψε πάλι.
Απόψε ίσως.

Χθες ήταν τα γενέθλια της γιαγιάς μου
Εγώ έλειπα

Κασσάνδρα ΙΙ, 2024, Ελευθερουδάκης
Summer / Καλοκαίρι

So many days have passed, Summer,
and I haven’t even dared to touch a single word.
I’m still mourning poems from last Summer.
How many Summers will I manage to cry through?

So many days have passed, Summer,
and I haven’t even dared to touch a sunbeam.
As if, if I left them undisturbed, I would cease their existence.

Tonight, the blow was sudden,
it found me unprepared.
On the kitchen counter lie half-eaten watermelon rinds.
How can I bear this?

Yes, I admit it, it is Summer.
It is too much Summer for me to bear not writing.
I suffer from reality.
What disgust, what shame!

Summer, at my parents’ house – you understand.
My mother went to the relic
and the scene is like something from a Lorca play.

I suffer – abyssally – from reality.

No word has hurt me more
than the false promise of your name,
oh Summer!

And when, with luck, I die, I know how hell will be,
it will look like my parents’ house,
in the Summer.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Πέρασαν τόσες μέρες Καλοκαίρι
και εγώ ούτε που τόλμησα να αγγίξω μία λέξη.
Ακόμα πενθώ ποιήματα του περασμένου Καλοκαιριού.
Πόσα Καλοκαίρια να προλάβω να κλάψω;

Πέρασαν τόσες μέρες Καλοκαίρι
και εγώ ούτε που τόλμησα να αγγίξω μία ηλιαχτίδα.
Λες και αν τις άφηνα ανενόχλητες θα έπαυα την ύπαρξη τους.

Απόψε το χτύπημα ήταν ξαφνικό,
με βρήκε απροετοίμαστο.
Πάνω στον πάγκο της κουζίνας κείτονται μισοφαγωμένα φύλλα καρπουζιού.
Πώς να αντέξω;

Ναι λοιπόν το παραδέχομαι είναι Καλοκαίρι.
Είναι πολύ Καλοκαίρι για να αντέξω να μην γράψω.
Υποφέρω από πραγματικότητα.
Τι αηδία και τι ντροπή!

Καλοκαίρι, στο πατρικό μου – καταλαβαίνεις.
Η μάνα μου πήγε στο λείψανο
και το σκηνικό είναι σαν από έργο του Λόρκα.

Υποφέρω – αβυσσαλέα – από πραγματικότητα.

Καμία λέξη δεν με πλήγωσε περισσότερο
από την ψεύτικης υπόσχεσης του ονόματος σου
ω Καλοκαίρι!

Και σαν με το καλό πεθάνω ξέρω πως θα είναι η κόλαση,
θα μοιάζει με το πατρικό μου,
το Καλοκαίρι.

Κασσάνδρα ΙΙ, 2024, Ελευθερουδάκης
In the valley of Klathmonos / Στην κοιλάδα του Κλαυθμώνος

I look
on the closed television
at the reflection
of the burnt forest behind me.

I stand
a Christmas tree
in the middle of the square
of Troy
- after the fall.

I sprout
locked
in the ark of the covenant
Aaron's rod that sprouted.

Poetry Moves International Festival, 2025
Translated by Georgios Orfanidis
Κοιτάζω
στην κλειστή τηλεόραση
την αντανάκλαση
του πίσω μου καμένου δάσους.

Στέκω
χριστουγεννιάτικο δέντρο
στη μέση της πλατείας
της Τροίας
- μετά την πτώση.

Φυτρώνω
κλειδωμένη
στη κιβωτό της διαθήκης
ράβδος του Ααρών η βλαστήσασα.

Poetry Moves International Festival, 2025
Behind the window / Πίσω από το παράθυρο

I thought I really lived – awesome.
Thousands testify to it – how can I stand before them and deny it?
I lived – I found out today.
This morning that wasn't morning.
I was sitting half naked – what a shame to say
behind my window - as usual
I reflect on the many mornings I spent – and they were many
thousands of mornings – thousands of witnesses
and if they are called to court – what will I say?
They will say that we used to wake up together
– how we used to drink our coffee together!

I thought I really lived – except for the second half
behind the window – like a split verse.

Poetry Moves International Festival, 2024
Translated by Georgios Orfanidis
Σκέφτηκα ότι όντως έζησα – φοβερόν.
Το μαρτυρούν χιλιάδες – πώς να σταθώ εγώ ενώπιον τους να τ' αρνηθώ;
Έζησα – το ανακάλυψα σήμερα.
Σήμερα το πρωί – που δεν ήτανε πρωί.
Καθόμουν μισόγυμνος – τι ντροπή που το λέω
πίσω απ’ το παράθυρό μου – ως συνήθως
συλλογιζόμουν τα τόσα πρωινά που πέρασα – και ήταν πολλά
χιλιάδες πρωινά – χιλιάδες μάρτυρες
κι αν τα καλέσουν στο δικαστήριο – εγώ τι θα πω;
Αυτά θα πουν πως μαζί ξυπνούσαμε
– πως πίναμε το καφέ μας μαζί!

Σκέφτηκα ότι όντως έζησα – πλην όμως στο δεύτερο ημιστίχιο
πίσω απ’ το παράθυρο – σαν διχοτομημένος στίχος.

Poetry Moves International Festival, 2024
XV. / XV.

That all things pass and their meanings are ‘explained.’

The grief I felt for the purity and innocence of this leaf
cannot be described.
But where should I spit my curse?
My ugly, wild, awkward words?
The death summons, I received it in my womb.
I thought I was saved one night in the car,
you kissed me on the lips and on the chest,
and I believed I had escaped.
In the morning, they found me dead again
– until the next night.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
ότι τα πάντα διαβαίνουν και τα γινισκούνται ‘ξηγούνται.

Το πόσο λυπήθηκα το καθαρό και άμωμο αυτού του φύλλου,
δεν περιγράφεται.
Όμως, πού να φτύσω την κατάρα μου;
Τις άσχημες, τις άγριες, τις άκομψες τις λέξεις μου;

Το προσκλητήριο θανάτου μου, μου το ‘στειλαν στη μήτρα.

Νόμιζα πως σώθηκα μια νύχτα στο αυτοκίνητο,
με φίλησες στο στόμα και στο στήθος
και πίστεψα πως γλίτωσα.
Το πρωί με βρήκαν ξανά νεκρό
– μέχρι το άλλο βράδυ.

Κασσάνδρα ΙΙ, 2024, Ελευθερουδάκης
Cassandra to Hecuba / Κασσάνδρα προς Εκάβη

— Mom, what will I become when I grow up?
—A woman.

Cassandra, 2023, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
-Μαμά, εγώ τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;
-Γυναίκα.

Κασσάνδρα, 2023, Ελευθερουδάκης
Imagination to Reality / Φαντασία προς Πραγματικότητα

Gather your ashes
and confine yourself to the finite.
When I am in conversation with the Poet—
you will show respect!

Cassandra, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Μάζεψε την τέφρα σου
και περιορίσου στο πεπερασμένο.
Όταν συνομιλώ εγώ με τον Ποιητή
θα σέβεσαι!

Κασσάνδρα, 2024, Ελευθερουδάκης
The Poet in Yellow / Ο Ποιητής με τα κίτρινα

To George
Indeterminate Wednesday, I dressed today.
A little bleached,
a little the same,
a little as if playing the fool with myself.

As if I were meant to become a poem.
Not some blue thing,
with assonance and archaic endings.
But not like this – with slippers,
dressed in Wednesday,
and the house needing mopping!

I do not shirk my responsibilities.
I confess, my life is a rehearsal for old age.
A rehearsal for old age before old age.
Don’t surprise me.
Mostly on Thursdays.

Thursdays are a big deal.
They come predictably after Wednesdays.
– for years now –
So much consistency that no one can bear it.
So much intransigence, I suspend it beneath my hair.

Choose, which of the seven Mondays of the week will you be saved?

Anerada Periodical Edition, Issue 12, 2022, Limassol Writers’ Society
Translated by Georgios Orfanidis
Στον Γιώργο
Απροσδιόριστη Τετάρτη ντύθηκα σήμερα.
Λίγο ξασπρισμένη,
λίγο ίδια
λίγο σαν να παίζει τη χαζή στον εαυτό της.

Σαν να μου ’πρεπε να γίνω ποίημα.
Όχι δα τίποτα γαλάζιο,
με παρηχήσεις και αρχαΐζουσες καταλήξεις.
Αλλά όχι και έτσι – με τις παντόφλες
ντυμένος Τετάρτη
και το σπίτι να θέλει σφουγγάρισμα!

Δεν αποποιούμαι των ευθυνών μου.
Ομολογώ, πρόβα γήρατος η ζωή μου.
Πρόβα γήρατος προ του γήρατος.
Μην έρθω προ εκπλήξεως.
Κυρίως τις Πέμπτες.

Μεγάλο θέμα οι Πέμπτες.
Έρχονται με συνέπια μετά τις Τετάρτες.
– χρόνια τώρα –
Πολλή σταθερότης για να μπορεί να την αντέξει ένας άνθρωπος.
Πολλή αδιαλλαξία αναστέλλω κάτω απ’ τα μαλλιά μου.

Διάλεξε, ποια από τις εφτά Δευτέρες της εβδομάδος θα σωθείς;

Ανεράδα Περιοδική Έκδοση, τεύχος 12, 2022, Εταιρία Λογοτεχνών Λεμεσού
Nada / Nada

I was in different shades of sadness
and there was always room for the most intense.

I crowned myself with utter vanity
I announced him in a big "Nothing"
sentenced to life imprisonment
- to write and die.

I always kill myself at night.
I start with my crowned head
I put it in front of me despot
and continue with the rest of the body
small pieces of elements
and more finely chopped - my words
paper war in the wide sea
of if
of maybe
his can

in various shades of sadness.

Poetry Slam Cyprus, 2022
Translated by Georgios Orfanidis
Υπήρξα σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης
και πάντα υπήρχε χώρος για το πιο έντονο.

Έστεψα τον εαυτό μου με απόλυτη ματαιοδοξία
τον αναγόρευσα σε μεγάλο «Τίποτα»
καταδικασμένο σε ισόβια κάθαρση
– να γράφει και να πεθάνει.

Το βράδυ πάντα με σκοτώνω.
Ξεκινώ απ΄το εστεμμένο μου κεφάλι
το βάζω απέναντι μου δεσπότη
και συνεχίζω με το υπόλοιπο σώμα
μικρά-μικρά κομμάτια στοίχων
και πιο ψιλοκομμένα – λέξεις μου
χαρτοπόλεμος στην πλατιά θάλασσα
του αν
του ίσως
του μπορεί

σε διάφορες αποχρώσεις της λύπης.

Poetry Slam Cyprus, 2022
White Shirts / Άσπρα Πουκάμισα

I’m drowning
and I don’t know if it’s unpoetic to say so – but I’m drowning.
I want to wear white shirts again.
I want to wear open white shirts again.
But they’re out of fashion – My request is denied.
As if you suddenly grew tired – as if you got a bit bored.
As if you aged – as if you grew too old,
as if… etc.

We no longer wear open white shirts,
we wear nothing now,
nothing is waiting – nothing is hoping,
nothing… etc. etc.

We did it all!
Now we are consumed by this “et cetera.”
We live in the age of and so on… and so on… and so on.
What should I tell you?
What can I add? – What can I offer?
To talk to you about white shirts now?
My words are too poor to move you.
If you can still be moved,
if you don’t have something better to do at that moment,
if you still have a soul – if you haven’t traded it away for a property deal,
if you haven’t… etc. etc. etc.

I want to wear white shirts again.
We’ve seen where we’ve ended up in your clothes.
Applaud us!
Admire our Enlightenment – lit by electric light.
People behind tear-streaked windows
of luxury hotels, hands pressed to the glass,
people packed tight at discount prices, in the slightly worn,
people like rice – people like bulgur rice,
people… etc. etc. etc. etc.

I want to wear white shirts again.
And if not—then what?
Impoverished poets soaking pages in tears – alone,
each one alone – each one in their house,
each one in their bed – each one on their pillow,
each one in their own tears?
Each one… etc. etc. etc. etc. etc.

Impossible, we must be doing something wrong.
This can’t be it.
It’s not fitting – it’s not worthy,
it’s not… not… etc. etc. etc. etc. etc. etc.

I want to wear white shirts again.
I want to wear open white shirts again.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Πνίγομε
και δεν ξέρω αν είναι αντιποιητικό να το λέω – όμως πνίγομε.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα ανοιχτά πουκάμισα.
Δεν είναι του συρμού όμως – Δεν εγκρίνεται το αίτημα μου.
Σαν να κουράστηκες απότομα – σαν να βαρέθηκες κομμάτι.
Σαν να γέρασες – σαν να πολυγέρασες
σαν… κτλ.

Δε φοράμε πλέον άσπρα ανοιχτά πουκάμισα
δεν φοράμε τίποτα,
δεν περιμένει τίποτα – δεν ελπίζει τίποτα
δεν… κτλ. κτλ.

Τα κάναμε όλα!
Τώρα αναλωνόμαστε σαυτό το «και τα λοιπά».
ζούμε στην εποχή και των λοιπών… και των λοιπών… και των λοιπών.
Τι να σου πω εγώ;
Τι να προσθέσω; – Τι να προσφέρω;
Για άσπρα πουκάμισα να σου μιλάω τώρα;
Φτωχά τα λόγια μου για να σε συγκινήσουν.
Αν μπορείς ακόμη να συγκινηθείς,
αν δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις εκείνη την ώρα
αν διαθέτεις ακόμα ψυχή – αν δεν την έχεις δώσει για αντιπαροχή
αν δεν... κτλ. κτλ. κτλ.

Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Μας είδαμε και πού φτάσαμε με τα δικά σας ρούχα.
Χειροκροτήστε μας!
Θαυμάστε τον διαφωτισμό μας – από φως ηλεκτρικό.
Άνθρωποι πίσω από δακρυσμένα παράθυρα
λουξούρικων ξενοδοχείων με τα χέρια στο τζάμι,
άνθρωποι στοιβαγμένοι σε τιμή ευκαιρίας, στα ελαφρώς φθαρμένα,
άνθρωποι πιλάφι – άνθρωποι πουργούρι πιλάφι
άνθρωποι… κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.

Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα
και αν όχι, αυτό είναι;
Πτωχευμένοι ποιητές να δακρυβρέχουν χαρτιά – μόνοι
ο καθένας μόνος του – ο καθένας στο σπίτι του
ο καθένας στο κρεβάτι του – ο καθένας στο μαξιλάρι του
ο καθένας μέσα στα δάκρυα του;
ο καθένας… κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.

Αποκλείεται, κάτι κάνουμε λάθος.
Δεν είναι δυνατόν να είναι αυτό
δεν αρμόζει – δεν αξίζει
δεν… δεν… κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ. κτλ.

Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα πουκάμισα.
Θέλω να ξαναντυθώ άσπρα ανοιχτά πουκάμισα.

Κασσάνδρα ΙΙ, 2024, Ελευθερουδάκης
The nights from now on / Οι νύχτες από δω και πέρα

To K.D.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Cassandra II, 2024, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
Στην Κ.Δ.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

Κασσάνδρα, 2023, Ελευθερουδάκης
The Stone Circumlocution / Η πέτρινη περιφραστικότητα

futile
tree
bare
we will see
unpredictable
weight
wave
boat
moment
I did not hear
whole
minimal
star
stone
Silence does not lessen with a single word.

Cassandra, 2023, Eleftheroudakis
Translated by Georgios Orfanidis
άδικα
δέντρο
γυμνό
θα δούμε
αστάθμητο
βάρος
κύμα
βάρκα
στιγμή
δεν άκουσα
ολόκληρη
ελάχιστη
αστέρι
πέτρα
Δε λιγοστεύει η σιωπή με μία λέξη.

Κασσάνδρα, 2023, Ελευθερουδάκης

Georgios Orfanidis

- Cyprus -

Translated by Georgios Orfanidis

White Shirts II / Άσπρα πουκάμισα ΙΙ

III. / III.

XLVII. / XLVII.

In the Garden of Gethsemane / Στον κήπο της Γεσθημανής

On My Grandmother’s Birthday / Στα γενέθλια της γιαγιάς μου

Summer / Καλοκαίρι

In the valley of Klathmonos / Στην κοιλάδα του Κλαυθμώνος

Behind the window / Πίσω από το παράθυρο

XV. / XV.

Cassandra to Hecuba / Κασσάνδρα προς Εκάβη

Imagination to Reality / Φαντασία προς Πραγματικότητα

The Poet in Yellow / Ο Ποιητής με τα κίτρινα

Nada / Nada

White Shirts / Άσπρα Πουκάμισα

The nights from now on / Οι νύχτες από δω και πέρα

The Stone Circumlocution / Η πέτρινη περιφραστικότητα