"Yet poetically dwells man upon this earth."
FRIEDRICH HÖLDERLIN, In the serene blue
A human hangs from the glorious volcano.
His body burns, their arrow curves like ridge as if distributed in a verdant honey
their eyes darken his blond hair teases the breasts it covers
— all that is direct either seems like
absolute perfection or absolute imperfection worthy of irony—
it resembles my black distant vessel
with a couple of people like myself and me
that I saw in my sleep and cannot recall
the bridles climb up the windows
gates of beautiful tombs sail
in front of me with soil
like flying phosphorus
naked bronze glistens and flutters
the sparks reduce into humans
screaming
my mouth screams along.
It is the rule of the dispersion of chaos
and the accountability of the so-called"death"
of its previous existence, a consequence of dis-
orientation,
similar to divine action, similar to human perception of the divine, similar to punishment.
«Κι όμως ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος πάνω στη γης ετούτη»
FRIEDRICH HÖLDERLIN, Στο εράσμιο γαλάζιο, μτφρ. Θανάσης Λάμπρου
Κρέμεται ένας άνθρωπος από το λαμπρό ηφαίστειο.
Καίγεται το κορμί του η σαγίτα του καμπυλώνει σαν ράχη
σαν να διανέμεται σε ένα χλωρό μέλι
τα μάτια του μαυρίζουν η ξανθή του χαίτη εμπαίζει τα στήθη που καλύπτει
— ό,τι είναι αμεσότερο είτε φαντάζει μια απόλυτη τελειότητα είτε μια
απόλυτη ατέλεια άξια ειρωνείας —
θυμίζει το μαύρο μου μακρινό καράβι
με ένα ζευγάρι ανθρώπους σαν εμένα και εμένα
που είδα στον ύπνο μου και δε θυμάμαι
τα χαλινάρια αναρριχούνται στα παράθυρα
αρμενίζουν ομπρός μου πύλες όμορφων τάφων
με το χώμα ιπτάμενο φώσφορο
γυμνωμένος χαλκός χρυσίζει και ανεμίζει
οι σπίθες απομένουν άνθρωποι
ουρλιάζουν
ουρλιάζει μαζί και το στόμα μου.
Είναι ο κανόνας του διασπαραγμού του χάους
και η λογοδοσία του λεγόμενου «θανάτου»
της προηγούμενης ύπαρξής του, μιας συνέπειας απο-
προσανατολισμού,
ομοίας της θείας δράσης, ομοίας της ανθρώπινης αντίληψης περί θείου, ομοίας της ποινής.
