Myriem El-Kaddouri

- Belgium -

Myriem El-Kaddouri (1994) is an attorney-at-law, poet, spoken word artist, and public speaker. From 2024 to 2027, she serves as city poet of Kortrijk (Letterzetter) and curator of the Memento Word Festival. She also teaches “writing for stage” at the Royal Conservatoire of Antwerp.

In 2023, at the request of the Belgian State, she delivered a speech on gender equality for the Council of the European Union. Later that year, she became West Flanders Poetry Slam Champion. Since then, she has performed her work on a wide range of stages.

Her debut poetry collection, Hier ligt de waarheid in overdaad (Pelckmans, 2024), was hailed as one of the standout collections of the year. It was shortlisted for the Granate Prize and received the prestigious C. Buddingh’ Prize for Best Dutch-language Poetry Debut in 2025.

‘I Am the Collision of Stories’. The Poetry of Myriem El-Kaddouri

author: Dirk De Geest
translation: Poëziecentrum

Myriem El-Kaddouri (1994) is an attorney-at-law, poet, spoken word artist, and public speaker. From 2024 to 2027, she serves as city poet of Kortrijk (Letterzetter) and curator of the Memento Word Festival. She also teaches ‘writing for stage’ at the Royal Conservatoire of Antwerp.

Her debut poetry collection, Hier ligt de waarheid in overdaad (“Here lies the truth in abundance”) (Pelckmans, 2024), was hailed as one of the standout collections of the year. It was shortlisted for the Granate Prize and received the prestigious C. Buddingh’ Prize for Best Dutch-language Poetry Debut in 2025.

Myriem El-Kaddouri a woman of many talents. She studied law and business economics, works in the legal sector, and is also highly active in literature. She first made a name for herself as a spoken-word and slam poet, currently serves as the Poet Laureate of Kortrijk (bearing the title of letterzetter, literally ‘setter of letters’), and is involved in a wide range of cultural initiatives. She made her printed poetry debut in 2024 with the collection Hier ligt de waarheid in overdaad (“Here lies the truth in abundance”). The following year, the collection was awarded the prestigious C. Buddingh’ Prize for the best debut poetry collection in the Low Countries. The jury praised her poems as ‘defiantly contemplative and singing’.

Hier ligt de waarheid in overdaad (“Here lies the truth in abundance”) tells, at once, the story of a personal journey and presents a broader social argument. Across three sections, it traces a history from the distant past, through the present, towards the future. Their titles mark the successive stages of this (mental) journey: the collection begins with "Origin," continues with "In-Between Space," and culminates in "Resistance." Throughout, the poet draws upon elements of her own autobiographical background to offer a critical yet nuanced assessment of the present state of affairs and to present her convictions to the reader.

At the heart of the collection lies the pursuit of truth, an attempt to understand reality. Yet such understanding proves far from straightforward, as different narratives and perspectives gradually overwrite one another. In this way, a complex poetic truth emerges, overflowing the pages of the collection. The title, Here Lies Truth in Abundance, can therefore be read quite literally, as a reference to the very essence of literary writing: the multitude of fragmentary insights the poems seek to offer their readers. At the same time, these contemporary truths, upon closer inspection, are no less problematic than the political, moral, and religious slogans of the past. Yet it is precisely within this search that the seeds of freedom and responsibility are found. In this respect, it is telling that the poet ultimately connects the notion of ‘truth’ with the act of adopting a carefully considered personal position. In the poem "Solipsism" (a kind of isolated thought experiment), she concludes: “truth belongs to no one / until I have carefully created it”. Truths are not simply given as objective facts; they are constructed and shared with others. The stakes of this poetry are therefore high. These poems seek to reveal a truth that is both deeply personal and meaningful for readers, a truth capable of creating connection. This constitutes the essence of the activism Myriem El-Kaddouri pursues.

To this end, the poet searches throughout the collection for her own specific place and role, both as an individual and as a member of a broader community. This individuality is closely intertwined with her family history. Born in Belgium to two Moroccan parents, she participates in two markedly different cultures, a duality further reinforced by the collection's intergenerational perspective. The tensions explored are not only those between here and elsewhere, but equally those between past and present, solitude and solidarity, the familiar and the foreign. Crucially, the poet refuses to make exclusive choices or to indulge in nostalgia for some lost paradise. El-Kaddouri emphatically embraces an and-and rather than an either-or narrative. She cherishes the ‘in-between space’ and the ‘in-between time’. These notions symbolize both her perpetual movement and her determination to relinquish as little as possible, to combine and embrace as many stories and realities as she can. Her background thus becomes her added value as a subject.

Stories about her ancestors and her family's history in Morocco bring El-Kaddouri into contact with a world she largely knows through the stories of others. Its mysterious, exotic character undeniably stimulates the imagination: there are the small gestures and evocative rituals, the wealth of sensory impressions and enigmatic objects, and the melodious language with its unfamiliar sounds and meanings. Yet there is also another side that is equally striking: women are expected above all to remain silent and conform to prescribed rules. As a young woman raised in Belgium, she observes these blind spots in history from something of an outsider's perspective. At the same time, however, she also encounters numerous mechanisms of power and exclusion in the modern West, many of which concern immigrants and women. Nevertheless, El-Kaddouri believes in the transformations brought about by time, although in the now well-known poem ‘Verjaardagstaart ("Birthday Cake") she wonders to what extent such traumas continue to affect the next generation: "May I simply send away my shadows / under sealed cover and without return address, / to an addressee who never asked for them?"

That the poet regards her heritage as both a gift and a source of enrichment is equally evident in her conception of literature. Time and again she points to the hybrid nature of her language, a direct consequence of her dual background: "My voice was born from chain collisions / of guttural sounds and consonants." Indeed, Myriem El-Kaddouri draws upon every register of language in her poetry. Particularly striking is the way lyrical imagery and melodious rhythmic passages often give way to discourse that is deliberately conceptual, abstract, and argumentative. Abstract words such as ‘hope’ or ‘truth’ appear almost as disruptive elements within poetic language, not to mention the references to legal terminology. Yet precisely these demonstrate that El-Kaddouri no longer considers the traditional distinction between lyrical and non-lyrical language to be relevant. The apparent Fremdkörper in her poems acquire an unexpected poetic force, while, conversely, poetic phrases are not merely literary flourishes but point to a reality beyond language.

This, too, constitutes the ativist resistance the poet advocates. She is a critical voice determined to give expression to human vulnerability, to argue for fragility and diversity—in short, for a world in which literature actively functions both as a disruptive force and as a visionary perspective. Change the world; listen to the voice of poetry.

More about the poet

Poetry

Inheritance / Nalatenschap

Sorrow grows in your body,
embeds itself in cells and infiltrates your genetic material.
The emotional load of a previous live intrudes,
drawing shadow-borders around your being
until a child decides to heal, whatever that might mean.

I span ropes tight around my nuclear family
with a sign that says ‘no entry’.
No one will ever walk all over us again.
I’ll surgically excise the loss and reapportion it.
I do that, it is who I am.

I pin bribes to my chest,
I make the decisions, take the lead,
no outsider dares to question my backbone,
I bite any weakness from my frame.
This is not who I am.

I write down my truth on lists with titles and bullet points,
fill sheets, note-taking apps and paper napkins:
the same message in a different order
and each time I finally find what I was looking for.
Disguised in a toga I flip the argument:
my ancestors will be free, thanks to me:
the child who decided to heal.

My body means what I stay silent about.
The refusal to feel sorrow has crept into my cells,
sealed hermetically.
Perhaps if somebody claps loudly enough,
my body will quiver along and everything will fall into place.
No more than twelve again and knowing:
this is not who I must be.
Translated by Michele Hutchison
Verdriet groeit door het lijf,
zet zich vast in de cellen tot diep in het genetische materiaal.
De beladenheid van een vorig leven dringt zich op
en tekent schaduwranden rondom een wezen
tot een kind beslist te helen, wat dat ook mag betekenen.

Ik span strakke koorden om mijn kerngezin
met daarbij een bord: verboden toegang.
Niemand zal nog over ons heen lopen.
Ik zal het verlies chirurgisch wegnemen en opnieuw verdelen.
Dat doe ik, dat is wie ik ben.

Op mijn borst verzamel ik steekpenningen.
lk neem de beslissingen, het voortouw,
geen buitenstaander durft mijn ruggengraat in twijfel te trekken.
Ik bijt elke zwakte uit mijn gedaante.
Dit is niet wie ik ben.

Ik noteer mijn waarheid in lijsten met titels en opsommingstekens,
vul bladeren, notitie-apps en servetten:
dezelfde boodschap in een andere volgorde
en telkens vind ik wat ik zocht.
Vermomd in toga bepleit ik het tegendeel:
mijn voorouders zullen vrij zijn en dat dankzij mij,
het kind dat besloot te helen.

Mijn lijf bekent wat ik verzwijg.
De onwil om verdriet te voelen is in mijn cellen geslopen,
hermetisch afgesloten.
Als iemand hard genoeg applaudisseert,
davert mijn lichaam misschien mee en valt alles op zijn plaats,
ben ik weer hooguit twaalf en weet ik:
dit is niet wie ik hoor te zijn.
Awakening / Ontwaking

Give me a morning untouched,
in which everything is nameless,
before my skin has harvested its colour,
my words have been given sounds
and an imperfect parent shows me the way.
Before my body takes on an undesirable shape
and hides itself behind excuses.

Before a question, before the brief pause
that precedes a white lie,
before a point, a threshold, a lifelong consequence arises.
Before a stone is thrown or a mark made,
before duty calls or whispers,
before a thoughtful feeling is born,
before a void descends,
and in an attempt to fill it,
a plea forms on my lips.
Before the heavens open, dust motes dance in the sun
showing how origin and outcome intermingle.
Translated by Michele Hutchison
Geef me een ochtend onaangeraakt,
waarin alles naamloos is,
nog voor mijn huid haar kleur oogst,
mijn taal een klank krijgt
en een onvolmaakte ouder me de weg wijst.
Nog voor mijn lichaam een ongewenste vorm aanneemt,
en zich achter verontschuldigingen verschanst.

Nog voor een vraag, voor de korte stilte
die aan een leugentje voorafgaat,
voor een punt, een grens, een levenslang gevolg ontstaat.
Nog voor een steen geworpen of verlegd,
voor een plicht roept of fluistert,
nog voor de geboorte van een doordacht gevoel,
nog voor een leegte valt
en in een poging om iets te vullen
een smeekbede zich om mijn lippen vormt.
Nog voor de hemel openscheurt, stofdeeltjes in de zon dansen
en bevestigen hoe oorsprong en ontknoping door elkaar zweven.
Like a stranger / Zoals een vreemde

Like a toddler clinging to their mother’s skirt,
and then one day no more.
Like the moon constantly casting itself across the night,
an echo fading away,
a stranger becoming a friend and
a friend becoming a stranger.
Like the surf tracing a coastline
but the world just keeps turning,
even when mine falters or stops.

Like a street lamp unnoticed,
creative flow, a waterway.
Like a wrinkle settling in the corner of an eye,
the dog-ears in a self-help book.
Like a statue rusting,
a homebecoming a house again,
and a stranger holding open the door.

Like a bouquet withering,
and its heady scent fading away.
Like we filled the pages
and took refuge in one another,
so one day I would write:
I’m letting you go.
Translated by Michele Hutchison
Zoals een kleuter aan de rok van zijn moeder
en op een dag niet meer.
Zoals de maan zich voortdurend om de nacht werpt,
een echo uiterft,
een vreemde een vriend en
een vreemde wordt.
Zoals de branding een kustlijn tekent
en de wereld maar blijft draaien,
ook wanneer de mijne hapert of stopt.

Zoals een straatlantaarn onopgemerkt,
een schrijfproces, een waterweg.
Zoals een lachrimpel zich vestigt in een ooghoek,
de ezelsoren in een zelfhulpboek.
Zoals een standbeeld oxideert,
een thuis weer een huis wordt,
en een onbekende man de deur openhoudt.

Zoals een ruiker verwelkt
en een doordringende geur vervliegt.
Zoals we bladzijden vulden
en in elkaar schuifden,
zo zou ik ooit schrijven:
ik laat je los.
The realisation that darkness is also light / Het besef dat donker ook licht is

Light shines

right beside expectation,
in the last ripple of the pebble that fell into the water,
in the wave of indignation accompanied by appreciation.

In the folds, the grooves, where we rummage and dig.
Where disaster looms and all colours look alike.

Light shines

shining brightest through the chinks,
through the cracks of dimmed rooms,
behind closed curtains, lowered blinds,
where blood vessels constrict and pupils dilate.
Translated by Michele Hutchison
Het licht schijnt

net naast de verwachting,
in de laatste rimpeling van de kiezel die in het water viel,
in de golf van verontwaardiging door waardering vergezeld.

In de plooien, de groeven, waar we delven en wroeten.
Waar de ramp zich spoedt en alle kleuren op elkaar lijken.

Het licht schijnt

het felst te schijnen door de barsten,
door de kieren van obscure kamers,
achter gesloten gordijnen, neergelaten lamellen,
waar bloedvaten zich vernauwen en pupillen verwijden.
Photography competition / Fotowedstrijd

Somewhere, there’s a house in ruins.
Date cake in a blown-to-bits kitchen cupboard
and wilted flowers buried under rubble.
The chains of an empty swing twist together
until they choke themselves.
A visitor shamelessly appropriates the image
and wins first prize: a new camera and a holiday in Ibiza.

Once a child who wanted to swing ever higher sat there
his body folded into a singularity,
catapulted into another universe
where his head is filled with nothing but questions about
what’s in his sandwiches
and when he’ll be able to wear his Spiderman outfit to school.

Somewhere the light isn’t charred,
every night-time terror exceeds reality,
there is solid ground amid the randomness of parallel realities.
Somewhere, names are not lost in silence,
and there’s a marble headstone inscribed with:
feel you live every day
know you die every day.
Somewhere, date cake accompanies steaming tea,
a bouquet of carnations lies in a sink awaiting a vase,
and an unborn child swings its right to exist.
Translated by Michele Hutchison
Ergens ligt een huis in puin.
Dadelkoekjes staan in een aan stukken geblazen keukenkast
en verwelkte bloemen zijn begraven onder gruis.
De kettingen van een lege schommel draaien ineen
tot ze zichzelf verstikken.
Een bezoeker confisqueert schaamteloos het beeld
en wint de hoofdprijs: een nieuwe camera en een reis naar Ibiza.

Ooit zat daar een kind dat alsmaar hoger wilde schommelen,
zijn lichaam ineengevouwen tot een singulariteit,
gekatapulteerd naar een ander universum
waar zijn hoofd gevuld is met louter vragen over
wat op zijn boterhammen ligt
en wanneer hij zijn Spidermanpak naar school mag dragen.

Ergens is het licht niet verkoold,
overstijgt elke nachtelijke verschrikking de realiteit,
is er vaste grond tussen de willekeur van parallelle werkelijkheden.
Ergens gaan namen niet geluidloos verloren
en staat een marmeren zerk met:
het is voelen dat je elke dag leeft
en weten dat je elke dag doodgaat.
Ergens vergezellen dadelkoekjes een dampende kop thee,
ligt een boeket anjers in een gootsteen te wachten op een vaas,
en schommelt een ongeboren kind zijn bestaansrecht in.
New language / Nieuwe taal

We women,
we create a new language together,
we move cautiously along manmade boundaries.

We celebrate our words with mint tea
and saffron-spiced dishes served on hand-painted plates.
In our unity, there is enough for all.
We pour, scoop with spoons and hands,
we drink, clink with uncarbonated soft drinks in champagne flutes.

We weave poetic patterns
and make our own parachutes.
We string our ambitions together like garlands
and shatter expectations, lacking only passivity.

Together we make unprecedented sounds that
thump, pound, and stomp,
on doors closed to us.
We hold our breath in the rooms
we storm into fearlessly,
we claim our own space.

We women,
together we create a new language,
in our long, colourful dresses,
we dance on the boundaries that have been swept away.
We wear our curls and our grandmothers’ jewellery
with pride at long last.
Translated by Michele Hutchison
Wij vrouwen,
we maken samen nieuwe taal,
we bewegen ons voorzichtig langs de mensgemaakte grenzen.

We vieren onze woorden met muntthee
en met saffraan gekruide gerechten in handgeschilderde borden.
In onze eenheid is er genoeg voor iedereen.
We schenken, scheppen met lepels en handen,
we drinken, klinken met prikloze frisdrank in champagneglazen.

We weven poëtische patronen
en maken onze eigen valschermen.
We rijgen onze ambities als slingers aaneen
en breken verwachtingen, ontbreken enkel lijdzaamheid.

We vormen samen ongekende klanken die
bonzen, bonken, stompen,
op voor ons gesloten deuren.
We stokken adem in de kamers
waar we onverschrokken binnenstormen,
we eisen onze ruimte op.

Wij vrouwen,
we maken samen nieuwe taal,
we dansen op de weggeveegde grenzen
in onze lange bontgekleurde jurken.
We dragen onze krullen en grootmoeders juwelen
eindelijk met trots.
A man wrote about me in the newspaper / Een man schreef over mij in de krant

To him I am just an undeveloped field in the evening sun
where once children played,
bodies tumbling rolling hurling
like only elastic youth can
he is the stationary train
and I am the appropriated illusion in motion

Gynaecologists and reviewers put me in a tiny corner
bordered by a flowing curtain
here words are only spoken once
endless shoreless mooring
Soon the worst will be over: the shedding, stripping
the search for suitable words that even after frantic efforts still chafe
like plump thighs rubbing
the corpse lies carefully folded in islands
heaps of clothes and dead skin and piles of crumpled lined paper
here the fear of cold metal grows: speculum and pen

I open the curtain, bent over
in the large space, so naked and tangible,
poured into a body that I wear around myself
on temporary loan

A wish shoots up from the ground
flows to my extremities
I write
a deep sound swells, blanketing all
and like with a birth, a woman
was a necessary part of it.
Translated by Michele Hutchison
Voor hem ben ik een braakliggend veld in ochtendzon
vroeger werd er gespeeld
getuimeld, gerold, geslingerd
zoals enkel een kinderlichaam zich plooien kan
hij is de stilstaande trein
en ik zijn toegeëigende illusie in beweging

Gynaecologen en recensenten sturen mij naar een smalle hoek
begrensd door een soepel gordijn
hier blijven woorden slechts één keer uitgesproken
oneindig oeverloos aanmeren
Weldra is het engste voorbij: het afwerpen, ontkleden,
het zoeken naar gepaste woorden die zelfs na verwoede pogingen toch schuren
zoals volle dijen tegen elkaar
het stoffelijk overschot ligt zorgvuldig opgevouwen in eilandjes
hoopjes kledij en dode huid en stapels verkreukt lijntjespapier
hier groeit de angst voor koud metaal: speculum en pen

Ik schuif het gordijn open, gebogen
in de uitgestrekte ruimte, zo naakt en grijpbaar,
gegoten in een lichaam dat ik enkel om mij heen draag
in vruchtgebruik beheer

Een wens schiet vanuit de grond omhoog
stroomt naar mijn uiteindes
ik schrijf
een diep geluid dijt uit, maakt zich allesomvattend
en zoals bij een geboorte, was hier noodzakelijk
een vrouw.
Metamorphosis/ maternity / Metamorfose / Moederteit

I find myself in a pitch black room
Sitting on a hard surface
Only a single body fits in this darkness
and yet two of us exist here
it is more than the thought of a child, not yet born
what colour its eyes will be
the way it will cry
what it will smell like
how many days before the first words
and what they will sound like

my hair tickles on the inside of my nightdress
caresses my neck
for the rest I don’t feel anything
I used to know

I think about something that seems like a repeated memory:
looking out of the attic window in my childhood home
I observed the moon in all her phases:
first round like a pregnant belly
later like a fingernail clipping
I too am located perfectly in between earth and the moon

During the day I saw,
you’ll see shapes in the sky:
a dinosaur, a princess, a racing car
now everything is muddled:
an animal, a woman, a car

I fumble around for an exit, a light switch,
a window that opens
Air flows and light comes in
casting a blue neon glow
like the little light on a pen that makes hidden language visible
in this artificial light I’ll never be the same again

Translated by Michele Hutchison
Ik bevind me in een pikzwarte ruimte
Zit op een hard oppervlak
In deze donkerte past maar één lichaam
en toch bestaan we hier met twee
het is meer dan de gedachte van een kind, nog niet geboren,
welke kleur de ogen zullen zijn
hoe het zal huilen
welke geur het zal hebben
hoeveel dagen voor de eerste woorden
en hoe die zullen klinken

mijn haar kriebelt langs de binnenkant van mijn slaapkleed
streelt mijn nek
voor het overige voel ik niets
dat ik eerder kende

ik denk aan iets wat op een herhaalde herinnering lijkt:
vanuit het zolderraam in mijn ouderlijk huis
aanschouwde ik de maan in al haar schijngestalten:
eerste vol rond als een zwangere buik
later als een afgeknipt vingernageltje
ook ik sta precies tussen de aarde en zon in

Overdag zag ik,
zul jij figuren in de lucht zien:
een dinosaurus, een prinses, een racewagen
nu loopt alles door elkaar:
een dier, een vrouw, een auto

Op de tast zoek ik een uitgang, een schakelaar,
een raam dat open kan
Lucht stroomt en licht valt binnen
werpt een blauwe neongloed
zoals van het lampje op een pen dat verborgen taal zichtbaar maakt
onder dit kunstlicht zal ik nooit meer hetzelfde zijn

Myriem El-Kaddouri

- Belgium -

Poetry

Inheritance / Nalatenschap

Awakening / Ontwaking

Like a stranger / Zoals een vreemde

The realisation that darkness is also light / Het besef dat donker ook licht is

Photography competition / Fotowedstrijd

New language / Nieuwe taal

A man wrote about me in the newspaper / Een man schreef over mij in de krant

Metamorphosis/ maternity / Metamorfose / Moederteit