Hasmik Simonian

Poetry

1. spring / Գարուն

   

   

   ENGARM

   dear, dear, dear,
   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear vahe armenakyan,

   you blossomed one march night,

   when we were speeding insanely fast

   and I think it was Lily who was still shy to admit

   that she loved the boy so much younger than her

   and your wife reminding you quietly that your shivers are of the summer kind,

   while the road, oh the road… 

   you were speeding through winters,

   within me the butterflies were opening and shutting with a bang

   their dreadful, transparent, huge wings,

   and I too; I remember, I had turned into a dreadfully huge and transparent

   machine

   banging away under my breast-bone,

   speeding through abundant wine, Nariné’s laughter,

   Lily’s wonderful name and your wife’s doubt,

   which was becoming absolutely clear to her, flowing between us;

   I loved you so madly at each moment

   and did not comprehend anything,

   and your wife, your wife, your wife, poor Anna;

   you understood from the beginning,

   when you were crossing the street and rushing to the garden

   to take your child home,

   when I was wishing you Happy Birthday,

   when I was loving you in that green summer house, biting your tiny breast

   and caressing your pubic hair;

   you knew everything,

   when there was nothing yet, when nothing was anticipated,

   and my love could have stayed imaginary – fresh snow beneath my bare feet,

   a glorious bouquet of roses, whisky that I sipped, walking

   in this rented room full of dead people;

   oh, woman, your imagination gave birth to everything,

   I, a word soldier, sat in the tank of your imagination and crushed everything.

   And now the days that begin do not end anymore, they are repeated,

   Christ is dying in the old people’s home;

   Christ is in the maternity ward now, and the nurse rushing toward Mary

   is dropping the infant in front of Joseph’s eyes, settling all the accounts of 

   the coming revelation;

   Christ is playing in the backyard, he is screaming, running and jumping,

   I’m calling him home; I’m terribly pregnant and can’t endure the pain anymore,

   “Come home, my son,” I’m calling him from the window,

   I’ve decided to give birth to you right now; our family is ready for a revolution.

    

   
   sequence 1

   a Bach suite is being played, probably the one for the cello,

   I am so famished and so pregnant and so round-bellied,

   I’ve awakened and my heart aches in a peculiar way and is beating, beating anxiously,

   it’s nothing, it’s normal, I’m thinking, it’s night, I’m so hungry and so pregnant,

   but like an empty gun my heart is discharging endlessly at my temple,

   I quietly enter the room

   in the room you are cheating on me

   with the sister of my best friend and you’re caressing her breast,

   and your face is normal, bright, you’ve gotten away with it again and again,

   and my blood, thickened, a narrow snake, is caging my scattered head,

   but how beautiful you are and how cursed, how the more beastly, the more lovely you are,

   double, triple, quadruple and quintuple,

   lovely all the time,

   you were lovely, my love, when I birthed your girl,

   and you were lovely with our firstborn, when crazed with joy

   you saw me to my brother’s home and on my side of our bed you loved our neighbour till dawn,

   ah, you were so happy, such a scatter brained mare

    

    

   sequence 2

   let a prelude be played; when the words end and become a meaningless repetition,

   the lips start to whistle

   and could it be that revolution is underway?

   in the end it’s just a life; to and fro, fast like a curtain,

   and where are the happy ones; two pieces of wood in a bonfire placed on top of each other,

   that smell of moss and the wild forest and; what’s important, are real,

   happy?

    

   Your life, a picture on the wall, where your father has cancer,

   he will die, your brother will sell the house.

   Will I manage to see the house where I lived with scorpions?

   and needed a red picture, and because I didn’t have a picture

   I had fixed a red bag?

   memories filled to the rim with reds, as the mouth of one with tuberculosis,

   who’s spitting blood and life.

   I’m spitting you out.

   I’m living.

   Am I happy, wild, and is it possible to paint me

   and hang it on the wall without disturbing the peace of the occupants?

   For instance, that flower drawn in chalk on the garden wall

   is bothering me. I’m scratching my pupils to forget it.

    

   let a prelude be played, you’re still here, I can feel it.

   do you hear the whistle of the words? what about the rustle of bullets in March on Arpi’s balcony…?

   and is there a big difference with what you put to a stop?

   one under your nose,

   and the other at the end of a sentence.

    

    

   sequence 3

   dear, dear, dear,

   dear…

   and is your name important, the only sure thing that you have?

   I’m pulling down the snow with frozen fingers, as if to recover my memory

   we’re speeding, everything is so new, exciting,

   and stubbornly the snow is not melting, it’s growing gradually

   in parallel with the desire to urinate, providing a backdrop for sadness,

   we urinate on the snow, then we take a few steps, lie down and giggle in amazement.

   I am big,

   I am transparent and a butterfly,

   I’m too much, countless, squeezed with everything in this small belly,

   we open and shut our wings, how wonderful it is to be in love,

   it’s so wonderful that on my birthday I did not throw myself off the bridge,

   instead I sat in the park and waited till Nariné arrived,

   now I don’t remember a thing we talked about, but it was good that she came.

    

    

   sequence 4

   oh my god, I’m pregnant, I’m pregnant, I’m pregnant

   with revolution,

   let’s go, my dear, let’s pluck the rose off the bush,

   let’s pluck the head off shaking shoulders

   let’s use chalk or oil to wipe off bravery,

   humour,

   the frozen hearts,

   because that which remains is only

   solitude,

   the cold,

   the silence.

    

   dear, dear, my dear,

   how close we are to each other, how orphaned and helpless,

   and how heroic is the heart,

   and how much love is found there, uninhabited islands decaying in the ocean,

   your heart an uninhabited island, your body floating on the ocean in formidable beauty,

   and who needs what you have, when you don’t have yourself,

   when you are so incomplete and so woman,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear, dear, dear,

   dear you know who.

   Translated by Anouche Agnerian

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի վահե արմենակյան,

   դու ծաղկեցիր մարտյան մի գիշեր, 

   երբ մենք սլանում էինք խելահեղ արագ

   և լիլին էլ, կարծեմ, դեռ ամաչում էր խոստովանել, 

   որ սիրում է տղային՝ իրենից այդքան փոքրատարիք

   և քո կինը՝ փոքրիկ հուշում այն մասին, որ դողերդ ամառվա են,

   իսկ ճամփան, ախ ճամփան…

   դու սլանում էիր ձմեռների միջով,

   իմ ներսում թիթեռները բացում-փակում էին շրխկալով

   ահռելի, թափանցիկ, իրենց մեծ թևերը,

   և ես ինքս էլ, հիշում եմ, դարձել էի ահռելի մեծ ու թափանցիկ

   շրխկոցով կրծոսկրիս տակ աշխատող

   մեքենա,

   որ սլանում է հորդահոս գինիների միջով, նարինեի ծիծաղի,

   լիլիի սքանչելի անվան ու կնոջդ կասկածի, 

   որ հոսելով մեր միջև՝ հստակվում էր իր համար պարզորոշ.

   վայրկյան առ վայրկյան ես սիրում էի քեզ այնքան խելահեղ,

   և ոչինչ չէի հասկանում, 

   և կինդ, կինդ, կինդ, խեղճ աննա, 

   դու առաջին վայրկյանից հասկացար, 

   երբ արագորեն անցնում էիր փողոցը ու շտապում էիր պարտեզ՝

   տղայիկիդ տուն տանելու,

   երբ շնորհավորում էի քո ծնունդը,

   երբ սիրում էի քեզ այն կանաչ ամառանոցում՝ կծելով փոքրիկ կուրծքդ

   և ցայլքիդ մազերը շոյելով,

   դու ամեն ինչ գիտեիր, 

   երբ ոչինչ էլ չկար, երբ ոչինչ չէր նախատեսվում, 

   և իմ սերը կարող էր մնալ իբրև երևակայություն՝ թարմ ձյուն բոբիկ ոտքերիս տակ, 

   վարդերի շքեղ փունջ, վիսկի, որ խմում եմ կում-կում ու քայլում

   այս վարձով տան մեռելներով լեցուն սենյակում, 

    

   օ՜, կին, քո երևակայությունը ստեղծեց ամեն ինչ, 

   ես՝ բառե զինվորիկ, նստեցի քո երևակայության հրասայլի մեջ ու ոտնատակ տվեցի ամեն ինչ:

   Եվ օրերը, որ սկսվում են հիմա, այլևս չեն ավարտվում, կրկնվում են,

   Քրիստոսը մեռնում է ծերանոցում, 

   Քրիստոսը ծննդատանն է ահա, և Մարիամին ընդառաջ շտապող բուժքույրը

   Հովսեփի աչքի առաջ ձեռքերից բաց է թողնում մանկիկին՝ փակելով հաշիվները եկող հայտնության,

   Քրիստոսը խաղում է բակում, գոռգոռում է, վազում ու ցատկում, 

   ես կանչում եմ նրան տուն, ես սարսափելի հղի եմ և այլևս չեմ դիմանում ցավերին,

   - տուն արի, տղաս, - կանչում եմ պատուհանից, - 

   ես որոշել եմ հենց հիմա քեզ ծնել. մեր ընտանիքը պատրաստ է հեղափոխության:

    

    

   կադր 1

   հնչում է Բախից ինչ-որ մի սյուիտ, հավանաբար այն մեկը՝ թավջութակի համար,

   ես այնքան սոված եմ և այնքան հղի և այսչափ կլորափոր,

   զարթնել եմ, իսկ սիրտս ցավում է մի տեսակ ու խփում է, խփում տագնապած, 

   ոչինչ, նորմալ է, մտածում եմ, գիշեր է, ես այսքան սոված եմ և այսքան հղի, 

   բայց սիրտս անփամփուշտ հրացանի պես դատարկվում է քունքիս մեջ անընդհատ

   ,

   կամացուկ մտնում եմ սենյակ 

   սենյակում դու դավաճանում ես ինձ

   ամենամոտ ընկերուհուս հարազատ քրոջ հետ և շոյում ես կուրծքը նրա,

   և դեմքդ կանոնավոր է, պայծառ, դու պրծել ես նորից ու նորից,

   և արյունը՝ լերդացած, նեղլիկ օձ, վանդակում է գլուխս ցիրուցան, 

   բայց ինչ գեղեցիկ ես դու և ինչ անիծյալ և որքան հրեշավոր, այնքան էլ սիրելի

   կրկնակի սիրելի, եռակի սիրելի, քառակի ու հնգապատիկ, 

   ամեն անգամ սիրելի,

   դու սիրելի էիր, սիրելիս, երբ ես ծնում էի աղջկադ, 

   և սիրելի էիր, երբ մեր առաջնեկի ուրախությունից գլուխդ կորցրած

   ճանապարհեցիր եղբորս տուն և սիրեցիր անկողնու իմ հատվածում մեր հարևանուհուն մինչև լուսաբաց,

   այ էդքան երջանիկ էիր դու, այ էդքան անգլուխ զամբիկ

    

    

   կադր 2

   ինչ-որ մի պրելյուդ թող հնչի, երբ բառերը վերջանում են ու դառնում անիմաստ կրկնություն,

   շուրթերը սկսում են սուլել

   և արդյո±ք հեղափոխություն է պատրաստվում:

   ընդամենը կյանք՝ վարագույրի պես արագ աջուձախվող, 

   և ու±ր են երջանիկները՝ խարույկի մեջ իրար վրա դրված երկու փայտ,

   որ մամուռ են բուրում ու անտառ վայրի և որ կարևոր է՝ իսկական են, 

   երջանիկ:

    

   Քո կյանքը՝ պատից կախ նկար, ուր հայրդ քաղցկեղ ունի,

   նա կմեռնի, եղբայրդ կծախի տունը:

   Կհասցնե±մ տեսնել տունը, ուր ապրում էի կարիճների հետ, 

   և կարիք ունեի կարմիր նկարի և քանի որ նկար չունեի, 

   մի կարմիր տոպրակ էի ամրացրել:

   բերնեբերան կարմիրով լցված հիշողություն՝ ինչպես թոքախտով հիվանդի բերան,

   որ արյուն է թքում ու կյանք:

   Ես թքում եմ քեզ դուրս:

   Ես ապրում եմ:

   Արդյո±ք ես երջանիկ եմ, վայրի, և արդյոք կարելի է նկարել ինձ

   ու կախել տան պատից՝ չխանգարելով անդորրը բնակիչների:

   Օրինակ՝ ինձ հանգիստ չի տալիս կավիճով նկարված այն ծաղիկը

   պատշգամբի պատին: քերում եմ բիբերս, որ մոռանամ:

    

   ինչ-որ մի պրելյուդ թող հնչի, դու դեռ այստեղ ես, զգում եմ:

   լսո±ւմ ես սուլոցը բառերի: իսկ սվվո±ցը փամփուշտների մարտ ամսին Արփիի պատշգամբում…

   և արդյոք մե±ծ է տարբերությունը, թե ինչով ես վերջակետ դնում, 

   մեկը՝ դնչի տակից, 

   մյուսը՝ նախադասության վերջում:

    

    

   կադր 3

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի…

   և կարևո±ր է արդյոք քո անունը՝ միակ հստակ բանը, որ ունես

   սառած մատներով քանդում եմ ձյունը՝ հիշողությունս գտնելու պես

   սլանում ենք, ամեն ինչ այնքան նոր է, հետաքրքիր,

   և ձյունը համառորեն չի հալվում, գնալով շատանում է՝ 

   միզելու ցանկությանը զուգահեռ՝ ապահովելով ֆոնը տխրության,

   ձյուների մեջ միզում ենք, հետո մի երկու քայլ անում, պառկում ենք ու քրքջում հիացած:

   Ես մեծ եմ, 

   ես թափանցիկ եմ ու թիթեռ,

   ես շատ եմ, անհաշվելի, բոլորով միասին խցկված փոքրիկ փորում,

   բացում ենք-փակում թևերը, ինչ հրաշալի է լինել սիրահարված, 

   ինչ հրաշալի է, որ ծննդյանս օրը կամուրջից ուղղակի չնետվեցի ցած,

   այլ նստեցի այգում ու սպասեցի մինչև նարինեն եկավ,

   հիմա ոչինչ չեմ հիշում, թե ինչ խոսեցինք, բայց լավ էր, որ եկավ:

    

    

   կադր 4

   աստված իմ, ես հղի եմ, հղի եմ, հղի եմ

   հեղափոխությամբ,

   գնանք, սիրելիս, վարդը պոկենք թփից,

   ցնցվող ուսերից պոկենք գլուխը

   կավիճով կամ նավթով ջնջենք քաջությունը,

   հումորը,

   սրտերը սառած,

   որովհետև այն, ինչ մնալու է, միայն

   մենությունն է, 

   ցուրտը, 

   լռությունը:

    

   սիրելի, սիրելի սիրելիս,

   որքան հարազատ ենք իրար, որքան որբ ու անօգ, 

   և ինչ հերոսական է սիրտը,

   և ինչքան սեր կա այնտեղ՝ օվկիանոսի մեջ փտող անմարդաբնակ կղզիներ,

   ախ սիրտը քո՝ անմարդաբնակ կզղի, մարմնիդ ահեղ գեղեցկությամբ ծփող օվկիանում, 

   և ում է պետք քո ինչքը, երբ դու ինքդ քեզ չունես, 

   երբ այդքան կիսատ ես ու այդքան կին,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի, սիրելի, սիրելի,

   սիրելի գիտես, թե ով:

2. the girl who keeps bees / մեղուներ պահող աղջիկը

   

   

   ENGARM

   "You were born of honey,
   ask me of honey."
   ancient Indian poetry

    

    

   My grandpa is the beekeeper,

   but i want to talk about my mom,

   who’s a spry bee,

   and mothers house smells of various savory pastries, 

   and mothers heart is soft like a violet leaf,

   like cockroaches we constantly nibble on mother,

   who smiles silently and beautifully in response to our ugly speech in which the vowels are plenty, consonants — short.

    

   Mother works day and night,

   and indeed would have liked to rest if she was convinced that it is also work.

   She often uses the word “happy” when she is describing herself and us 

   and she speaks so confidently that it is not hard to guess — she has rarely been happy

   because only the unhappy can be can be so confident, while the happy ones

   are always in doubt.

    

   Mother loves her flowers.

   The flowers love my mom,

   and that love does not get muddied with words and colorful imagery.

   It is a thing between a bloom and a caress, which seems absurd to us 

   and especially to dad who thinks they have occupied the windowsill 

   and threatens to routinely rid our house of the green bandits.

   But mother loves the flowers,

   and the flowers love my mom and grow more lush.

    

   She reads books 

   and knows all of the contemporaries 

   not just by their faces and book covers. 

   She likes a few. I am not one of them.

   My translations especially she considers talentless

   And my language/linguistic experiments violence against language.

   In her cookbook descended from the depths of the years 

   There are successful lines from Sevak,

   segments from B. Prus’s “The Doll”

   and you can find instructions 

   on how to bake mikado and how to calculate the days 

   to get pregnant with a child of the desired gender.

    

   Mother does not drink, does not smoke, hates smoker women,

   and every time dies anew 

   when she smells the scent of cigarettes from me,

   when cigarettes are mentioned in my poems,

   when a picture with a cigarette appears on the internet with the active participation of her daughter.

   Mother grips her heart, cries 

   and reminds me through her tears

   that teeth yellow from smoking, voice gets raspy

   and hair can fall out. 

    

   My dads first lighter was a gift from my mother.

    

   Sometimes we fight 

   and mom always insists that my books changed me,

   and took away her daughter, and i am not in the least that girl she had in spring,

   that i was not the one reading, but that the books were reading me

   and making notes on me and underlining with a pencil,

    

   mother often reminds me 

   that i was hopeless when it came to reasoning 

   and when together we counted how many legs the chair had, my response was to stay silent like an idiot.

   I want to tell you, ma, that nothing much has particularly changed

   staying silent remains my hobby 

   although you continue being petrified of how i was born from you 

   and the only thing i found convenient to inherit from you are your big feet

   who do you take after to be this irresponsible?

   you never cease to be surprised every day 

   and i 

   never cease 

   to surprise

    

   with you, ma, with you 

   living this impossibly cruel life

   of omissions, anxiety and love

   now, when a tiny cat warms my emptied belly/uterus/womb

   i reach for you 

   because i do not have anyone 

   because all i have is you 

   your big forgiveness

   and your forever unbreaking heart 

   that has yelled at me so often

   from anger 

   from desperation 

    

   take me home ma

   wash my face

   and when literature comes after me 

   tell it that i am very tied 

   tell it that i am very alone 

   tell it  that i am going back 

   and my childhood 

   left 

   in yellow — 

   in honey and urine, in the sun and gold 

    

   tell it that

   it was 

   the best beginning 

   and the worst beginning happened 

   tell it that they ate me 

   tell it that I am not there

   tell it to leave me with you ma

   tell me to become a tiny lively bee

   buzz and disappear 

   buzz and disappear 

   buzz and disappear 

   Translated by Ani Davidian

   մեղրից ես դու ծնվել,

   ինձ մեղրից հարցրու:

   հին հնդկական պոեզիա

   
    

   Մեղվապահը պապս է, 

   իսկ ես մորս մասին եմ ուզում խոսել,

   որ ժիր մեղու է,

   և տունը մայրիկի բուրում է տարատեսակ համադամ թխվածքներով,

   և սիրտը մայրիկի փափուկ է մանուշակի տերևի պես, 

   մենք բոլորով ուտիճների նման կծոտում ենք անդադար մայրիկին,

   որ ժպտում է լուռ ու գեղեցիկ՝ ի պատասխան մեր տգեղ խոսքի, որի մեջ ձայնավորները շատ են, բաղաձայնները՝ կարճ:

    

   Մայրիկն աշխատում է օրնիբուն,

   և իսկապես կուզեր հանգստանալ, եթե վստահ լիներ, որ դա ևս աշխատանք է:

   Նա հաճախ է օգտագործում «երջանիկ» բառը, երբ նկարագրում է իրեն ու մեզ 

   և այնքան վստահ է խոսում, որ դժվար չի կռահել՝ նա քիչ է երջանիկ եղել, 

   որովհետև այդպես վստահ կարող են լինել միայն դժբախտները, իսկ երջանիկները կասկածում են միշտ: 

    

   Մայրիկը սիրում է իր ծաղիկներին:

   Ծաղիկները սիրում են մորս,

   և այդ սերը չի կեղտոտվում բառերով ու գունազարդ պատկերներով: 

   Դա ծաղկումի ու շոյանքի միջև մի բան է, որ անհեթեթ է թվում մեզ

   ու հատկապես հայրիկին, որին թվում է՝ լուսամուտագոգը զավթել են

   և սպառնում է պարբերաբար ազատել մեր տունը կանաչ ելուզակներից:

   Բայց մայրիկը սիրում է ծաղիկներին, 

   ծաղիկներն էլ սիրում են մորս ու առավել փարթամ աճում:

    

   Մայրիկը թխում է անուշեղեններ՝ ոլորուն, շերտավոր, քառակուսի ու կլոր:

   Նա փորձարար է, որ ոչ մի կերպ չի գնահատվում

   քաղցրի հանդեպ պահպանողական հայացքներ ունեցող մեր տանը,

   և ալյուրի հետքը նրա այտին խիզախումի նշան է համառ,

   որ անտարբեր սրբվում է իմ կամ եղբորս կողմից:

    

   Նա կարդում է գրքեր

   ու ժամանակակիցներից գիտի բոլորին

   ոչ միայն դեմքով ու գրքի կազմերով:

   Հավանում է քչերին: Ես այդ թվում չկամ: 

   Հատկապես թարգմանություններս համարում է անտաղանդ, 

   Իսկ փորձարկումներս լեզվի՝ լեզվի հանդեպ բռնություն:

   Sարիների հեռվից եկած նրա խոհարարական գրքույկում

   Սևակից հաջողված տողեր կան, 

   հատվածներ Բ. Պրուսի «Տիկնիկից»

   և կարելի է գտնել ցուցումներ, 

   թե ինչպես պատրաստել միկադո և ինչպես հաշվարկել օրերը՝ 

   հղիանալու համար ցանկալի սեռի պտղով:

    

   Մայրիկը չի խմում, չի ծխում, ատում է ծխող կանանց,

   և ամեն անգամ նորովի է մեռնում,

   երբ սիգարետի հոտ է առնում ինձնից,

   երբ սիգարետի մասին հիշատակվում է բանաստեղծությանս մեջ,

   երբ սիգարետով նկար է հայտնվում համացանցում՝ իր աղջկա ակտիվ մասնակցությամբ: 

   Մայրիկը բռնում է սիրտը, լացում

   և հիշեցնում արցունքների միջից, 

   որ ծխելուց ատամները դեղնում են, ձայնը՝ կոպտանում, 

   իսկ մազերը կարող են թափվել:

    

   Հորս առաջին կրակայրիչը նվիրել է մայրիկը: 

    

   Երբեմն մենք կռվում ենք, 

   ու մայրիկը պնդում է մշտապես, որ ինձ փոխեցին իմ գրքերը

   ու տարան իր աղջկան, և ես բնավ իր այն աղջիկը չեմ, որ ունեցավ գարնանը,

   որ այդ ես չէի կարդում, այլ գրքերն էին կարդում ինձ

   ու նշումներ անում վրաս և ընդգծում մատիտով,

    

   մայրիկը հիշեցնում է հաճախ

   որ ես տրամաբանելուց զրո էի, 

   և երբ միասին հաշվում էինք, թե քանի ոտք ունի աթոռը, իմ պատասխանը 

   ապուշի պես լռելն էր:

   Ուզում եմ ասել քեզ, մա, որ շատ բան առանձնապես չի փոխվել

   լռելը շարունակում է մնալ իմ հոբբին

   թեև դու էլ շարունակում ես սարսափել, թե ոնց քեզնից ծնվեցի ես

   ու միակ բանը, որ հարմար գտա ժառանգել քեզնից, ոտնաթաթերդ են մեծ

   ու՞մ քաշեցիր էսքան անպատասխանատու

   չես դադարում ամեն օր զարմանալ

   ու ես էլ 

   չեմ դադարում 

   ամեն օր 

   զարմացնել 

    

   քեզ հետ, մա, քեզ հետ, 

   ապրելով անհնարին դաժան կյանքը այս՝

   բացթողումների, տագնապի ու սիրո

   հիմա, երբ մի պստլիկ կատու տաքացնում է որովայնս դատարկված

   ես քեզ եմ պարզում ձեռքս

   որովհետև չունեմ ոչ մեկի 

   որովհետև ինչ ունեմ, դու ես

   քո ներումը մեծ

   և երբեք չկիսատվող սիրտը քո

   որ այնքան հաճախ է գոռացել ինձ վրա 

   զայրույթից

   հուսահատությունից

    

   ինձ տուն տար մա

   լվա դեմքս

   և երբ գրականությունը իմ ետևից գա

   ասա, որ ես հոգնել եմ շատ

   ասա, որ ես մենակ եմ շատ

   ասա, որ ես հետ եմ գնում

   և իմ մանկությունը 

   թողած

   դեղինի մեջ՝

   մեղրի ու մեզի, արևի ու ոսկու

    

   ասա

   եղավ 

   լավագույն սկիզբը

   ու վատագույն սկիզբը եղավ 

   ասա, որ ինձ կերան

   ասա, որ ես չկամ

   ասա թող ինձ քեզ մոտ թողնի մա

   ասա թող ես դառնամ պստլիկ շարժուն մեղու

   բզզամ ու չերևամ

   բզզամ ու չերևամ

   բզզամ ու չերևամ

3. wound / վերք

   

   

   ENGARM

   And once again I remembered you, lilit

   and my fingers glided over the flowers 

   and the ring of the phone - a small sharp axe -

   cuts the slender neck of my memories

   and once again you’re far away

   and our voices do not become two

   your books are in my hand, the interview with ruzan 

   and Kars, which i’m ineffably scared of

   and i cannot read without tears

   and i cannot talk to you anymore.

    

   news is spreading that you’ve gone mad.

    

   you’re a poisonous flower, that draws me into you and closes your petals

   so that we’re silent: me in you, you

    

   you open the birds beak

   and look inside - worms

   my hands are decaying, lil, i'm in a hurry to finish my book 

   but something is constantly missing

    

   there’s still a body 

   its mine, and hairs grow like seeds.

   its fall in my rusted vagina

   my nerves are migrating flock by flock – i don't feel pain anymore

   i don’t feel you anymore, lilit 

    

   what to keep. your marble hand? i like material things 

   and you absence is an empty pit of matter 

   that’s not how you plant flowers

   lay down in the soil carefully 

   close your eyes, die. 

   try not to remember anything.

   I’ll water you. It’ll be cold at first, unpleasant. 

   And then you’ll make scenes of jealousy, say i seldom water you,

   cover up with petulant leaves. 

   I’ll read for you so that you hear me from under the soil.

   And I’ll teach you the letters as soon as you sprout.

   I’ll provide shade with a shovel. I’ll be a shovel. I’ll try to be. 

   And i want you to be too because something has to ooze

   pus from inside a wound 

   bloated and old blood on those days of the month period/menstruation 

   and a revolution in a country where it's me and you, lilit.

   Translated by Ani Davidian

   Եվ ահա ես նորից հիշեցի քեզ, լիլիթ    

   ու մատներս սահեցին ծաղիկների վրայով

   ու հեռախոսի զանգը - փոքրիկ սուր կացին -

   հուշերիս բարալիկ վիզը թռցնող

   և ահա դու հեռու ես նորից

   ու մեր ձայնը երկու չի դառնում

   ձեռքիս տակ քո գրքերն են, հարցազրույցը ռուզանի հետ

   և Կարսը, որից վախենում եմ անասելի

   և անարցունք ընթերցել չի ստացվում

   և քեզ հետ էլ այլևս խոսել չեմ կարողանում:

    

   լուրեր են պտտվում, որ գժվել ես:

    

   թունավոր ծաղիկ, որ քաշում ես ինձ քո մեջ և փակում թերթերդ

   որ լռենք. ես՝ քո մեջ, դու

    

   բացում ես կտուցը թռչունի

   ու նայում ներսը՝ որդեր

   ձեռքերս քայքայվում են, լիլ, ես շտապում եմ ավարտին հասցնել գիրքս

   բայց ինչ-որ բան պակաս է անընդհատ

    

   մարմին դեռ կա

   իմն է, և սերմերի պես մազեր են աճում: 

   ժանգոտ իմ հեշտոցում աշուն է

   նյարդերս չվում են երամ-երամ. ես այլևս ցավ չեմ զգում

   ես այլևս քեզ չեմ զգում, լիլիթ

    

   ինչը պահել: մարմարե ձե՞ռքդ: ես նյութական բաներ եմ սիրում

   և բացակայությունը քո դատարկ փոս է նյութից:

   ծաղիկներն այդպես չեն տնկում

   պառկիր հողի մեջ զգուշորեն

   փակիր աչքերդ, մահացիր:

   աշխատիր ոչինչ չհիշել:

   Ես կջրեմ քեզ: Սկզբում սառը կլինի, տհաճ: 

   Իսկ հետո խանդի տեսարաններ կսարքես, թե ուշ-ուշ եմ քեզ ջրում, տերևներով կփակվես խռովկան: 

   Ես կկարդամ քեզ համար, որ հողի տակից ինձ լսես:

   Ու տառերը կսովորեցնեմ քեզ, հենց որ ծիլ տաս: 

   Ես ստվեր կգցեմ բահով: Ես բահ կլինեմ: Ես կաշխատեմ լինել:

   Եվ ուզում եմ, որ դու էլ լինես, որովհետև ինչ-որ բան պետք է թափվի

   թարախ՝ վերքի միջից

   փքված ու հին արյուն՝ ամսեկանի օրերին

   և հեղափոխություն՝ երկրում, ուր ես ու դու ենք, լիլիթ: