Anna Davtyan

Poetry

1. Autumn: The Lake / Աշուն. լիճը

   

   

   ENGARM

   He just sat,

   Put the car in P,    

   And I looked a longtime into his eyes,        

   Then I was looking over his shoulder to the lake:

    

   the lake was biting the darkness by its glimmer.

    

   Old night.

   He said, Tie your hair for the road. 

    

   The two shores of the lake where nothing reflects.

   Its miserable bottom under the yellowed abdomen of the waters.

   What do I have to give to continue?

    

   The late fall’s white weather. He said, Ann, hold on to me,

   so the winter doesn’t crash down through the trees.

   The trees will bend under the snows worn by the sun.

   Hours fall into the lake, along the night.

    

   A dream gathered throughout the years.

    

   What word to use for all of this?

   Love? Really?

    

   Look, though

   My arms, my hands

   Are lying idly.

    

   The snow is swallowed by the lake.

    

   The darkness stings the lake.

   Translated by Nazareth Seferian

   Նա պարզապես նստեց,

   Մեքենան դրեց P,    

   Ու ես երկար նայեցի նրա աչքերի մեջ, 

   Հետո նրա ուսի վրայով նայում էի լճին.

    

   լիճն աստղիկներով կծմծում էր մութը:

    

   Հին գիշեր:

   Նա ասաց՝ ճանապարհի համար կապիր մազերդ:

    

   Երկու ափերը լճի, որում ոչինչ չի արտացոլվում:

   Ողորմելի հատակը՝ ջրերի դեղնած փորի տակ: 

   Ես շարունակության համար ի՞նչ ունեմ տալու:

    

   Ուշ աշնան սպիտակ եղանակ: Նա ասաց՝ Ան, բռնվիր ինձնից, որ ձմեռը փուլ չգա ծառերի միջով: Արեւից մաշված ձյուներով ճկվելու են ծառերը: 

   Ժամերն ընկնում են սառած լիճը՝ գիշերվա երկայնքով: 

    

   Տարիների հավաքած երազ մը: 

    

   Ի՞նչ գործածել այս ամենի համար.

   Սե՞ր: Մի՞թե:

    

   Տես, բայց,

   Ձեռքերս ու թեւերս

   Պառկած են պարապ: 

    

   Ձյունը կուլ է գնում լճին:

    

   Մութը դաղում է լիճը: 

2. Winter: The Stones / Ձմեռ. քարերը

   

   

   ENGARM

   Snow’s absence descends among the trees calmly.

   And they stand bare, guarding the road. 

   A thought speaks itself to no end.

   How to name what happened?

   Love? Really?

   A word that you don’t let me utter,

   but I say, Pain. 

    

   The scenes of a town,

   A town of black stone,

   More blackened by rain.

   On the road, a flock of reeds

   worn out by the sun’s dust.

   In the distance, there, the black bird of the bridge wings

   against the lightless horizon.

    

    A hand slowly cuts the seam

    of my body and yours apart. 

    

   To there, the snow has risen,

   from where the stars dust down their bodies. 

    

   The distance is a tremendous work,

   When I look through the doubt —

   Does he understand or not?

    

   The town breathes in winter’s black coal

   And bends its granite face down to the tiled roads.

    

   Your face sails out into the wetness,

   What has happened is lighter than the fog.

    

   There are fields here, where there lie bare stones,

   And the lying stones are my love for you,

   The bare land is my love for you.

   The frayed road runs ahead,

   The feeling of desire to the road’s gravel and asphalt.

    

   Villages on every side,

   Under the sky’s open jaws that threaten a downpour of snows,

   Instead sending muteness.

   I’m mute, My Love,

   Don’t know how to tell the thing

   That comes from you.

   My voice falls into the night belonging to the moon’s yard.

    

   The car rides on with silk wheels — 

   a thought about you. 

   I look toward you over the mountain stones, 

   Where the breath of the watery horizon blows from.

    

   It’s not a secret.

    

   The horizon is a color,

   Stained on the clouds’ neck. 

    

   An empty street,

   I utter your name all along it.

    

   I speak of the yearning for your eyes, your hands,

   Your soft clothes,

   You smile with probable wide eyes,

   Placing the answer into my palm.

    

   Loving you tonight.

   Hurry!

    

   I wave a good-bye.

   I fake as if I’m someone who looks at the world calmly.

   Love is a glass balcony,

   Resting on the chest of a dilapidated house

   Where stones fall down from.

    

   The water whips the feet of the trees.

   The wind appears through the water. 

   The bottomless abyss of love is beneath my feet.

    

   The wires and poles hiss.

   He doesn’t, he doesn’t, he doesn’t love!

    

   Meanwhile you can see the love from the side, quickly,

   I speak with hesitance.

    

   The black town houses can be seen at a distance — 

   a stone carpet, 

   placed on people’s freedom, like a forged ivy. 

   The lake sparkles from behind the snowless trees.

   Find a way to speak, it says. There is one.

    

   Cars roar in the town,

   running after their own lights through the neon roads. 

   Gyumri, My Lover. 

    

   Time falls down from the sky, instead of snow,

   Love slides unnoticeably through all clocks. 

    

   The truth comes from two sides:

   One from me,

   The other from you.

   I don’t know where they will meet.

    

   Patterns on the town’s face.

   Love-lust into the town’s depths,

   I am coming to you, throbbing. 

    

   Because when one departs so far to their dream,

   The return becomes difficult. 

   The lonely tree hangs from the moon. 

    

   It’s not okay to say,

   But there is much suppressed sex in here,

   The dew is under the stone. 

   It draws me mad.

   Sitting in front of me, there are children

   Whom I probably pray for. 

    

   The heart keeps on jumping from one second to the next,

   Sparrows cross the sky,

   But you don’t know why,

   It’s February.

   Translated by Nazareth Seferian

   Ծառերի արանքից հանդարտ իջնում է ձյան բացակայությունը,

   Ու նրանք կանգնում են մերկ՝ հսկելով ճանապարհը։ 

   Մի միտք է խոսում անընդհատ՝ 

   Ինչպե՞ս անվանել եղածը, 

   Սե՞ր, մի՞թե։ 

   Բառ, որը չես թողնում արտաբերել,

   Բայց ես ասում եմ՝ ցավ։ 

    

   Հետո քաղաքի տեսարաններ,

   Սեւ քարով քաղաքի՝

   Ավելի սեւացած անձրեւից։ 

   Ճանապարհին՝ եղեգների փոքրիկ երամ՝

   խունացած արեւի փոշուց։

   Հեռվում թեւում է սեւամած կամրջի թռչունը

   Անլույս հորիզոնի վրա։ 

    

   Մի ձեռք է հատում դանդաղ 

   մարմնիս ու մարմնիդ կարը։

    

   Ձյունը վեր է ելել այնտեղ,

   Որտեղից ցած է թափվում աստղերի փոշին։

    

   Տարածությունն հսկա զբաղմունք է,

   Երբ նայում եմ կասկածանքի միջից՝ հասկանու՞մ է, թե՞ չէ։ 

    

   Քաղաքը շնչում է սեւ ածխաքարը ձմռան

   Ու հակում է սալարկած փողոցներին իր բազալտե երեսը։

    

   Քո դեմքը դուրս է լողում թացության մեջ,

   Եղածն ավելի է թեթեւ, քան մառախուղը։ 

    

   Այստեղ կան դաշտեր, որտեղ պառկած են մերկ քարեր,

   Ու պառկած քարերն իմ սերն են քո հանդեպ, 

   Լերկ տարածությունն իմ սերն է քո հանդեպ։  

   Դիմացից գնում է ծոպավոր ճանապարհը,

   Ցանկալիի զգացումը՝ ճանապարհի խճին ու ասֆալտին։ 

    

   Գյուղեր ամեն կողմ՝

   Երկնքի բաց երախի տակ, որ սպառնում է ձյուն ցած թափել,

   Փոխարենն ուղարկում է համրություն։ 

   Համր եմ, իմ սեր,

   Չգիտեմ քեզ ինչպես ասել բանը, 

   Որ քեզանից է գալիս։ 

   Ձայնս ընկնում է գիշերվա մեջ, որ լուսնի բակին է պատկանում։ 

    

   Մեքենան գնում է մետաքսե ակներով,

   միտք քո մասին,

   Քո կողմն եմ նայում լեռան քարերի վրայով,

   Որտեղից փչում է շունչը ջրոտ հորիզոնի։ 

    

   Գաղտնիք չէ:

    

   Հորիզոնը գույն է՝ 

   Քսված ամպերի պարանոցին։

    

   Դատարկ փողոց,

   Ամբողջ երկայնքով քո անունն եմ ասում։ 

    

   Ես խոսում եմ աչքերիդ, ձեռքերիդ կարոտից,

   Փափուկ շորերիցդ,

   Դու ժպտում ես հավանաբար լայն աչքերով՝

   Պատասխանը դնելով ափիս մեջ։

    

   Քեզ սիրելն այս գիշեր։

   Շտապիր։

    

   Ես ձեռքով եմ անում հրաժեշտին,

   Ես ձեւացնում եմ, թե մեկն եմ, ով աշխարհին հանգիստ է նայում։ 

   Սերը ապակյա պատշգամբ է, 

   Հենված խարխուլ տան կրծքին, որից քարեր են թափվում։ 

    

   Ջուրը դաղում է ծառերի ոտքերը։ 

   Քամին երեւում է ջրի միջով։ 

   Անհատակ վիհը սիրո՝ ոտքերիս տակ է։

    

   Լարերն ու էլեկտրասյուները ֆշշացնում են՝

   Չի սիրում, չի սիրում, չի սիրում։ 

    

   Իսկ դու կարող ես տեսնել սերը կողքից, արագի մեջ,

   Ես հապաղելով եմ խոսում։ 

    

   Հեռվից երեւում են քաղաքի սեւ տները՝

   քարե գորգ,

   Դրված մարդկանց ազատության վրա՝ ինչպես դարբնած բաղեղ։ 

   Լիճը կայծկլտում է անձյուն ծառերի հետեւում։ 

   Հնար գտեք խոսելու` ասում է։ Կա։ 

    

   Քաղաքի մեջ վնգում են մեքենաները՝ 

   վազելով իրենց լույսի հետեւից՝ նեոնե ճամփաներով։ 

   Գյումրի՝ իմ սիրեցյալ։ 

    

   Ժամանակն իջնում է երկնքից՝ ձյան փոխարեն,

   Բոլոր ժամացույցների միջով աննկատ սահում է սերը: 

    

   Ճշմարտությունը գալիս է երկու կողմից.

   Մեկը ինձնից, 

   Մյուսը քեզնից,

   Չգիտեմ` որտեղ են նրանք հանդիպելու։ 

    

   Քաղաքի երեսին` նախշեր,

   Քաղաքի խորքում` սիրո տարփանք,

   Ես տրոփելով եմ գալիս քեզ մոտ:

    

   Քանի որ երբ մեկն այդքան հեռանում է դեպի իր երազը,

   Վերադարձը դառնում է դժվար:

   Լուսնից կախված է միայնակ ծառը:

    

   Պետք չէ ասել,

   Բայց շատ ճնշված սեռ կա այստեղ,

   Շաղը քարի տակ է: 

   Ինձ հանում է հունից: 

   Երեխաներ են նստած իմ առջեւ, 

   Ում համար ես գուցե աղոթում եմ: 

    

   Սիրտը շարունակում է ցատկել մի վայրկյանից դեպի մյուսը,

   Երկնքով ծիծեռնակներ են անցնում,

   Բայց, չգիտես ինչու, փետրվար է: 

3. The House / Տունը

   

   

   ENGARM

   People have lived here,

   Their footsteps are heard everywhere,

   A headless woman watches from behind the window’s tall pane. 

    

   The fourth window of my room is a message: 

   Seeing you is long to come. 

    

   White walls among whispers, and doors.

   Outside the winter’s ending with no snow, under the cars. 

    

   The ants’ nest is in the kitchen,

   Who carry the dried tree inside. 

    

   A white house, without shortcomings. 

   The gravel’s silver sound is heard from the yard.

   It’s not you.

   The wind blows the house to the unseen lake. 

   Nazareth Seferian

   Այստեղ մարդիկ են ապրել,

   Ամենուր լսվում են նրանց ոտնաձայները,

   Անգլուխ մի կին է նայում պատուհանի երկար փեղկից այնկողմ: 

    

   Իմ սենյակի չորրոդ պատուհանը հաղորդագրություն է՝

   Շատ երկար է իմ գալը քեզ մոտ: 

    

   Սպիտակ պատեր՝ շշուկների արանքում, ու դռներ: 

   Դրսում մեքենաների տակ սպառվում է ձմեռը՝ առանց ձյան:  

    

   Խոհանոցում մրջյունների բույնն է,

   Որ ներս են կրում դրսի չորացած ծառը: 

    

   Սպիտակ տուն՝ առանց թերությունների: 

   Բակից լսվում է խճի արծաթե ձայնը: 

   Դու չես: 

   Քամին քշում է տունը դեպի չերեւացող լիճը:

4. YARN / (Untitled)

   

   

   ENGARM

   We live our lives,

   As if they’re real.

   And when the night passes so slowly,

   As ever,

   I become the bride of your porno,

   And you say, the washrooms are full

   Of soldiers suffering night’s visions.

   They have injected something,

   But it has had no effect, and spines continue

   their beseeching life.

   A core.

   Arms on muscles.

   Breath over the clothes.

   A thousand kisses deep.

   There is no place there for my kind,

   The dying of women doesn’t count,

   And I turn into

   The one that lies on your tattered body

   As a valid shroud.

   Translated by Nazareth Seferian with Elina Alter

5. New Year / Ամանոր

   

   

   ENGARM

   The new revelation of the year is descending bud by bud.

   Inside all homes the last hours are burning.

    

   There’ll be no war,

   There’ll be no earthquake,

   There’ll be no accidents,

   Because that’s what we want.

   The claws of hope dug in the year’s belly.

    

   An ornament upon ornament upon ornament, ornaments galore.

    

   Where is Zahrad, Papa Noel?

   — In heaven, decorating a New Year tree with faucets.

   A voice, a voice.

   Wishes.

       

   For another hundred Noels I will stay without you, my love,

   If only I know that at the end of the Noel

   Beautified by the purest of the smiles,

   By the lightest,

   By the happiest,

   You will come.

    

   Blessed me, blessed me.

   Will you come?

   Whoever you be.

    

   The image of the year:

   A white rag on the wrist of the boy putting in the hay—

   blackened by labor,

   the edges torn,

   squeezing the tendon on his wrist.

   On his red shirt, on the nape – armentel.

   The postcards of the chaff in the sun.

    

   The daily hope.

   Psychiatric drugs – best pills of the year.

    

   The fireplace of snow.

   The middle age of an unexampled life.

   And the gaze looking back at these days from an old age.

    

   My grandmother would be ninety years old:

   dead white snows.

   My aunt wasn’t married,

   she never had love

   and lost her mind yearning for something.

    

   Let’s spread the winter throws on gravestones.

   Let’s light up the golden lights on the metal skeletons left of funeral wreaths.

    

   I have names after them, which I cherish upon.

   Precious graves we’ll become for each other.

   As if someone had promised that there would be no pain,

   there would be no pain.

    

   A joyous Noel to you, a joyous Noel.

    

   On the snowy roof of a house the reindeer’s silver hoof.

   Father Frost in the sound of the Baxi boiler.

   Hosanna!

   Let’s spread the string lights on the shutters of houses and supermarkets.

    

   Let –

   The veil of oblivion on the shoulders of the past year.

   On its forehead, the star of oblivion.

    

   The taste of thrills in the food.

   Thrills have left me thin.

    

   Whereas—

   Your cheeks are full, sister, be careful.

    

   Chubby girl,

   You are like a deer staring at the first winter snow.

    

   The flakes are settling on your lashes like kilograms.

    

   Starlets hang from the snowstorm’s ass. Look.

    

   The snow is a fire stumbling on itself.

    

   Where is the border of the hopelit country?

   Of the year approaching from the east.

    

   And after all,

   after all,

   in all this fuss,

   this jingle-jangle,

   this lazy love,

   this wait of miracle and death,

   are you liking my decorations?

   Translated by Tatevik Kolarski

   Նոր խորհուրդը տարվա բողբոջ-բողբոջ իջնում է:

   Բոլոր տների մեջ վառվում են վերջին ժամերը:

    

   Պատերազմ չի լինի,

   Երկրաշարժ չի լինի,

   Վթարներ չեն լինի,

   Քանի որ այդպես ենք ուզում:

   Հույսի ճիրանները` մխրճված տարվա փորը:

    

   Զարդ, զարդ, զարդ մը, էլի զարդեր:

    

   Որտե՞ղ է Զահրատը, Կաղանդ պապ:

   - Դրախտի մեջ ծորակներով տոնածառ կզարդարե:

   Ձայն մը, ձայն մը:

   Մաղթանքներ:

    

   Հարիւր Կաղանդ ալ կը մընամ առանց քեզի սիրելիս

   Գիտնամ միայն թէ վերջընթեր Կաղանդին

   Ժպիտներուն ամէնէն կոյս

   Ամէնէն լոյս

   Եւ ամէնէն երջանիկովն աղուորցած

   Պիտի գաս

    

   Երանի եմ, երանի եմ,

   Կգա՞ս,

   Ով որ ա ես:

    

   Տարվա պատկերը.

   Խոտը ներս լցնող տղայի դաստակին սպիտակ լաթ՝

   գործից սեւացած,

   եզրերը՝ փրթած,

   պրկող դաստակի ջիղը:

   Կարմիր շապիկին՝ ծոծրակի վրա - armentel.

   Արեւի մեջ մղեղների նամականին:

    

   Հանապազօրյա հույսը:

   Հոգեբուժական դեղերը` տարվա լավագույն հաբեր:

    

   Ձյան բուխարին:

   Մի անօրինակ կյանքի տարիքը միջին:

   Եւ ծերության միջից այս օրերին հետ նայող հայացքը:

    

   Տատս կլիներ իննսուն տարեկան.

   մեռած սպիտակ ձյուներ:

   Հորաքույրս ամուսնացած չէր,

   սեր չունեցավ

   ու գժվեց ինչ-որ բանի կարոտից:

    

   Փռենք ձմեռվա օթոցները տապանաքարերին:

   Վառենք ոսկե լույսերը պսակներից մնացած մետաղե կմախքներին:

    

   Անուններ ունեմ նրանցից հետո, որոնց վրա գորովում եմ:

   Իրար համար դառնալու ենք թանկ գերեզմաններ:

   Ասես թե մեկը խոստացած լիներ, որ չի լինելու ցավ,

   Որ չի լինելու ցավ: 

    

   Ուրախ Կաղանդ ձեզ, ուրախ Կաղանդ:

    

   Տան ձյունե տանիքի վրա եղջերվի արծաթե կճղակը:

   Ձմեռ պապին բաքսիի ձայնի մեջ:

   Օվսաննա՜:

   Փռենք լուսաշղթաները փեղկերին տների ու սուպերմարկետների:

    

   Թող որ - 

   Մոռացության քողն անցած տարվա ուսերին:

   Ճակատին` մոռացության աստղը:

    

   Հուզումների համն ուտեստների մեջ:

   Հուզումներից բարակ մնացի:

    

   Մինչդեռ -

   Այտերդ լեցուն են, քույր իմ, զգույշ եղիր:

    

   Գիրուկ աղջիկ,

   Դու նման ես եղնիկի, որ նայում է ձմռան առաջին ձյանը:

    

   Փաթիլները նստում են թարթիչներիդ՝ ինչպես կիլոգրամներ:

    

   Բքի ոռից աստղիկներ են կախված: Նայիր:

    

   Ձյունը կրակ է, որ գայթում է ինքն իր վրա: 

    

   Որտե՞ղ է հուսավառ երկրի սահմանը:

   Արեւելքից մոտեցող տարվա:

    

   Եւ ի վերջո,

   ի վերջո,

   այս ամբողջ թաշխալայի մեջ,

   ծափ-ծլնգոցի,

   ծույլ սիրո, 

   հրաշքի ու մահվան սպասման մեջ

   հավանո՞ւմ եք իմ զարդարանքները:

6. For Marco / Մարկոյի համար

   

   

   ENGARM

   The country—saucer-eyed waiting,

   lies on the next map,

   I’m being swallowed by the throat of solitude.

    

   I dance in the windows of Brussels

   with multiple arms,

   The past has taken him, my lying love, the past big explosion

   has taken him who could have still come,

   America has painted half of Armenia red, as a potential

   new warzone,

   and it doesn’t take a prophet to understand the suyeta—disaster— 

   of the catastrophe

   And it didn’t take to be a sensitive-lip-balm,

   while at the Grand Place they measure your pulse 

   for anxiety.

    

   My humility, come back,

   Come back, my pain of whoredom.

    

   My newborn’s thin legs

   hanging from the crib,

   And God in me, toppled by the hands of the boys, half of whom was already dead and buried in the same sky.

    

   You’ll die if you don’t listen to me, do you hear me?

    

   Don’t love her, in this war 

   don’t love her.

   Don’t bare the open pain of the inside.

    

   My smashed hands are buying gifts,

   hoping

   they will resist the lavish chutes of shelling.

    

   A virgin was kissed

   who didn’t know war in lust.

   In the mark of the murderer.

   While I have torn grounds.

    

   Women tear grounds,

   And then their torn wombs are filled with fingers, toes, 

   ears, and their throats.

    

   Body minor

   My crown

   In thin glasses

   Sorrow mine

   Clouds-and-tears-my-pain

    

   A saint standing close to God has shot at our fate.

   The remainder of life is groping my body 

   with its dirty hands.

   This dance is not even sadness.

   Not the luxury of it.

   Can’t you see the soil on me?

    

   Someone told me one should be happy.

   And I heard the same from a German 

   policeman, 

   A theorist of cunnilingus, who loved Hebrew.

    

   I am thrown here with someone whose father is a Turk and mother, a Jew,

   but who wants to be the victim,

   not the executioner,

   and who has chosen her identity:

   she spreads ink on oranges and prints them on paper,

   that’s how she relates to the artistic world,

   that way she is calm and gives Jerusalem back

   drawn on cardboard.

   The name of Kars in my arms.

    

   The ink is not red.

    

   While Marco paints clouds and tears, clouds and tears, 

   clouds and water,

   Marco, that’s not enough,

   Paint with Armenian vordan karmir blood.

   That’s not even something to ask for.

    

   The country is not my return.

   I don’t know what can return any more.

   Do I accept my complete collapse?

    

   The tombstone on God. The tombstone on me.

   The coffin, body minor, the coffin. Every other moment.

   Get in, even if dancing.

   What winged out of your soul is with you.

   But it is not consoling that I want.

   Half of the country is red, as is the heart of the entire country.

   Where will you drive your heart away from its heart?

   Who is your envoy?

   Of an hour of happiness you’ve never had.

   Therefore,

   calm down,

   humble back.

   Fume. Die. Be forgotten.

   And don’t wail.

   At least

   As long as you’re alive,

   As long as your love and hopelessness

   are alive.

    

   (Marco, now something touching for Europe

   Clouds, the camping ground of tears,

   Sway their tarpaulin hips

   And throw down water drops:

   how beautiful is the warm autumn winter,

   oh, unguent sister of mine!)

    

   Translated by Tatevik Kolarski

   Երկիրը՝ չռված սպասում, 

   պառկած է հաջորդ քարտեզին,

   Ինձ կուլ է տալիս միայնության կոկորդը։

    

   Պարում եմ Բրյուսել քաղաքի ապակիների մեջ՝ 

   բազմակի թեւերով,

   Անցյալը տարել է նրան, ինձ խաբող սեր, անցյալ մեծ պայթյունը 

   տարել է նրան, ով կարող էր դեռ գալ,

   Ամերիկան Հայաստանի կեսը կարմիր է ներկել՝ որպես հնարավոր նոր պատերազմի զոնա,

   ու պետք չէ մարգարե լինել՝ հասկանալու աղետի 

   սույետան,

   Ու պետք չէր զգայուն-շրթունք-բալասան լինել,

   իսկ Թագավորական հրապարակում տագնապի համար 

   չափում են զարկերակը։

    

   Իմ խոնարհություն, ետ վերադարձիր,

   Ետ վերադարձիր պոռնկության իմ ցավ։

    

   Իմ նորածնի բարակ ոտքերը՝ 

   սնարից կախ,

   Ու աստված իմ մեջ՝ քաղված տղաների ձեռքերով, որի կեսն արդեն մեռած էր ու թաղված նույն երկնքում։

    

   Կմեռնես, թե ինձ չլսես, լսո՞ւմ ես։

    

   Մի սիրիր նրան, այս պատերազմի մեջ 

   մի սիրիր նրան։ 

   Մի մերկացրու ներսի բաց ցավը։

    

   Իմ ջախջախված ձեռքերը նվերներ են առնում՝

   մտքով,

   որ դրանք դիմանան ռմբակոծության լոթի սահանքներին։

    

   Համբուրվել է մի կույս,

   որը չի իմացել պատերազմը բղջախոհության մեջ։

   Սպանողի նշանի։

   Իսկ ես գետիններն եմ պատռել։

    

   Կանայք գետիններն են պատռում,

   Ու հետո նրանց պատռված փորի մեջ լցնում են մատներ, թաթեր, ականջներ ու կոկորդը նրանց։

    

   Մարմին մինոր

   Իմ թագ

   Բարակ ապակիների մեջ

   Վիշտ իմ

   Ամպեր-ու-արցունքներ-իմ-ցավ

    

   Աստծուն մոտ կանգնած սրբերից մեկը կրակել է մեր բախտի վրա։

   Կեղտոտ ձեռքերով մարմինս է ափլփում 

   մնացորդը կյանքի։

   Այս պարը տխրություն անգամ չէ։

   Շռայլությունը չէ դրա։

   Չե՞ս տեսնում հողն ինձ վրա։

    

   Մեկն ինձ ասաց՝ պետք է երջանիկ լինել։

   Եւ այդպես էր ասում նաեւ գերմանացի 

   մի ոստիկան,

   Որ կունիի տեսաբան էր ու սիրում էր եբրայերեն։

    

   Ինձ այստեղ գցել են մեկի հետ, որի հայրը թուրք է, մայրը՝ հրեա,

   բայց նա ուզում է զոհը լինել, 

   ոչ թե դահիճը,

   ու ընտրել է իր ինքնությունը.

   նարինջների վրա թանաք է քսում ու տպում թղթի վրա,

   Այդպես նա հարաբերվում է արվեստային աշխարհի հետ,

   Այդպես նա հանգիստ է ու կարտոնի վրա նկարած

   վերադարձնում է Երուսաղեմը։

   Կարսի անունը՝ թեւերիս մեջ։

    

   Թանաքը կարմիր չէ։

    

   Իսկ Մարկոն նկարում է ամպեր ու արցունքներ, ամպեր ու արցունքներ, ամպեր ու ջուր,

   Մարկո, դա բավարար չէ,

   Նկարիր որդան կարմիր արյունով։

   Խնդրելու բան անգամ չէ։

    

   Երկիրը վերադարձը չէ իմ։

   Ես չգիտեմ այլեւս ինչը կարող է վերադառնալ։

   Ընդունո՞ւմ եմ արդյոք համակ տապալումս։

    

   Տապանաքարը աստծո վրա։ Տապանաքարը ինձ վրա։

   Դագաղը, մարմին մինոր, դագաղը։ Ամեն հաջորդ պահի։

   Մտիր՝ թեկուզ պարելով։

   Քո հոգուց թռածը քեզ հետ է։

   Բայց մխիթարել չէ, որ ուզում եմ։

   Երկրի կեսը կարմիր է՝ ինչպես ամբողջ երկրի սիրտը։

   Ո՞ւր ես դու քշելու քո սիրտը նրա սրտից։

   Ո՞վ է քո բանագնացը։

   Երբեւէ չունեցած երջանկության ժամի։

   Այնպես որ՝ 

   խաղաղվիր,

   խոնարհվիր հետ։

   Մխա։ Մեռիր։ Մոռացվիր։

   Ու մի ողբա։

   Ամեն դեպքում՝

   Քանի դեռ ողջ ես,

   Քանի դեռ քո սերն ու հուսահատությունը

   Ողջ են։

    

   (Մարկո, հիմա հուզիչ մի բան Եւրոպայի համար

   Ամպերը՝ արցունքների բանակատեղին,

   Ճոճում են իրենց բրեզենտե կողերը

   Ու ցած են թափում կաթիլներ.

   ինչքա՜ն գեղեցիկ է աշնանային տաք ձմեռը,

   Օ՜, սպեղանի քույր իմ)։