Ruth Lasters

- Belgium -

Biography Ruth Lasters (Antwerp, 1979)

Current Poet Laureate of Belgium. Former City Poet of Antwerp (2022).

Made her debut with the novel Poolijs (Flemish Debut Prize 2007). She has published three morel novels since then.

Her poetry debut Folding Plans was awarded the 2009 Debut Prize Het Liegend Konijn. For her second collection of poetry Lichtmeters (2015) she received the Herman De Coninck Prize and was nominated for the VSB Poetry Prize. Her third collection Tiger Bread contains three separately awarded poems.

A compilation of her poetry collections was translated into French, German and Spanish.

Désirs à l’essai, 2026, Éditions de Corlevour, Clichy, France, translator: Daniel Cunin.
Lichtmesser, 2018, Parasitenpresse, Köln, Germany, translator: Stefan Wieczorek.
Fotómetros, 2019, Viento de Fondo, Córdoba, Argentina, translator: Micaela van Muylem.

In April 2026 a wide poetry selection appeared in the Ukrainian magazine Raiduga, translated into Russian by Anastasiya Andreeva.

In September 2022, Lasters returned her title as City Poet of Antwerp because the city council refused to publish a poem against educational discrimination. She found this so offensive to the students from a technical school with whom she had written it. This resignation earned her the Ark Prize of Free Speech (2023).

https://ruthlasters.com/en/
https://dichter.esvanbelgie.be/

Ruth Lasters often allows herself to be inspired in her work by everyday life. Her language is clear and her tone in perspective. Still, she doesn’t resign herself to that reality in her poetry. In her confrontation with the world, she issues a call for it to change: ‘For every human, a room should somewhere grow / a single millimetre of new space // as interest for each precious moment gone’. She translates that call into her poetry through the use of neologisms, unexpected grammatical constructions, omissions where you would expect words. However, the poetry of Ruth Lasters is in no way pedantic and is not engaged in the traditional sense of the word; rather she views the world like a curious child who marvels at what it sees and wonders whether it can do something itself to somehow change it.

In her poems, Ruth Lasters focuses not only on that big, changing world. Just as often, ‘I’ and ‘you’ and how difficult the relationship between the two of them can be, forms the subject of her poems. Just as with her more socially oriented poems, in the relational poems, Lasters battles against the unwanted situations in which the ‘I’ is sometimes found: ‘If moving on seems impossible, then choose one single / onward move, one glorious // obstinacy.’

More about the poet

Poetry

Hall / Zaal

To employ a man or woman
who somewhere full-time in a hall

unfolds chairs
one chair for each thing I don’t say to you, for every non-

touch. And then to be able to go there, you and I,
each separately to sit down there just for a moment, perhaps

counting under our breath the rows of chairs already set out.
Making what didn’t happen visible and

visitable.
Translation by Paul Vincent
Een man of vrouw aanstellen
die ergens voltijds in een zaal

stoelen openvouwt
één stoel voor elk ding dat ik jou niet zeg, voor elke niet-

aanraking. En dan daar heen te kunnen gaan, jij, ik
elk afzonderlijk daar plaats te nemen even maar, misschien

wel binnensmonds de reeds geplaatste stoelenrijen tellend.
Het niet-gebeurde overschouwelijk maken en

bezoekbaar.
Field / Veld

Perhaps football really is the only goal,
of the subconscious and conscious too: two parts

quite simply because a match requires two
teams. At some point half of your neurones consciously

represent a ball, as big and heavy as the head itself, in which
beyond your control the olfactory memory grows of

newly-mown grass: the field. First the ball wins, you see it
so sharply before you, down to the stitching of your leather

skull. Then the unconscious grass perception scores, fills
your brain herby green until it almost snaps and only

the tickling of a sheet along your cheek causes a
a resetting kick-off, which will make everything again

possible.
Translation by Paul Vincent
Misschien is voetbal écht het enige doel,
ook van het onderbewustzijn en het bewuste: twee delen

enkel en alleen omdat een match twee ploegen
vereist. Ooit stelt de helft van je neuronen bewust voor

een bal, zo groot en zwaar als het hoofd zelf, waarin
groeit buiten jezelf om de geurherinnering van

pasgemaaid gras: het veld. Eerst wint de bal, zie je hem
haarscherp voor je, tot op de stiksels van je lederen

schedel. Dan scoort de onbewuste grasgewaarwording, vult
kruidig groen je brein tot het haast knapt en slechts

het kriebelen van een laken langs je wang al veroorzaakt
een resettende, alles opnieuw mogelijk makende

aftrap.
Bite / Hap

Because apples stack so nicely I’d like to
stack some under your skin. Your legs, skull, chest

full of apples, the yellow kind covered in spots and full
of lumps. Just one red, shiny

perfect one that shifts as it moves through your
body. And then trying to tell where, in which of your

limbs exactly it is hidden, and every time I guess right
to take it out, take

a bite from it, trifling, true, but multiplying by infinity makes it
undeniably desecrated.
Translation by Paul Vincent
Omdat appels zo mooi stapelen wou ik er
stapelen onder je huid. Je benen, schedel, borst

vol appels, van die gele die vol vlekken en vol
builen. Slechts één rode, glanzende

volmaakte die zich tijdens het bewegen door je lijf
verplaatst. En dan te kunnen raden waar, in welke van je

ledematen hij precies verborgen zit, om telkens ik
het juist gok hem eruit te halen, er

een hap uit nemen, nietig weliswaar maar maal oneindig maakt
onloochenbaar geschonden.
Moving On / Verder

If moving on seems impossible, then choose one single
moving on, one splendidly

stubborn deed, if need be: hearing fizzy water every midnight
exploding bubbles, a sort of star-listening
instead of star-gazing. If moving on is impossible,

then choose one journey backward to a moment when
all the 'one days’ you were promised suddenly became ‘now’,
perhaps to

that morning when ambition was just
growing with you like grey mould
through a loaf.
Translation by Paul Vincent
Als verdergaan onmogelijk lijkt, kies dan één enkel
verdergaan, één heerlijke

hardnekkigheid, desnoods om drie uur elke nacht spuitwater
horen stukknappende bellen, een soort sterren luisteren
in plaats van sterren kijken. Als verdergaan onmogelijk

is, kies dan één teruggaan naar een toen dat alle ooits
die je beloofd waren plots nu werden, misschien wel naar
die ochtend dat ambitie och, wat willen groeien met

je was als grauwe schimmel doorheen
brood.
Tables / Tafels

Tables, sometimes I wish
masses of them suddenly would be turned
upside down and that you, just like me, had thought of horses

fallen on their backs, a thought so identical
it was like a tiny pump beneath the skin which we

needed only to push, so much more exclusive
than a touch of fingers – I want to touch you that evening it

snowed last year: impossible
and possible are sometimes so adjacent, that it seems

merely a matter of just re-
negotiating.
Translation by Paul Vincent
Tafels, soms wenste ik dat ze massaal plots
omgedraaid en dat je net als ik dan dacht aan op hun rug gevallen

paarden, aan zo exact hetzelfde dat
die gedachte als een pompje

onderhuids waar we maar op te duwen hebben, zoveel exclusiever dan
met vingers elkaar — Ik wil je aanraken die avond dat het sneeuwde

vorig jaar: onmogelijk
en mogelijk grenzen soms zo dicht aan mekaar, dat het slechts

kwestie schijnt van even opnieuw
onderhandelen.
Least / Minst

Windows, Love, will replace themselves one night purely
through the wish to open them. Everything in its least

typical form, a transitional step to no more. Snow
will dissect itself into degrees of

comparison of the word
white on top of which a cat lies icy-white, a sacrifice to the thaw,
the mud grey as your voice that I peel into sounds, trivial,

free of syllabic offence. Be quiet or offend truth: shout that
the sheet is round. Err ruthlessly beyond this moment that
at most is

just us.
Translation by Paul Vincent
Ramen, Liefste, zullen op een nacht zichzelf vervangen door
enkel het verlangen naar het openen ervan. Alles in zijn minst

eigen verschijning, als tussenstap naar niet meer. Sneeuw
zal zich ontleden tot haar trappen van

vergelijking van het woord
wit waar bovenaan ijswitst een kat op ligt als offer aan de dooi,
het slijk grijs als je stem die ik tot klanken pel, nietszeggend,

vrij van verlettergrijp. Zwijg of schend waarheid: schreeuw dat
het laken rond is. Vergis je roekeloos voorbij dit ogenblik dat
hooguit wij maar is.
Way Through / Doorgang

Doors too should start paying
their way. To record strictly how often they are opened-shut each week, how
many times we charged through and back. To see if
they’re doorworthy and if not: seal them shut. Till it is said

a hundred times: ‘I could have sworn that only yesterday’ –
Then, it would be reopened, you’d see advertising signs
everywhere saying Way Through! Door! and on one side of the door

a field of fake poppies would be planted and on the other a
plastic bench on which sat a woman, a man that
– I wished in vain – only looked like
us. Us with a margin of error.
Translation by Paul Vincent
Ook deuren moesten maar eens gaan
renderen. Hun hoeveel open-toe per week, hoeveel
er druk door heen en terug, streng geregistreerd. Of ze
deurwaardig dus zijn en zoniet: dichtgeplakt. Tot honderd

keer gezegd is: ‘Ik had kunnen zweren dat hier gisteren nog —
Dán werd ze opengedaan weer, zag je reclameborden
overal met Doorgang! Deur! en aan de ene deurkant werd

een stoffen klaproosveld geplant en aan de andere een
plastic bank waarop een vrouw, een man waarvan
ik wenste tevergeefs dat ze alleen hardnekkig op ons
leken. Wij met een foutmarge.
Tub / Kuip

I lifted my old lovers into the bath, I wanted at a
glance the thing, the one I had

loved, most or less, perhaps or certainly, unconditionally
or in case/if. In a tub as long as a galleon

the synchronised
washing of each other’s back, each with a piece of soap

blue-veined, after which with shoulders
scrubbed open till they bled

they walked away. Except one, you, whom I
hooked myself behind, legs around trunk, to wait

together right through the other
for the unbearable cooling of the water.
Translation by Paul Vincent
Ik tilde mijn oude minnaars in bad, ik wilde in één
oogopslag wat, wie ik had

liefgehad, meest of minder, misschien of stellig, onvoorwaardelijk
of indien-als. In een kuip als een galjoenboot lang

het synchroon
wassen van elkaars rug, met elk een stuk zeep

blauwdooraderd, waarna zij met schouders
tot bloedens toe opengeschrobd

wegstapten. Behalve één, jij, waar ik me
benen rond romp achter haakte, om samen

dwars door de ander heen
het onverdraaglijk afkoelen van het water af te wachten.
Wood / Woud

Did you ever see
the aftermath of fireworks? The branches of smoke, not

the spark, but the fluffy trunks in exactly the same
place where rockets just burst open. The air wood

that after they’ve died down emerges for you
for a few seconds. The residual value that is actually more splendid than

the intended beauty of crackling coloured fire. So is too,
after you have sighed that, despite unfaithfulness, you

still love me, what afterwards hangs in the room in a more penetrating,
terrible, unwitting way more beautifully: the irreparability

between us.
Translated by Paul Vincent
Of je het achteraf
van vuurwerk ooit zag. De takken van rook, niet

de vonken, maar de pluizige stammen op precies dezelfde
plaats waar net nog pijlen openknalden. Het luchtwoud

dat daar na het doven enkele seconden voor je
ontstaat. De restwaarde die eigenlijk grootser is dan

de bedoelde fraaiheid van spetters kleurvuur. Zo is ook,
nadat je hebt gezucht dat je me ondanks alles, ontrouw nog

liefhebt, wat daarna in de kamer hangt op een doordringendere,
verschrikkelijke, ongewilde manier mooier: de onherstelbaarheid

tussen ons.
Neon / Neon

Neon light, how it often starts flickering
when I’m aware of my futility. Coincidence, it’s true, but

thinking of my cosmic tininess
I already saw (made) them blink: a mirror-fronted wardrobe’s neon tube, the T

of Bar Tamar, the hat of Tio Pepe
advertisements. And that the popping of a streetlamp near a window

can already cause minute alarm, shift
during the deed, so that a different sperm cell than the one from which we –

had made it. So lamppost maintenance – may it
always be done with blind arbitrariness – is ethically a highly

charged business.
Translation by Paul Vincent
Neonlicht, hoe het vaak knipperen gaat
als ik mijn nietigheid besef. Toeval weliswaar, maar

denkend aan mijn kosmische petieterigheid
zag (deed) ik pinken reeds: een spiegelkast-tl-buis, de T van Bar

Tamar, de hoed van Tío Pepelichtreclames.
En dat het stukspringen van een lantaarnlamp voor een raam

al kan veroorzaken een minuscuul verschrikken, verliggen
tijdens de daad, waardoor een andere zaadcel dan die ene waaruit wij –

het had gehaald. Lantaarnonderhoud – geschiede het
met blinde willekeur steeds – is dus een ethisch zéér

beladen zaak.
Spring / Veer

The all-will-be-well-man made of iron and cogwheels
has to be wound up, every day, by a different
citizen. Only with a properly wound-up spring

will he shout jolting through highways and alleys:
‘All, all will always be
well!’ Those forgetting their wind-up turn risk a fine/blame/ death

sentence (not by a long shot, darling, it’s not even for the one
who tries to brew a highly toxic
elixir of immortality). Seriously: those neglecting their duty to wind the spring

must search for the construction
of an all-will-get-
better-man special bolts and screws in a pile of scrap metal

blindfolded.
Translation by Paul Vincent
De alles-komt-goed-man van ijzer en raderwerk
dient opgedraaid door, elke dag, een andere
burger. Alleen met degelijk opgewonden veer

schreeuwt hij schokkend bewegend door stad en steeg:
‘Alles, alles komt altijd
goed!’ Wie vergeet zijn opwindkeer wacht een boete/blaam/dood-

straf (bijlange lange niet, lieverd, die is zelfs niet
voor wie tracht te brouwen een hoogst giftig
onsterfelijkheidselixir). Ernstig: wie verzaakt aan zijn veer-

opdraaiplicht dient geblinddoekt te zoeken voor de bouw
van een alles-wordt-
beter-man bijzondere bouten, talloze schroeven uit

schroot.
Carp / Karper

The fact that no one ever saw the complete formation of an ice sheet,
really every second of how a pond congeals into

walkability. Of course there is no complete witness to this, not now
and not in the past. That sure point of contact with

people from earlier times suddenly brings them close, as if they are
looking at me through the murky surface of ice. Especially in the middle

near the frozen carp in the hole like a gap in time, through which they
seem to signal the consolation that now of all times there

are about as many of them missing, on the other side as we
have brain cells, as if in the head

of all who have been here
there is the wildest

scintillation.
Translation by Paul Vincent
Dat niemand ooit de hele vorming van een ijsvlakte zag,
echt elke tel van hoe een vijver tot betreedbaarheid

stolt. Allicht is daar geen enkele totaalgetuige van, nu en
vroeger niet. Dat zekere raakpunt met

mensen uit eerdere tijden maakt hen plots nabij, alsof ze door
de troebele ijsspiegel naar mij kijken. Vooral in het midden

bij de vastgevroren karper in het wak als een tijdgat, waardoor zij
wel de troost lijken te seinen dat zij uitgerekend nu

met ongeveer evenveel ontbreken, aan de andere zijde zijn als wij
zenuwcellen hebben, als zit er in ons hoofd

van elk van wie hier is geweest
de felste sprankel.
Keel / Kiel

Boats wear beards under water,
strands of seaweed and algae, slowing them down

as if there were growing there wilfully beards of
lost fathers, who never once heard: Dad, you did it Well-

shaved keels cleave razor-sharp
fast. Boat beards never reach ocean beds or become so long

that whoever spies them diving needs
gills. For everyone it is a different delightful walk

– for me along this weathered quay – for which each
of us paid the price of not having

gills.
Translation by Paul Vincent
Boten dragen baarden onder water,
wier- en algenslierten, vaartvertragend

als groeiden daar moedwillig verder baarden van
verloren vaders, die niet één keer hoorden: Paps, je deed het Goed-

geschoren kielen klieven messcherp
snel. Nooit raken bootbaarden oceaanbodems of worden ze zo lang

dat wie hen duikend ontwart kieuwen
nodig heeft. Voor iedereen is het een andere verrukkelijke wandeling

– voor mij die langs deze verweerde kade – waar wij elk
het niet hebben van kieuwen voor

betaalden.
Land / Land

Can you save ‘together’? Can you by doing much intensely as a couple
protect the other from the one-man cage between underground

floors? Say twice ‘of course’ and lay your head
on my buttock, casually since moments like this of wild spleen

return more often than not, down to the pore deposits
exactly the same. Only the gleaning of ‘together’ into a dam against

awful singularity may perhaps just once, when backs are languid and
are soft like land full of something further than

hope, full of beauty broken out of the most difficult thing like – you are my –
tulip bulbs eaten in

wartime.
Translation by Paul Vincent
Of je ‘samen’ sparen kan. Of je door veel intens met twee te doen
de ander kan behoeden voor de eenmansliftkooi tussen ondergrondse

etages ooit. Zeg tweemaal ‘uiteraard’ en leg je hoofd dan op
mijn bil, achteloos want ogenblikken zoals dit van wilde milt

komen vaker terug dan niet, tot op de porieaanslagen
precies dezelfde. Alleen het sprokkelen van ‘samen’ tot een dam tegen

eng enkelvoud kan misschien maar één keer, als ruggen loom en
mul liggen als land vol iets al verder dan

de hoop, vol mooiheid uit het moeilijkste gebroken als – jij bent mijn –
tulpenbollen gegeten tijdens

oorlog.
Swim / Zwem

‘Swimming is licentiously sleeping in thrashing water’
PAUL SNOEK

Every swimmer swims a sleeper further
in the other, dark hemisphere. Each floating, each crawl stroke

increases a feeling of weightlessness in those who
nod off on the other side of the world. Someone must now say

that there are always far more sleepers than on the waking side
swimmers, so that it is only possible

if whoever boldly cleaves through water pulls with them
a gigantic imaginary bouquet of side-sleepers,

tummy-turners, back-liers. Somewhere I must be received
with great consideration after presenting this fully stamped

swimming card.
Translation by Paul Vincent
‘Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water’
PAUL SNOEK

Elke zwemmer zwemt een slaper verder
in het andere, duistere halfrond. Elk drijven, iedere crawlslag

maakt gewichtloosheidsgevoel aan van wie
indommelt aan de andere wereldkant. Iemand moet nu zeggen

dat er altijd veel meer slapers zijn dan aan de wakkere zijde
zwemmers, dat het dus slechts kan

als wie dapper klieft door water een reusachtig
denkbeeldig boeket meetrekt van zijslapers,

buikdraaiers, rugliggers. Ergens moet men dus met erg
veel egards ontvangen worden na vertoon van deze volgestempelde

zwemkaart.
Flower / Bloem

White flannels with which you wash your old father
harden in the night into envelopes for

unwritten letters to each other (one day there’ll be a machine, Pa,
which with electrodes on the scalp will register and print out

the epistles you wrote only in your thoughts, never noted down. So they
will lie after your last breath in a pile exactly

your own length). For God’s sake, keep your legs still, Father!
Perhaps there grows in the brains of parents who are changed

unnaturally by their child, an image of always the same
weird, impossible flower – draw it in the steamy mirror –

like a new species of flower runs riot after
nuclear radiation.
Translation by Paul Vincent
Witte washanden waarmee je wast je oude vader
verharden ’s nachts tot omslagen voor

ongeschreven brieven naar elkaar (ooit komt er een machine, pa,
die ze met elektroden op de hoofdhuid registreert en uitprint

de epistels die je slechts schreef in gedachten, nooit noteerde. Ze liggen
daar dan na je laatste adem in een stapel van exact jouw

lichaamslengte). In godsnaam, hou je benen stil, vader!
Misschien groeit er in hersenen van ouders die verschoond worden

tegennatuurlijk door hun kind, een beeld van steeds dezelfde
bizarre, onbestaande bloem – teken ze in de spiegeldamp –

zoals een nieuwe plantensoort woekert na
kernstraling.
Species / Soort

Why don’t we in case of despair, no matter whose, make formations
like ducks suddenly form a v against a whirlwind.

Perhaps a herringbone floor of us hundred
standing closest, feet crossed over crowns

as soon as a gong resounds with which one person applies for
temporary release, evacuation from himself to

‘the species’. Or more feasibly: that one helpless one who squeezes
acrobatically into a suitcase which we then pass on and on through

streets, with as destination only his unconditional remaining.
Till he kicks the suitcase open, can deal with himself again, get a

grip.
Translation by Paul Vincent
Waarom wij niet bij wanhoop, eender wiens, formaties vormen
zoals eenden eensklaps tegen luchtwerveling

een v. Misschien een visgraatvloer van wij
honderd dichtstbijzijnden, voeten geschrankt tegen kruinen

zodra een gong weerklinkt waarmee die ene aanvraagt een
tijdelijke bevrijding, evacuatie uit zichzelf naar

‘de soort’. Of haalbaarder: die ene radeloze die zich wurmt
acrobatisch in een reiskoffer die wij dan door- en doorgeven door

straten, met als bestemming slechts zijn onvoorwaardelijke
blijven. Tot hij de koffer openstampt, zichzelf weer aandurft, aan-

vat.
Fibonacci / Fibonacci

The Ferraris of numbers, prestigious line
parked everywhere in nature down to

the golden section.
0: ambitious, self-consuming absence
1: consciousness, awareness, the on-button pressed for
1: the singular now

2: here and elsewhere
3 primary colours
5: the basic bodily poses sitting, lying, hanging, leaning, standing
8 types of tuna, from the striped to the long-tailed kind
13 glasses needed for one yard of ale
…
And delightful loss of earnestness, if you know, Love, that even
mathematical laws
are mocking us, forcing

us to laugh since
it’s Woody Allen’s birthday:
01/12/35.
Translated by Paul Vincent
De Ferrari’s der getallen, prestigieuze file
stationerend overal in de natuur tot in

de gulden snede.
0: ambitieuze, zichzelf opslokkende afwezigheid
1: bewustzijn, het besef, de aanknop ingedrukt op
1: het enkelvoudig nu

2: hier en elders
3 primaire kleuren
5: de basislichaamsposes zitten, liggen, hangen, leunen, staan
8 tonijntypes, van de gestreepte tot de langstaartsoort
13 glazen nodig voor één meter bier
...
En verrukkelijk verlies van alle eigenernst als je weet, Lief, dat zelfs
de wiskundige wetten
met ons spotten, ons tot lachen

dwingen want
Woody Allens geboortedatum is het:
01/12/35.
Sum / Sum

Glasses are the things that understand us best.
Their fragility in strength. The different refraction of the light

in their scratches. The vagueness about how much previous
loss (screws, rubber nose pads for the bridge,

one, two horn arms) is allowed if they are to live up to
the self. The pane made of people’s final spectacle lenses,

through which you and I too look anciently, without glasses but
razor-sharp through your – you think – miraculously once more

perfect eyes, which I confirm
for my part feigning hazy light despite

the enlarging window. Only if the outcome is deceit
ultimately protecting the other

is the sum of us
correct.
Translation by Paul Vincent
Brillen begrijpen ons van alle dingen het best.
Hun broosheid op sterkte. Het anders breken van het licht

in hun krassen. De onbeslistheid over hoeveel vooraf-
verlies (schroefjes, gummi opzetstukjes van de neusbrug,

één, twee hoornen oren) mag om nog te voldoen aan
het zelf. De ruit bestaand uit allerlaatste brillenglazen van mensen,

waardoor ook jij en ik stokoud kijken, brilloos maar
haarscherp door jouw – denk jij – als bij wonder weer

volmaakte ogen, wat ik beaam
van mijn kant wazig zicht veinzend ondanks

het vergrotende venster. Alleen als de uitkomst bedrog is
de ander behoedend op het eind

is de ons-som
juist.
Grand Piano / Vleugel

If only your fingers could slip on thoughts like rings, then youcouldsuddenly think at least double, several

things at once like the simultaneity of potter’s fingers on a white piano while the black keys are managed

by a hand of suds. Thought fencing: desired multiplicity of grand piano operations crossing lengthways, instead of

one thought at a time. I would much rather lie down with her and him, as their rejected old, idiot

child, who flailing, hitting itself, mounts the bed where it wasconceived, demanding completely nullifying retraction from,

in them.
Translation by Paul Vincent
Kon je vingers maar gedachten aanschuiven als ringen, dan kon je wél plots minstens dubbel denken, meerdere

dingen tegelijk zoals het tegelijk van aardewerkers-vingers op eenwit klavier terwijl de zwarte toetsen geleid door

een zeepsophand. Gedachteschermen: veelheid graag van overlangs gekruiste vleugelpianoacties, in plaats van

één voor één denkbeeld. Nog liever dan leg ik me neer bij haar en hem, als hun verstoten oude, idiote

kind, dat maaiend, zichzelf slaand weer het verwekkingsbed beklimt, volstrekt tenietdoende terugname van, ín hun

eisend.

Ruth Lasters

- Belgium -

Poetry

Hall / Zaal

Field / Veld

Bite / Hap

Moving On / Verder

Tables / Tafels

Least / Minst

Way Through / Doorgang

Tub / Kuip

Wood / Woud

Neon / Neon

Spring / Veer

Carp / Karper

Keel / Kiel

Land / Land

Swim / Zwem

Flower / Bloem

Species / Soort

Fibonacci / Fibonacci

Sum / Sum

Grand Piano / Vleugel