A series of minor wounds

by Justyna Bargielska


A series of minor wounds

A girl disappears in the underpass

escaping a man who cries after her.

When my earthly life comes to an end, she thinks,

I'll go to Italy and while away my days

squabbling with neighbours across the balcony, until then

I need to think small, I need to think: Alexandria,

a light seeped through lemon essence.

I said it once aloud on the bus.

Do they have caskets there big enough to fit

a bus and the rest of Greek lacrimosa jars? And the hawthorn

smelled beautiful. How finely do you have to crush me

to get the dye you're after?

© translated by Katarzyna Szuster

Seria drobnych okaleczeń

Dziewczyna znika w przejściu podziemnym,

żeby uciec przed mężczyzną, który krzyczy za nią.

Gdy skończy się moje doczesne życie, myśli,

wyjadę do Włoch i będę się całymi dniami

kłócić przez balkon z sąsiadkami, ale na razie

muszę myśleć drobniej, muszę myśleć: Aleksandria,

światło przesączone przez cytrynową esencję.

Powiedziałam to raz na głos w autobusie.

Czy mają tam taką wielką trumnę, żeby pomieściła

autobus i resztę greckich łzawnic? I pięknie

pachniał głóg. Jak drobno musisz mnie pokruszyć,

żeby uzyskać barwnik, o który ci chodzi?

© Justyna Bargielska, China shipping (kserokopia.art.pl, 2005)