You look like rain

by Vladimir Martinovski


You look like rain

               You look like rain! Like the rain we were waiting with chapped lips and an empty glass in hand. Like the rain bringing joy to everyone and everything, everything breathing, everything with and without eyes and wings.

               You look like shamanic delight. You look like an exciting murmur, a long-awaited sound I awake to and know that it pours when we most need it.

               You look like the sky pregnant with clouds, in four colours and countless shades. Like the sky with barely visible transitions between dark-white and sparkling grey, between purple and light blue.

               You look like a passage from dry into moist, from unbearable distress to bearable sadness, from an interrupted tale to an endless saga.

               You look like the rain falling on the forest that’s just begun to burn. You look like the rain we’ve been waiting for centuries with dry, chapped lips that cannot let out a word.

               So I rush with my empty glass.

© translated by Kalina Janeva

МИ ЛИЧИШ НА ДОЖД

               Ми личиш на дожд! На дожд што сме го чекале со испукани усни и со празна чаша в рака. На дожд на кој му се радува сè живо и диво, сè што дише, сè што има и што нема очи и крилја.

               Ми личиш на додолска радост. Ми личиш на возбудлив ромор, на долгоочекуван звук со кој се будам и знам дека истура кога е најмногу потребно.

               Ми личиш на небо натежнато од облаци, во четири бои и безброј нијанси. На небо со одвај видливи премини меѓу темнобело и блескавосиво, меѓу пурпурно и светлосино.

               Ми личиш на премин од суво во влага, од неподнослив чемер во поднослива тага, од прекината приказна во бескрајна сага.

               Ми личиш на дожд паднат врз шума која тукушто почнала да гори. Ми личиш на дожд што сме го чекале со векови со исушени, испукани усни од кои не може да излезе ниту збор.

               Затоа итам со мојата празна чаша.

© Vladimir Martinovski