Stage props

(An Actor’s Monologue)



This morning all objects seem to me to be props

For plays that are yet to arrive

The lawnmower, the saw, the sprayer for the crops

All still appliances waiting to be brought to life


Looking at the axe leaning on the old pear tree

I realize that it is there for the trunk to be knocked off

And I can hear the voice of the old director:

At the end of the play the gun must go off!


But today for the first time I dare not to play my part

I’m tired of serving  the same old delusions

For the first time I also seem to pray in my heart

For some other actor to handle their sharp protrusions


I’m exiting the stage, myself I’ll spare

The sound of someone savagely sawing the old pear.

© translated by Milan Damjanoski


(Монолог на актер)



Утрово сите предмети ми личат на реквизити

за некои претстави што допрва ќе се случат

косилката, пилата, распрскувачот против паразити,

тивките апарати што чекаат некој да ги вклучи.


Гледајќи ја секирата потпрена на старата круша

сфаќам дека стеблото некој силно ќе го чукне

гласот на стариот режисер како да го слушам:

до крајот на претставата пиштолот мора да пукне!


Но денес за првпат се осмелувам да одбијам ролја

ми здодеа да им слугувам на старите прелести

за првпат се чини почнувам дури и да се молам

некој друг актер да ги земе в раце острите предмети.


Ја напуштам претставата, не сакам ни да слушам

како некој душмански струга по старата круша.

© Vladimir Martinovski