The lake expands

by Vladimir Martinovski


The lake expands

               This is no ordinary ebb and flow;

while some lakes recede from

               geography and flow into history, one lake expands daily.

It expands a foot in height and width, even more in depth.

               The divers have given up on all attempts to reach its bottom,

fearing they’ll get to the center, or even to the other side of earth.

               Archeologists have started to boast that they

are sure to find there the first home of the first people.

 

               Yet, further than the deep, expands

the endless silence and the endless blue;

               all the things spilled in there, never stop it

from being  even more blue, more clear, more transparent every new morning.

               The blue of the lake expands together with the

blue of the frescoes and the skies.  It expands together with the silence.

               No matter how loud, noisy or blaring we are in the night,

the lake gets even more quieter and calmer each morning. The waves

               have become silent, quieter than the beating of

a sleeping heart. The silence is expanding to the other side of earth.

© translated by Milan Damjanoski

ЕЗЕРОТО РАСТЕ

               Ова не е обична плима или осека:

додека некои езера се селат од учебниците

               по географија во оние по историја едно езеро

секој ден расте. Расте по некоја педа во висина и во ширина

               а најмногу расте во длабина. Нуркачите

се откажаа од идејата да нурнат до неговото

               дно од страв дека ќе стигнат до центарот

а можеби и од другата страна на земјата.

               Археолозите почнаа да се фалат дека длабоко

негде сигурно ќе ја најдат првата куќа од првите луѓе.

 

               Но повеќе од длабочината растат неговата

бескрајна тишина и неговото бескрајно синило:

               што ли не се истури во него а тоа како од

инает секое утро е сè посино, побистро, попрозрачно.

               Расте синилото на езерото заедно со модрилото

на фреските и на небото. Расте заедно со тишината.

               Колку и да сме бучни, гласни, прегласни во ноќта,

езерото секое утро е сè потивко, поспокојно. Далгите

               му станаа безгласни, потивки од биењето на срцето

додека спиеме. Тишината расте до другата страна на земјата.

© Vladimir Martinovski