In-between two Dutch museums

by Vladimir Martinovski


In-between two Dutch museums

Rectangular fields full of

Tulips in all the colours of the rainbow,

Framed by canals

As if dug following

A pattern of a

Mondrian painting

(only a single cow

Dares to disturb,

For a moment,

The perfect symmetry

Of lines, shapes and colours)

 

At the entrance of the town

An old wicker chair

Is left sitting in front of a leaning house

(so someone can take it to his home

And paint on a canvas,

Or if short on time and colours

At least take a photograph of it,

But without using a flash)

 

Covered in diffused red light

(as if they are daughters of

Rembrandt’s Susannah)

Girls both flaunt and hide

Their nudity

From the shop windows

 

All of a sudden everything

Resembles a stop-frame

People acting as sculptures (for a few quid)

Someone this morning has carefully set up

An installation of parked bicycles.

 

Then, it all turns slowly

Into a slow replay of a photo-finish

Behind every corner

A new performance on a bicycle happens

The girls with the pearl-earring

Carries a large easel on her shoulder

With a huge open canvas (like a sail)

And is sailing among the canals on a rusty bicycle

An old man with a red turban on a tricycle

Drags behind him an enormous wooden case

Full of flour, turpentine and oil

Over the pavements,

Like flyers with a warrant for a serial killer

Float the traces of his eighty self-portraits

(but, who should we look for:

The child, the young or old man?)

 

You can hear a choir of children’s voices

With museum headphones, running on rollerblades

Repeating the lessons about the old Masters:

Rubens knew seven languages…

He had seventy seven apprentices…

Vermeer died poor…

He only did two paintings a year…

Even the local baker

owned two of his canvases…

In the left corner of a Rembrandt painting

There is a hand writing down verses by Homer…

Homer, too, had seventy seven apprentices…

He wrote only two cantos a day…

Vincent wrote to Theo that he

Can’t sleep because of the stamps by Hiroshige

The baker died poor, too…

 

Together with the voices,

The echoes of the paintings

Multiply through the town

 

In the “Walter Benjamin” boulevard

Everyone is wearing sunflower ties

And t-shirts with reproductions of

“The Potato Eaters”, “The Night Watching”,

“The Anatomy Class”  or “The Starry Night”

In  the “René Magritte” Alley

A man with a top hat

(which most  people think is high)

Repeats all day: “this pipe is not a pipe”

In the “Franz Halls” square all the street musicians

Hold their instruments just like their ancestors

 

On a stone bridge a girl is reading

A message on her cell phone

With the same frown and wonders

Like the women reading letters

On the paintings of the Flemish Masters

 

Though surrounded by all these images, yet I’m relieved:

Today is the day when museums are closed.

© translated by Milan Damjanoski

МЕЃУ ДВА ХОЛАНДСКИ МУЗЕЈА

Правоаголни ледини со лалиња

во сите бои од виножитото

Омеѓени се со канали што

како да се копани

според некоја од

сликите на Мондријан

(само една крава се осмелува

да ја наруши барем за миг

совршената симетрија

од линии, облици и бои)

 

На влезот од градот

старо сламено столче

оставено пред накривена куќа

(за некој да си го прибере во својот дом

да го наслика на платно

или ако нема време и толку бои

барем да го фотографира

но без да користи блиц)

 

Облеани со црвена

дифузна светлина

(како потомки на

Сузана од Рембрант)

од излозите девојки едновремено

ја покажуваат и ја кријат

својата голотија

 

Одненадеж сè заличува на стоп-кадар

Луѓе што глумат скулптури (за неколку ситни пари)

Некој утрово грижливо наместил

инсталации од паркирани велосипеди

 

Потоа сè личи на

забавена снимка од фото-финиш

Зад секој агол се случува

нов перформанс на велосипед

Девојка со бисерни обетки

на рамо носи штафелај со огромно

распнато платно (небаре едро)

и на за’рѓан велосипед плови меѓу каналите

Еден дедо со црвен турбан на тротинет

влечка огромен дрвен куфер

со брашно, терпентин и масло

Над плочниците како летоци

за потрага на сериски убиец

лебдат отпечатоци од

неговите осумдесет автопортрети

(но кого да го бараме:

детето, младичот или старецот?)

 

Се слуша хор од детски гласови

Со слушалки од музеите, качени на ролери,

ги повторуваат лекциите за старите мајстори:

Рубенс знаел седум јазици...

Имал седумдесет и седум чираци...

Вермер умрел сиромав...

Сликал само две слики годишно...

Дури и локалниот пекар

поседувал две негови платна...

Во левиот агол од сликата на Рембрант

има рака што го запишува пеењето на Хомер...

И Хомер имал седумдесет и седум чираци...

Пеел само две пеења дневно...

Му пишал Винцент на Тео

дека е вџашен од естампите на Хирошиге...

И пекарот умрел сиромав...

 

Заедно со гласовите низ градот

се множат и ехата од сликите

 

На булеварот „Валтер Бенјамин“

сите носат вратоврски

со дезен од сончогледи

и маици со репродукции од

Јадачи на компири, Ноќна стража,

Час по анатомија или Ѕвездена ноќ

Во сокакот „Рене Магрит“

еден чичко со цилиндар

(за кој повеќето мислат дека е надуван)

цел ден повторува: „Ова луле не е луле!“

На плоштадот „Франс Халс“ сите улични свирачи

ги држат инструментите како нивните предци

 

На еден камен мост девојка чита порака од мобилниот

со истата гримаса и истата зачуденост

како жените што читаат писма на

платната од фламанските мајстори

 

Опколен од овие слики, сепак ми олеснува:

денес е денот кога не работат музеите

© Vladimir Martinovski