our looks are homeless

by Gjoko Zdraveski


our looks are homeless

we know nothing about each other.

we know nothing about the foreboding and the flaw

hiding in the wrinkle

from the petrified smile

of the person on the other side. in the sweat

of our palms we cannot tell

fear of dying and all other

temporary goodbyes.

 

to „how are you?“ we answer

„fine, thanks“, and inside we continue

to tell the story

that has plucked us from our dream.

 

our looks are homeless, begging

for bread from passers by.

© translated by Lazar Popov

погледите ни се бездомни

ништо не знаеме едни за други.

не знаеме ништо за јанѕата и кабаетот

што се кријат во брчката

од вкочанетата насмевка

на тој спроти нас. во потта

на дланките не го препознаваме

стравот од смртта и

другите привремени разделби.

 

на „како си?“ одговараме со

„добро сум“, а во себе продолжуваме

да си ја прераскажуваме прикаската

што нѐ скорнала од сонот.


погледите ни се бездомни, просат

леб од случајните минувачи.

© Gjoko Zdraveski