my grandad enclosed his courtyard with a fence

and thus won a plot of land,

though he lost the world.

and then he started to partition

that plot of land and

name the gardens.

I was a child and I loved most

the little connecting doors.



we stake in poles – bounds,

we draw maps with some boundaries

and place people there

that scan through our bags

asking us where we are going

as though it really mattered to them.


where are you heading, gojko?

the border holder asks me at five o'clock

in the morning, and I, still not fully awake, say to him: home.

while thinking to myself:

back and forth the earth

or up and down? in space

or in time? now

or always and for eternity?



we are centuries away from freedom.

for we still set ourselves free from

other people's chains. and we do not feel

in the guts the key from the cell

in which we are locked.

we forget that the coffee we drink

to wake up is contained

in the residue at the bottom of the cup.

every day we talk about it. we even dare

sing about it. it's just that,

we do so ill. full with

fear, instead of love.

© translated by Lazar Popov



дедо ми со тараби си го омеѓи дворот

и така доби парче земја,

ама го загуби светот.

а потоа почна и тоа свое парче земја

да го преградува и

да им дава имиња на бавчите.

а јас бев дете и најмногу ги сакав

вратничките што ги спојуваа.



забодуваме колци-меѓници,

цртаме карти со некакви граници

и ставаме таму луѓе

што ни буричкаат по торбите

и нѐ прашуваат каде патуваме

како да им е тоа стварно важно.


gdje se putuje, gojko?

ме прашува меѓничарот во пет часот

наутро, а јас, уште неразбуден, му велам: дома.

а си мислам:

по земјава

или угоре-удолу? во просторот

или во времето? сега

или секогаш и во вјеки вјеков?



векови сме далеку од слободата.

затоа што сѐ уште од туѓите синџири

се ослободуваме. и не го чувствуваме

во утробата клучот од ќелијата

во која сме заробени.

забораваме дека кафето што го пиеме

за да се разбудиме е содржано во

талогот на дното од шолјата.

секој ден за неа зборуваме. дури и

да запееме се дрзнуваме. само,

тоа го правиме болни. со страв

полни, наместо со љубов.

© Gjoko Zdraveski