epilogue IV

october worn out and you start the day by interrupting

dreams of a mandolin and pickpockets the curds taste

as bad as ever on top of the blue toothpaste you can’t

find the ice-scraper because the boot’s full of tyres and

you’ve still got to mend the central heating in the house

everyone’s wearing pyjamas with bloodstained crotches

yesterday two were hit by a car one found with rigor

mortis in a backyard you look through your sunglasses

up to the top floors of the blocks with a bouquet in the

front seat and soon after you’re round for coffee in a cosy

home drinking heavily from blue crockery that the

housewife’s mother originally owned but the sugarcubes

melt slowly and in the afternoon there are no seats in

the second most expensive café in town you need

something baked to wipe your palate and the sun gets

in your eyes and you think again about the damn

studded tyres and accidentally cross a red light when

a geriatric zooms past with his burglar alarm howling

and all the lights flashing you can still taste the curds

and the coffee from the crockery but in the block

someone’s coming down the stairs the leaves have

fallen from the willow shrub so it’s ideal to whittle a

branch to run through someone’s throat and yes

someone’s going to die today this is the longest day

of winter the longest this week and it won’t come

to an end unless you get past the willow shrub man

and the creaking of the door and the smell of mashed

fish in the corridor and you instinctively quicken

your pace can’t wait to turn up the television to drown

out the day that was night in disguise all the time but

you must remember the studded tyres and you must

try to sleep better today everybody’s bound to have tried

to make love but with uncertain success in the marquees

all around you force down the soup that’s always

from the day before and you pour away the blue water

© translated by Bernard Scudder

epilogus IV

október úr sér genginn og þú byrjar daginn á að rjúfa

drauma um mandólín og vasaþjófa skyrið er jafnvont

og ævinlega á eftir tannkreminu bláa þú finnur ekki

sköfuna því skottið er fullt af hjólbörðum og þú átt

enn eftir að gera við miðstöðina í húsinu eru allir í

náttfötum með blóðblettum í klofbótinni í gær lentu

tveir fyrir bíl og einn fannst stirðnaður í bakgarði og

þú horfir í gegnum sólgleraugun upp á efstu hæðir

blokkanna með blómvönd í framsætinu og innan

skamms ertu komin í kaffiboð á hlýlegu heimili

drekkur stíft úr bláu stelli sem móðir húsfreyjunnar

átti upphaflega en sykurmolarnir bráðna seinlega og

eftir hádegið er hvergi sæti að fá á næstdýrasta kaffihúsi

bæjarins þú þarft eitthvað bakað til þess að

þerra góminn og sólin fer í augun og þú hugsar aftur

um fjárans nagladekkin og ferð óvart yfir á rauðu

þegar gamlingi æðir hjá með þjófavörnina ýlfrandi

og öll ljós blikkandi finnur ennþá bragðið af skyrinu

og kaffinu úr stellinu en í blokkinni er einhver á leið

niður stigann laufin eru hrunin af brekkuvíðinum og

tilvalið að tálga grein til að leggja í gegnum háls

náungans í dag á jú einhver eftir að deyja þetta er

vetrardagurinn langi sá lengsti í þessari viku og hann

mun engan endi taka nema þú komist fram hjá

brekkuvíðismanni og marri í útihurð og plokkfisklykt

á ganginum og þú eykur ósjálfrátt hraðann getur

ekki beðið eftir að hækka í sjónvarpi til að yfirgnæfa

daginn sem var dulbúið kvöld allan tímann en þú

verður að muna eftir nagladekkjunum og þú verður

að reyna að sofa betur í dag reyndu áreiðanlega allir

að elskast en óvíst hvernig það tókst í sirkustjöldunum

í kring og þú þvingar niður súpunni sem er alltaf

síðan í fyrradag og þú hellir bláu vatninu

© Sigurbjörg Thrastardóttir, To Bleed Straight (JPV útgáfa, 2008)