Polaroid

unseen in the middle of the street you make love

with yourself you slip into the uniform of a poet

 

that black armour which swallows every sun the woman

has left but you weren’t pursuing her you take

 

pictures of the run-down houses that darken her

concrete is making your stiff limbs glassy they barely

 

touch the ground you’re not looking for a goal you’re

crossing the desert that’s left and taste every grain

 

of sand with the promise of a presence every street is

the same and the city is your forest your guide to lose

 

the way and it just leaves you cold down the line

© Michaël Vandebril

Polaroid

in het midden van de straat bedrijf je ongezien de liefde

met jezelf je glijdt het uniform van een dichter in

 

dat zwarte pantser dat elke zon opzuigt de vrouw

is vertrokken maar je liep haar niet achterna je

 

fotografeert de verlopen huizen die haar verduisteren

je stijve leden worden glazig van beton ze raken

 

nauwelijks de grond je zoekt geen doel je loopt door

de woestijn die overblijft en proeft elke zandkorrel

 

met de belofte van aanwezigheid alle straten zijn

dezelfde en de stad is je woud je gids om verloren

 

te lopen en het laat je allemaal gewoonweg koud

© Michaël Vandebril, New Romantics, 2013