Benvenuti a Lampedusa

by Michaël Vandebril


Benvenuti a Lampedusa

over there by the rocks I bare my breasts into which
                                                   wriggling snakes
have sunk their teeth I lower myself into the blue water
                                                   looking for the bottom

 

of the sea listen the beach extends in front of us I’m waiting
                                                   with sorrow
to be spit out the sun is mercilessly shining on my head
                                                   every footstep

 

is out of place on this land of sea birds and wolves a child is crying
                                                   a man’s voice
is forming foreign words my bones are humming to the rhythm
                                                   of the waves here I’m lying

 

motionless on the shores of peoples, nations and tongues like a naked
                                                   wrinkled fish
and rotting I hear muffled voices (the fisher of men is coming he
                                                   is sending his best horses)

© Michaël Vandebril

Benvenuti a Lampedusa

daar bij de rotsen ontbloot ik mijn borsten waarin zich
                                                       kronkelende slangen
hebben vastgebeten ik laat me zakken in het blauwe water
                                                       zoek de bodem

 

van de zee luister het strand strekt zich voor ons uit met lede ogen
                                                       wacht ik
te worden uitgespuugd de zon schijnt genadeloos op mijn hoofd
                                                       elke voetstap

 

is misplaatst op dit land van zeevogels en wolven een kind huilt
                                                       een mannenstem
vormt vreemde woorden mijn botten neuriën op het ritme
                                                       van de baren hier lig ik

 

roerloos aan de oevers van volken natiën en tongen als een naakte
                                                       gerimpelde vis
te rotten ik hoor gedempte stemmen (de mensenvisser komt hij
                                                       stuurt zijn beste paarden)

© Michaël Vandebril