Orakel

there is no way back anymore now that your body is opening up for me
                                                   like the black earth
your hands are moving like young flowers delineating my shape
                                                   with soft swift strokes

 

your hair smells of a perspicuous night we walk through
                                                   several gardens greet one another
in other words there is no way back anymore believe
                                                   me your arms

 

bare branches that don’t acquiesce in our little paper
                                                   riddles what
are you working on tell me shall we manage to get out of this maze
                                                   of foliage and buds

 

the sun is high we’re having duck eggs what’s about to happen
                                                   is cuddling up to us
there is no way back anymore you open me up like a book
                                                   and break my spine

© Michaël Vandebril

Orakel

er is geen weg meer terug nu je lichaam zich voor me opent
                                                       zoals de zwarte aarde
ja handen bewegen als een jonge bloem mijn vorm omlijnend
                                                       mijn zachte snelle trekken

 

je haar ruikt naar een doorzichtige nacht we lopen door
                                                       verschillende tuinen begroeten elkaar
 met andere woorden er is geen weg meer terug neem dat van me
                                                       aan je armen

 

ontblote takken die geen vrede nemen met onze kleine raadsels
                                                       van papier waarmee
ben jij wel bezig vertel me zullen we het redden uit dit labyrint
                                                       van loof en knoppen

 

de zon staat hoog we eten eendeneieren wat er te gebeuren staat
                                                       vlijt zich tegen ons aan
er is geen weg meer terug je slaat me open zoals je met boeken
                                                       doet en breekt mijn rug

© Michaël Vandebril