The balcony of Mika Alas

by Michaël Vandebril


The balcony of Mika Alas

before we take a dip I sprinkle sea salt in your eyes the gleaming
                                                        pond reaches to
the edge of my balcony slowly the wooden fish slide
                                                        into the green sea

 

tongues fold around the round cobble-stones and suck until they’re stuck
                                                        to the small stairs
like shellfish fresh flowers are floating above the remains
                                                        of a library

 

I clean my nets and make them accurate your arms cut deep
                                                        into the land our
clear stomachs are burning with imaginary hunger I speak now
                                                        with the salty tongue

 

of a fisherman and penetrate into your dark blue depth
                                                        like a drowning
eccentric who at every stroke moves away fluidly from what he
                                                        loved before

© Michaël Vandebril

Het balkon van Mika Alas

voor we te water gaan strooi ik zeezout in je ogen de glimmende
                                                       plas reikt tot
aan de rand van mijn balkon langzaam glijden de houten vissen
                                                       de groene zee in

 

tongen plooien zich over de ronde keien en zuigen zich vast
                                                       als schelpdieren
aan de kleine trappen boven de resten van een bibliotheek drijven
                                                       verse bloemen

 

ik maak mijn netten schoon en trefzeker je armen snijden diep
                                                       het land in onze
heldere magen branden van ingebeelde honger ik spreek nu
                                                       met de zilte tong

 

van een visser en dring binnen in je donkerblauwe diepte
                                                       als een zonderlinge
drenkeling die zich met elke slag vloeibaar verwijdert van wat hij
                                                       heeft liefgehad

© Michaël Vandebril