Jour de grâce

by Michaël Vandebril


Jour de grâce

I’m leading you up the path of my beautiful big garden filled       
                                                        with strange flowers that smell
of dust and old floorboards smoke is spiralling around your loins
                                                        like black dancers the long

 

slow sucking of the grass is rustling in our girlish ears
                                                        sleepily we shuffle
our feet into the dark earth slowly I take your tongue
                                                        from your mouth sporting it
 

like a trophy after a long trip on my bare knees I climb
                                                        the stairs to which
moths are stuck I put a silver ring on the finger
                                                        of your smallest hand
 

this night has many fathers and mothers this night will become
                                                        your grave look I’m drinking
your cool and dark blood and drowning you in the shallow pool
                                                        of a new poetry

© Michaël Vandebril

Jour de grâce

ik leid je om de tuin mijn mooie grote tuin vol vreemde bloemen
                                                       die ruiken naar
stof en oude plankenvloeren rook kringelt als zwarte dansers rond
                                                       je lenden het lange

 

trage zuigen van het gras ruist in onze meisjesachtige oren
                                                       we schuifelen slaperig
onze voeten de donkere aarde in ik neem langzaam je tong
                                                       uit je mond die ik draag

 

als een trofee na een lange reis ik bestijg op mijn blote knieën
                                                       de trappen waaraan
nachtvlinders kleven ik schuif je een ring van zilver om de vinger
                                                       van je kleinste hand

 

deze nacht kent vele vaders en moeders deze nacht wordt
                                                       je graf kijk ik drink je
koel en donker bloed en verdrink je in de ondiepe poel
                                                       van een nieuwe poëzie

© Michaël Vandebril