La casina rossa

by Michaël Vandebril


La casina rossa

where the road of your feet is going whilst the purple flowers
                                                         are drinking my juices
yes that’s how you wear tresses loose full of god I have the oldest papers   
                                                         but you the incessant

 

splatter of falling water I offer you my pulverized cheek
                                                        for one single breath
in the darkness of my small room every day I arrange
                                                        my bones in a different shape

 

looking for fragrant prey not that it’s dark and forgetting this
                                                        a party I’m wearing
these pine-trees like arched crowns on my head my poethood
                                                        doesn’t make cobble-stones bleed
 

but wind you said and a city appears where stones speak
                                                        and where we wear
white shirts during the day graceful as leopards that lead my coach
                                                        over the old appia road

© Michaël Vandebril

La casina rossa

waarheen de weg van je voeten gaat terwijl deze paarse bloemen
                                                       mijn sappen drinken
ja zo draag je lokken los vol van god ik heb de oudste brieven
                                                       maar jij het onophoudelijk

 

geklater van vallend water ik bied je mijn verpulverde wang
                                                       voor één ademhaling
in de donkerte van mijn kleine kamer ik schik elke dag
                                                       mijn beenderen in een andere vorm

 

op zoek naar geurige prooi niet dat het donker is en dit vergeten
                                                       een feest draag ik
deze pijnbomen als gewelfde kronen op mijn hoofd mijn
                                                       dichterschap doet geen keien bloeden

 

maar wind zei je en er verschijnt een stad waar stenen spreken
                                                       en waar we overdag
witte hemden dragen sierlijk als luipaarden die mijn koets leiden
                                                       over de oude weg van appia

© Michaël Vandebril