The woman next to me has stopped crying. The dough on her lap is wispy. I lose her in the crowd, the metro crowd, that, just as the sea only breaks on the surface, only breaks and foams above ground_

© translated by David Colmer

De vrouw naast mij weent niet meer. Het deeg op haar schoot staat in pieken. Ik verlies haar in de massa, de metro-massa, die, zoals de zee pas breekt aan het oppervlak, pas breekt en schuimt bovengronds_

© Maud Vanhauwaert, Wij zijn evenwijdig (Amsterdam-Antwerpen, Querido 2014)