Even before she can bend over the lump, strange hands grab at the dough. Ringed hands, clammy children’s hands, wrinkled hands, the hands of a Chinese too. He doesn’t knead, he picks at it. The woman slaps him in the face. ‘I don’t have any wrinkles, life’s just pinched my cheeks’_

© translated by David Colmer

Nog voor ze haar romp over de klomp heen kan buigen, graaien vreemde handen naar het deeg. Beringde handen, klamme kinderhanden, gerimpelde handen, ook de handen van een Chinees. Hij kneedt niet, hij pulkt. De vrouw kletst hem vlak in het gezicht. ‘Ik heb geen rimpels, het zijn de kneepjes die het leven mij gaf’_

© Maud Vanhauwaert, Wij zijn evenwijdig (Amsterdam-Antwerpen, Querido 2014)