The woman sitting next to me is crying and says ‘excusez-moi.’ I say ‘ce n’est pas grave.’ She says ‘si c’est grave, vous n’en savez rien.’ ‘That’s true’ I say ‘I don’t know a thing about it.’ Our conversation is not a beginning, not an end. Like everything in a city it’s somewhere in the middle_

© translated by David Colmer

Naast mij zit een vrouw. Ze weent en zegt ‘excusez-moi’. Ik zeg ‘ce n’est pas grave’. Zij zegt ‘si c’est grave, vous n’en savez rien’. ‘Dat is waar’ zeg ik ‘ik weet er helemaal niets van’. Ons gesprek is geen einde geen begin. Zoals alles in een stad valt het ergens tussenin_

© Maud Vanhauwaert, Wij zijn evenwijdig (Amsterdam-Antwerpen, Querido 2014)