Bye Amsterdam

by Maria Barnas


Bye Amsterdam

When I look along the quay I see a night

entering the city like the elongated sloop

that seeks shelter in the mud of a shallow

river. The Amstel sparkles and grows dull

 

in my memory while the water sloshes

against the quay. I don’t have to stay here.

I can carry all names. Intersect all rivers.

What else do they transport but the deepest grit

 

the most suffocating past so tightly packed

together that flawless moments arise from them.

Happiness on any old day. When it turns grey

 

and almost light a name stammers on the horizon.

A city. Boundless time and I.

© Maria Barnas

Dag Amsterdam

Wanneer ik langs de kade kijk
 zie ik een nacht

de stad in trekken als de langgerekte sloep

die dekking
 zoekt in het slijk van een ondiepe

rivier. De Amstel 
schittert en wordt dof

 

in mijn geheugen 
terwijl het water klotst

tegen de kaderand. 
Ik hoef hier niet te blijven.

Ik kan alle namen dragen. Alle rivieren doorkruisen.

Wat vervoeren ze anders dan het diepste gruis

 

het meest verstikkende verleden 
zo dicht opeen

gepakt dat er loepzuivere
 momenten uit ontstaan.

Geluk op zo maar
 een dag. Wanneer het grijs wordt

 

en haast licht hapert aan de horizon 
een naam.

Een stad. De oeverloze tijd en ik.

© Maria Barnas