The kids

by Maria Barnas


The kids

Still thirteen minutes left

no twelve.

 

I had the whole day to work in

but I started reading and sorting and checking

how I could best organise the day and now

there are only eleven.

 

Then I’ve got to fetch the kids: change nappies

wipe noses and shoute that they mustn’t hit

heads with saucepans and kick

animals and doors and poo on the carpet

and then drive a train through it

and don’t wipe your snot off on your brother

and now it’s really time to sleep sleep sleep

in your own bed for once and don’t scream scream scream like that!

 

The hiccuping in me

like the morning that I

in shock see jolting past me.

 

Still eight minutes left for a masterpiece

or the start of one perhaps.

Something that could sound so.

© Maria Barnas

De kinderen

Nog dertien minuten

nee twaalf.

 

Ik had de hele dag om te werken

maar ik ging lezen en sorteren en kijken

hoe ik de dag het best kon indelen en nu

heb ik er nog maar elf.

 

Dan moet ik de kinderen halen: luiers omdoen

neuzen afvegen en roepen dat ze niet op hoofden

mogen slaan met pannen en dieren

schoppen en deuren en niet op het kleed poepen

en er met een trein doorheen rijden

en niet je neus aan je broer afvegen

en nu moet je echt slapen slapen slaap nu toch eens

in je eigen bed en niet schreeuwen niet schreeuwen schreeuw niet zo!

 

Het hikken in mij

als de ochtend die ik

in schok schokken voorbij zie gaan.

 

Nog acht minuten voor een meesterwerk

of laat het een begin zijn.

Iets wat zo kan klinken.

© Maria Barnas