Fragments

by Maria Barnas


Fragments

It is the sky contracting into greys.

A roaming corner of a mouth. It is a tree-top

over-exposed and bare that can just reach

the third-floor windows of a house

 

with a hall where the light won’t work

and the cat-tray stinks. It is a child.

It is the scream of a child warding things off

in its sleep. And it is sleep. It is this world

 

that’s known to me and strange. This is my life

I try out under my breath. In the plastered

house with the spinning ceilings on the other side.

 

In the small white ship that takes place like

a moment mooring and leaving. In the water

slipping away from the quay. In the fingers of my hand.

© Maria Barnas

Fragmenten

Het is de lucht die zich in grijzen samentrekt.

Een mondhoek die zwerft. Het is een boomtop

kaal en overbelicht die net tot de ramen

reikt van de derde verdieping in een huis

 

met een gang waar het licht het niet doet

en de kattenbak stinkt. Het is een kind.

Het is de schreeuw van het kind dat van zich af slaat

in slaap. En het is slaap. Het is deze wereld

 

die me bekend is en vreemd. Dit is mijn leven

probeer ik binnensmonds. In het gepleisterde

huis met de tollende plafonds aan de overkant.

 

In het witte scheepje dat zich als moment

aanmerend en verlatend voltrekt. In het water

dat de kade ontglipt. In de vingers aan mijn hand.

© Maria Barnas