Vatnajökull

by Maria Barnas


Vatnajökull

A black physiotherapist on Iceland invited me out

for a walk. He looked at my hips

 

and I saw a future. He said: ‘Your posture is wrong.’

Shoulders back, chest out.

 

I jolted through the snow pallid as my surroundings

and he moved majestically in the white.

 

When he showed me the top of the Vatnajökull

the snow scrunched under my feet.

 

The earth’s crust tore until I was standing

upright under an ice cap. Then over the ice I was just able

 

to gaze into the world where the physiotherapist

on his knees stretched out a hand to me.

 

Ice water round my feet splatters into an abyss

into which with a single step I can disappear.

 

It is white inside my head. Can anyone give me details?

I’m standing in the middle of a baffled universe.

© Maria Barnas

Vatnajökull

Een zwarte fysiotherapeut op IJsland nodigde me uit

voor een wandeling. Hij keek naar mijn heupen

 

en ik zag een toekomst. Hij zei: 'Je houding is verkeerd.'

Schouders naar achter borst vooruit.

 

Ik sjokte door de sneeuw bleek als mijn omgeving

en hij bewoog zich magistraal in het wit.

 

Toen hij me de top van de Vatnajökull wees

kraakte de sneeuw onder mijn voeten.

 

De aardkorst scheurde tot ik rechtop

onder een ijskap stond. Zo kon ik net over het ijs

 

de wereld in kijken waar de fysiotherapeut

me op zijn knieën de hand reikte.

 

IJswater rond mijn voeten klatert in een diepte

waar ik met een enkele stap in kan verdwijnen.

 

Het is wit in mijn hoofd. Kan iemand me details geven?

Ik sta in het midden van een verbijsterd heelal.

© Maria Barnas