The precise child

by Maria Barnas


The precise child

Beneath the projection screen that slightly larger than 1:1

shows a girl precisely playing the piano, a girl

smaller than 1:1 sits precisely playing the piano.

The smooth black hair cut with a ruler

 

She cannot play and smile at the same time.

Can anyone take the meticulous child back home?

Under her frock a red pleated petticoat can now

be seen. It is the hem of a curtain

 

that is to divide the playing from the world.

When  a poet between ice floes of MDF on the forestage

happens to say: ‘Fathers. How to touch them?’

I do not know where the performance begins.

 

I fondle 1:1 the grey hair of the man sitting in front of me.

He doesn’t look round. Perhaps people stroke his hair

quite often. The piano plays a girl a girl.

© Maria Barnas

Het precieze kind

Onder het projectiescherm dat iets groter dan 1:1

een meisje laat zien dat piano speelt zit een meisje

dat kleiner dan 1:1 precies piano speelt.

Het gladde zwarte haar met een liniaal op de rug

 

gesneden. Ze kan niet spelen en lachen tegelijkertijd.

Kan iemand het nauwgezette kind naar huis brengen?

Onder haar jurk komt een rode geplooide rok

tevoorschijn. Het is de zoom van een gordijn

 

dat het spel van de wereld moet scheiden.

Wanneer een dichter tussen ijsschotsen van mdf

op het podium laat vallen: ‘Vaders. Hoe raak je ze aan?’

weet ik niet waar de voorstelling begint.

 

Ik aai 1:1 de grijze haren van de man die voor mij zit.

Hij kijkt niet om. Men streelt hem mogelijk wel vaker

de haren. De piano speelt een meisje een meisje.

© Maria Barnas