The clock-hands of Hiroshima

by Maria Barnas


The clock-hands of Hiroshima

They stand on the tower to see

how a horse is dragged down to the water.

 

Where do you bury death? They point to the animal

and later shake it off their finger-tips.

 

For sixty years now they’ve stood still.

 

The photo the explosion made wiped everything

white apart from the shadow of those who stood staring.

 

We have gained a city.

Everything gleams and is dust-free.

 

We have stared at the clock-hands of the tower.

They didn’t blink.

 

We have shaken our watches.

We asked the man who sets them who

 

has done this. Who has done this?

 

The horse drags history along.

They say that it rears since it will not dwindle.

© Maria Barnas

De wijzers van Hiroshima

Ze staan op de toren om te zien

hoe een paard naar het water wordt gesleept.

 

Waar begraaf je de dood? Ze wijzen naar het dier

en schudden het later van de vingertoppen.

 

Ze staan er al zestig jaar stil.

 

De foto die de explosie maakte wiste alles

wit behalve de schaduw van wie er bleven staren.

 

We hebben er een stad gewonnen.

Alles blinkt en is stofvrij.

 

Wij hebben naar de wijzers van de toren gestaard.

Ze knipperden niet.

 

We hebben geschud met de klokken.

We vroegen de man die ze gelijkzet wie

 

dit heeft gedaan. Wie heeft dit gedaan?

 

Het paard sleept geschiedenis aan.

Ze zeggen het steigert sinds het weigert te slinken.

© Maria Barnas