A city rises

by Maria Barnas


A city rises

From the top floor down into the city.

Below, the surging streets of Buenos Aires.

 

The city where everything turns out fine.

 

They take you with them at angles

of ninety degrees. But a storm of shadows

 

is raging and pebblestone buildings

revolve. One of them

 

has a heart of grazed red stone.

 

And so not to see how a heart unburdens itself

you go down. Keep your shadow close.

 

The red hem around your neck flows out

into a red river. Think waterfall.

 

Waterfalls.

 

The lid of a piano slams a house tight shut.

A building whacks against the wall.

 

In the lift you stumble over the threshold of a secure house.

A ceiling of stars ascends.

 

So do twenty storeys plunge. Their whole length.

An entire city rises.

© Maria Barnas

Er staat een stad op

Vanaf de hoogste verdieping de stad in.

Beneden razen de straten van Buenos Aires.

 

De stad waar alles goed komt.

 

Ze nemen je mee in hoeken

van negentig graden. Maar het waait hier

 

schaduwen en het wentelt kiezelstenen

gebouwen. Er is er één

 

met een hart van geschaafde rode steen.

 

En om niet te zien hoe een hart zich uitstort

ga je naar beneden. Hou je schaduw bij je.

 

De rode zoom langs je hals mondt uit

in een rode rivier. Denk waterval.

 

Watervallen.

 

De klep van een piano slaat een huis stevig dicht.

Mept een gebouw tegen de muur.

 

In de lift struikel je over de drempel uit een zeker huis.

Een plafond van sterren stijgt.

 

Zo storten twintig verdiepingen. Languit.

Er staat een stad op.

© Maria Barnas