NO. 39

Each poem is a shoe,

and every second shoe is a poem.

There is a poem which takes you farther than a shoe.

There are pattering and scattering poems,

a poem which makes your toe hurt,

and in general

one should not wear others’ poems.

There are summer haikus,

long winter poems

and autumn pieces ruined by a single rain.

The young ones wear large poems

and the other way around, normally

and they shrink even more,

the adults don’t tie poem tourniquets.

New poems creak,

the old ones remain silent.

There is an escape poem,

a poem leading you home

and a poem you need to slip off before entering,

to wear softly, shallowly, rhythmically,

a totally different poem.

 

To check a poem, you don’t need to burn leather,

just stand in a street and say: “I got lost.”

Translated by Paweł Sakowski

NO. 39

Ամեն բանաստեղծություն կոշիկ է,

ու ամեն երկրորդ կոշիկ՝ բանաստեղծություն:

 

Կա բանաստեղծություն, որ կոշիկից ավելի հեռու է տանում:

 

Կա կտկտացող ու քստքստացող բանաստեղծություն,

բանաստեղծություն, որ ցավեցնում է ճկույթդ,

ու ընդհանրապես

չի կարելի հագնել ուրիշի բանաստեղծությունը:

 

Կան ամառային թանկաներ,

ձմեռային երկարաճիտ պոեմներ

ու աշնանային գործեր՝ առաջին անձրևից փչացող:

 

Փոքրերը մեծ բանաստեղծություն են հագնում

ու սովորաբար՝ թարս,

ու ավելի են փոքրանում,

մեծերը չեն կապում բանաստեղծության քուղերը:

 

Նոր բանաստեղծությունները ճռճռում են,

հները՝ լռում:

 

Կա փախուստի բանաստեղծություն,

տուն տանող բանաստեղծություն

ու բանաստեղծություն, որ պիտի հանես տուն մտնելիս,

որ հագնես փափուկ, տափակ, հանգ ու վանկով

բոլորովին ուրիշ բանաստեղծություն:

 

Բանաստեղծությունը ստուգելու համար

պետք չէ վառել կաշին.

պարզապես կանգնիր փողոցում ու ասա՝ մոլորվել եմ: