HOTEL PEOPLE

by Tatev Chakhian


HOTEL PEOPLE

You can’t think of time,

when you lie down in sheets which are not yours,

or anybody else’s,

as each time it opens

as a blank sheet,

always on a new page.

 

And so —

hotel people have no past,

do not miss,

do not cry,

do not age.

 

Regardless of how narrow a corridor is,

they do not pass through one another.

No one belongs to anybody.

A breakfast table lavish with loneliness,

grunted greetings, quickly curses,

never to remember one another,

to pass in the streets, unrecognized,

walls’ night’s delicacy undeceived.

 

In a hotel, only poems that grow

have the longevity of soap bubbles,

as small as minibar bottles

and as interrupted as receptionists’ smiles.

 

Hotel clocks say

that if Now darkens here,

then it is still Yesterday in a different city,

and in another one, Tomorrow hurries up for work.

 

What sense does it make then

to turn around in an unknown dimension,

weightless,

where nobody shoots you in the temple?

Translated by Paweł Sakowski

ՀՈԹԵԼԻ ՄԱՐԴԻԿ

Անհնար է մտածել ժամանակի մասին՝

պառկած անկողնում, որ քոնը չէ

և ուրիշինն էլ չէ,

որովհետև ամեն անգամ բացվում է մաքուր թղթի պես՝

նոր էջից սկսվող:

 

Եվ ուրեմն –

հոթելի մարդիկ չունեն անցյալ,

չեն կարոտում,

չեն լացում,

չեն ծերանում:

 

Ինչքան էլ նեղ լինի միջանցքը,

իրար միջով չեն անցնում:

Մեկը մյուսին չի պատկանում:

 

Այսքան մենություն նախաճաշի սեղանին,

իրար կիսաձայն բարևող ու մյուս կեսով երդվող՝

երբեք չհիշել միմյանց,

չճանաչել փողոցում,

չմատնել գիշերային փխրությունը պատերի:

 

Հոթելում միայն բանաստեղծություններ են գրվում՝

միանգամյա օճառի պես կարճ,

բարի մանր շշերի

ու ընդունարանի աղջկա ժպիտի պես հպանցիկ:

 

Հոթելի ժամացույցները հաստատում են, որ

երբ մթնում է հիման այստեղ,

մի այլ քաղաքում դեռ ընթանում է երեկը,

իսկ երրորդում հետոն շտապում է գործի:

 

Ուրեմն

ի՞նչ իմաստ ունի

վազելն անծանոթ չափման մեջ,

տարածքում, որտեղ անկշռելի ես,

ուր ոչ ոք չի կրակի քունքիդ: