unIDentical

by Tatev Chakhian


unIDentical

My cousin saw my birthplace — “Czechoslovakia”

and mockingly cackled:

“There is no such country, you were born nowhere, you don’t exist.”

I swallowed my tongue,

I went blue as an infant too tightly swaddled,

abandoned

on history’s doorstep.

Now, in this place, there is a beautiful park,

where people like me walk their dogs,

people who are not recognized by history as by a surrogate mother.

Translated by Paweł Sakowski

ԱՆԱՆՁՆԱԳՐԱՅԻՆ

Զարմիկս տեսավ ծննդավայրս՝ «Չեխոսլովակիա»

ու կարգին հռհռաց.

«Սենց երկիր չկա, դու ոչ մի տեղ ես ծնվել, դու չկաս»:

Լեզուս կուլ գնաց,

կապտեցի ամուր կապված բարուրի պես,

որ թողել են պատմության պատահական աղբանոցում

ու գնացել:

Հիմա նույն տեղում բարեկարգ այգի կա,

ուր շների հետ զբոսնում են ինձ նմանները,

ում պատմությունը փոխնակ մոր պես չի ճանաչում: