I translate poems,

when I want to be different than this other me,

who writes them.

 

When I wish I was born in a large city

before, during or after a breakthrough,

when I wish I lived in America in the 40’s,

at the times of the Shah in Iran,

on the left side of the Berlin wall,

wish I was the granddaughter a Jew who ran to Canada,

a grandson bearing the name of an ancestor

coming back from his Siberian exile,

when I want to be black, yellow, red, striped,

when with the mouth of another person

I want to speak out foreign words

as easily as in English,

as noisily as in Polish,

as seamlessly as in Persian.

 

I translate the pain of the others

as used feelings,

with a sure hand and heartless,

as pain only interests me in theory,

as I wanted to be a doctor.

 

I translate

when I can’t get along with this other me who writes.

Translated by Paweł Sakowski

Ես թարգմանում եմ բանաստեղծություններ,

երբ ուզում եմ լինել ուրիշ ներսինիցս,

որ գրում է բանաստեղծություններ:

 

Երբ ուզում եմ ծնված լինել մեծ քաղաքում

ինչ-որ կարևոր բանից առաջ, հետո կամ ընթացքում,

երբ ուզում եմ ապրել քառասունականների Ամերիկայում,

շահի ժամանակվա Իրանում,

Բեռլինի պատից ձախ,

լինել Կանադա փախած հրեա տատի ծոռ,

Սիբիրի աքսորից հետ եկած պապի անունով թոռ,

երբ ուզում եմ լինել սև, դեղին, կարմիր, զոլավոր,

անգլերենի պես հեշտ,

լեհերենի պես աղմկոտ,

պարսկերենի պես ծորուն ասել անծանոթ բառեր...

...ուրիշի բերանով ասել:

 

Ես թարգմանում եմ ուրիշի ցավը՝

second-hand ապրումի պես,

չդողացող ձեռքով ու սառը սրտով,

որովհետև ցավն ինձ հետաքրքրում է տեսականորեն,

որովհետև ես ուզում էի բժիշկ լինել...

 

Ես թարգմանում եմ,

երբ լեզու չեմ գտնում ներսինիս հետ, որ գրում է: