Do not go

Right there where you are

The sun goes down

There it rises too

In this hotel room

The moon is drawn strangling

At every step you take

The curtains fall down

And all those trivial stories

Of who and why and when

Tear into pieces


Life is here somewhere stuck in a moment

In a morning perfume of scrambled eggs

Of dense and intense coffee aroma

Imprisoned tenderness

On a tongue

In a wardrobe


Do not go

Eternal are only these whispers

The gentle touch of a burning desire


The fire is burning under two skins

Tied up in the flesh

An all those hesitations are suspended

And the darkness is falling down

That unclear light of your word


If you go

I won’t be any longer the one you knew

Nor will I be yours


The time burns out slowly

Under the icon lamp of your happiness

It slowly wears us away

Showing off our angry teeth

We suffer frantic in silence

As frenzied oxen awaiting to attack


And even then

In the eclipse


Let’s stick together

Even in the bottom line

Let’s sweat from the truth

Even beyond time

Hand in hand


Do not give me away

Do not give up

Do not leave me

In that point

From which everybody is running away

We shall be One

We shall be tones of this unflagging symphony

Never heard before

Never known

And we shall rise above

We shall squash the trap

We shall be born again in tramp

Letting love resurrect

Despite the eclipse of our failed meetings.

Translated by the author, edited by Sinead McMorrow


Не оди си

Токму каде што си ти

Сонцето заоѓа токму тука,

Тука и изгрева,


Во оваа хотелска соба

Месечината се дави

Со секој твој отчекор

Платната паѓаат

Тривијалните приказни

Се ломат

А сепак

Животот е тука некаде запрен

Мирис на пржени јајца

Остро и полновкусно кафе

Нежност заробена

На еден јазик

Во еден орман


Не оди си

Вечни се само шепотите

Допирот од копнеж, потамина

Огнот што тлее под двете кожи

Врежани над плотта

Лебдат сите двоумења

И самрак настапува

Нејасна светлина на твојот збор



Ако си заминеш

Нема да бидам повеќе таа

Ни твоја

Времето полека согорува

Под кандилото на твојата среќа

Полека нè разјадува

Роговите ни ги открива

Гниеме, разјарени бикови


И дури и тогаш, во помрачувањето, остани

Да се стиснеме еден до друг

Дури и до дното

Да се испотиме од вистина

И дур и отаде

Рака в рака

Не ме давај

Не се давај

Не ме оставај

Не се оставај

Во онаа точка

Од која сите бегаат

Нека сме едно

Ние, нотите на непресушната симфонија

Нечујна за никој

И оттаму да се издигнеме

Да ја згмечиме стапицата

Да се родиме од кирилицата

Љубовта да воскресне.