If I have to describe the horizon I will give you a string that is pulling

underground trains with no drivers nor seconds nor directions

If I have to tell you what I learnt from all these wanderings

the chardonney wine smells like a cat piss


And I smell under Bir Hakeim as a silver knife dip in a fermented butter

Like a cat on metal roof

cackling seeds quacking lies secreting traces


Don’t talk!


When you see the dark women reading on minus 20 degrees

In a dirty street waiting for the warm breeze

From the underground train




a bridge

in my chest


try to understand that she is pulling with her an entire continent

and the 44 sides of the world will not be enough for you to understand

how I draw and splutter and yowl

a serpent underneath an overheated string of a hungry cat


If you ask me what is the sound of the airplanes

Hyenas before copulation

If you ask me what is the taste of the itinerants

Ostriches diping their head down the sand

If you ask me what do the downs look alike melting down with the highways

Love symphonies made of coffee, croissants, oranges and hope

But if your ask what encourages me to leave without knowing where I go

What makes me waiting for the yoga teacher with broken shoes

searching for a smile from the black woman in the metro and being happy

Serene since she wished me a nice journey

waiting on a bar at Monte Carlo a personification of meat and esothery to appear

losing myself fearless in the faces rushing to the unconsciousness

winnowing in snowy valleys while the air hostess is trying to sale an anti-wrinkle cream

searching tiredless for the word the verb the nerve and you

I will tell you then, the home!

The home!

The home that I carry from within


And I do not have you

And I do not have it

And I do not have



Translated by the author, edited by Sinead McMorrow


Ако треба да го опишам хоризонтот ќе ти дадам конец што влече

возови подземни без шофери без секунди ни насоки

Ако треба да ти кажам што научив од сиве овие талкања

шардоне виното смрди на мочка од мачка



Е па се мачкам и јас под мостот на Бир Хакаим како сребрен нож брцнат во ферментиран путер

се мачкам како мачка по лимен кров

квачам семе врачам лаги лачам траги пшшшшшшштттттттттттт




Кога гледаш црна жена книга што чита на минус 20 степени на валкан асфалт и се грее од гнасен воздух

од подземниот воз

воз крос мост

во моите плешки разбери дека таа со себе влече цел еден континент и 44те страни на светот не се доволни да сфатиш како се влечам и пелтечам и квичам

змија под вжештена маша во гладна мачка



Ако ме прашаш каков звук имаат авионите

Хиени пред расплод

Ако ме прашаш каков вкус имаат усните на патниците

Ноеви глави в песок што бутаат

Ако ме прашаш како изгледаат мугрите што се слеваат во автопатите

Љубовни симфонии од кафе, кроасани, портокали и надеж

Но ако ме прашаш што ме бодри да тргнувам без да знам каде одам што ме тера да чекам да дојде учителката по јога си скинати чевли

да ми насмевне црната жена во метрото и тоа да ми биде доволно да бидам ведра


да чекам на шанк во Монте Карло некое олицетворение на месо и езотерија да дојде

да се губам без страв низ лицата што брзаат кон бесознанијата

да се веам по снежни долини додека стујардесата ми продава крема против бори да го барам неуморна зборот глаголот нервот а а а а а ти? А ти?

Ќе ти го кажам домот! Ќе ти кажам домот!



Домот со себе што го носам



А те немам

А го немам

А се немам