CORTAZAR’S HOUSE

by Natasha Sardzoska


CORTAZAR’S HOUSE

Tongues of black wild orchids are thrusting from the subway

When I go out I behold nothing in my hand but I know where I go

Wild people with weaved hair stop me on their way

The tenth arrondissement is screaming like an express boiling pot cooking meat

The breath is becoming black thicker as I walk to you, me, alone, while I step down

the fall of someone’s else bravery, cigarettes tucked in the paving stone, mute souls

Before the great morning when you wake up, when you wake me up with your hand in

my hair

on the wooden floor you are searching for your socks, knees, grass, rainbows

I am stepping down on fragile branches, and I fill glasses until I start scrolling down

within

The high heels are grumbling and sticking to the sound of the bandoneon

And all those tongues, serpents, dragons, rhinoceroses are blazing in my head while I

am coming into you

And frightened I stick tight in my hand the number of your door

Translated by the author, edited by Sinead McMorrow

КУЌАТА НА КОРТАЗАР

Јазици на диви црни орхидеи се плазат од подземното метро Кога излегувам не држам ништо в рака само знам каде одам Црнокожи луѓе со заплеткани коси ме застануваат на патот

Десеттиот арондисман пишти како експресен лонец за варење заклани животни Се згуснува здивот додека одам накај тебе, јас, сама, додека газам

врз нечиј пад на храброста, цигари напикани во калдрмата, души занемени пред големото утро, кога се будиш, кога ме будиш со рака во косата

на дрвен под ги бараш своите чорапи, колена, трева, виножито

газам кревки гранки, и точам чаши се додека не почнам и јас да течам во нив Потпетици одекнуваат и се лепат за звукот на бандонеон

И пламтат јазици, змејови, носорози, врз мојата глава, додека одам накај тебе И со страв го стискам во раката бројот на твојата капија