Storm of ice and earth crumbs flows into our room

Outside I hear fear, losers, someone else’s silence, an insidious plot

I am Haunted by a troop of wolves at every step I take, frozen stones

But I feel them devoted and faithful I follow and caress them tenderly


Because this is what we are


Bodies, excommunicated from the world, like a distant radio frequency that no longer



- but still shimmers on the highways -

Chess, wine, schnapps, rug and weaved snowy curves –


I give you my body like a pledge

In this city that rage never knew but rage is now

This night

In me

The rage is

This bed shifted by the water flowing underneath the bath

They say, yes, the plumber did not come and the tube is plugged

So let all the evil tongues get plugged and all the dirty throats get strangled

In a helm of disparate movements towards me

Red roses, leaves splashed with sperm and Hannah Arend’s book falling down

The white sheet

Falling down on me all that lair

Crawling in the black and white paved hotel

Almost a crime, I commit

Windows breaking through all around my hips

Ready I am ready to become a shooting mark

And a bloody heat

Because I know a woman has disappeared in the night and now the dawn is blurred

And I shall drown in your lies cruel brutal times of hoofs raging underneath my skirt

And I shall say nothing, I cry, I beg for mercy, I prey

To give you mornings filled with bliss

To walk silently down the snow without leaving any trace

Not to hurt your love

Please, give me your endless hours

The night is ours, Sarajevo!

Translated by the author, edited by Sinead McMorrow


Виор од трошки лед и земја се влеваат во нашата соба

Од надвор свири некој студ, нечија тишина, подмолна завера Ме демнат крдо волци на секој чекор смрзнати камења

Но ги слушам верно ги следам и милувам нежно Оти тоа сме ние

Сосема далеку исклучени од светот

Далечна фреквенција на радио што не постои повеќе во нивните домови, но, сепак шушка по автопатите

Шах, вино, ракија, ќилим и ткаени снежни облини Ова мое тело ти го давам

Како залог

Токму тука во овој град што за бес не знаел а бес е Оваа ноќ во мене

Бес е

Овој кревет до каде што досега водата од под бањата што вирее Велат, да, не дошол водоводџијата те се затнала цевката

Па нека се затнат сите зли јазици и нека се задушат лошите волци Во кормила раздвоени движења кон мене

Црвени ружи, латици, на белите чаршафи извалкани со семе и стара на влага засмрдена книга од Хана Аренд



Паѓа врз мене сето тоа дувло

Од хотел со црно бел под небаре криминалистички случај Со прозори околу моите бедра небаре спремни на нишан И здрава топлина

Зашто една жена што ја снемало в ноќта сета мугра ја мати И нека се удавам во твоите лаги сурови

безмилосни времиња на копита што ме ринтаат под здолништето И молам, плачам за милост, за прошка

За да ти дадам утра полни благост За да чекорам како по снег,

без да ме забележиш

и без да ја повредам твојата сушта душа Те молам, уште една чаша

Ноќва е наша