by Natasha Sardzoska


The clock is waiting for you


but did you want me

silk body

on strings

you pulled me out of the pack


I squashed myself in thoughts interpretations delirious confusions

Wheat flour on the shelves screams on the streets

And the streets were glistening filled with people dressed in white

And I could hear Chopin piano coming down the street from George Sand’s house

And the crude Seal’s skin was yelping the Crazy song


In purple dawns in a suitcase built with severe honesty

I just did not know from which angle you were watching me, prowling around me

With doe’s eyes and a body of a wolf

You obsess me with your sweat


and throw pieces of broken glass and bluster upon me

and don’t be silent and write on my chest stars that are blown out in my secretion

and do not wait that day that you do not know

do not wait

do not see

white coats frozen hearts are delivering

to reach the main artery

to be there on time

before the death reaches upon them


we used to chase each other in distant cities we walked the same streets

same smells were pulling us

I swell in you and you swell in my body

and now we have the entire world smell melting in the palm of our hands

but we are just smiling it

Translated by the author, edited by Sinead McMorrow


Часовникот те чека



зарем и самиот ме посака кукла дрвена

на конец ме крена од крдото




Се здробив во мисли толкувања одвојувања бунила Брашно по полиците врева по улиците

А блештеа улиците со луѓе во бели мантили

И пијаното на Шопен допираше од куќата на Жорж Санд И рапавата кожа на Сил ја врескаше песната луда


Во едни пурпурни париски утра во еден куфер натегнат со германска чесност Не знаев од кој ли агол ме гледаш ме демнеш

Со очи на срна и тело на волк Ме опседнуваш со твојата пот


и фрлај срчи и фрчи во мене

и не молчи и пишувај на моите гради ѕвезди што се гаснат во мојот исцедок и не чекај да дојде тој ден што не го познаваш

не чекај не гледај

како белите мантили срца в мраз доставуваат и трчаат за да ја достасаат главната артерија за да стигнат на време

за да стигнат пред смртта да ги стаса



на времето


се гоневме по градови по исти улици чекоревме исти мириси нé влечеа а сега кога планетата ни се топи на дланка

ние се потсмеваме



срам да ти е што ме остави да мрзнам срами се што те нема