LACE AROUND YOUR EYES

by Natasha Sardzoska


LACE AROUND YOUR EYES

Four men in you I saw

And when you came in I felt you were searching for me

And everybody shut up and the world around fall apart

And all movement turned slow and blind

 

The clock was beating with the sound of a home

Green leafs and red female tongues were burning

Hungry for your thirst you pulled up my head

With a silk string you pulled me proud to you

 

All those women that made you lonely reached me

Grasping my feet

But my hamstrings and cartilage were bursting into pieces

And my ankles were calling you voiceless

 

I do not understand why this night washes me away as wine

From where you are yowling elegantly and softly

You eject a wolf cry weaved with opal

You hit me with your tongue through your open leg

 

I am not afraid that I will not have you

Nor do I go away from your exit gate

I have thrown on your eyes a veil weaved with my hair

So you can see me better in the middle of a burning forest

 

A nomad lost in the void of his own sea

I pronounce mutely your name

I call inclement your skin

I caress you slowly in my mouth

 

Beauty deeper than all sensual thoughts art you

Dark knight bewildering white horses

Soft node leather rein translated into rhythm

You are coming from distant cities powerful

 

You are swelling down the boulevards deaf for any other luxurious inquietude

You are expelling sparkles underneath your leather shoes

While you are boiling steaming in the coffee cups of my silver mornings a

A balcony red wine raw meat and livid sunset you sip in me

 

birds beak

liquid breath

broken lace

satin hours

whirlwind pine trees

irritated tigers

glowing

in my womb

Translated by the author, edited by Sinead McMorrow

ТАНТЕЛА ОКОЛУ ТВОИТЕ ОЧИ

Четири мажи видов во тебе еднаш

А кога влезе сетив дека ме бараше мене И сите занемеа и светот околу мене падна И движењата се забавија заслепени

 

Часовникот чукаше со звук на дом

Пламтеа зелени лисја и црвени јазици на жени

 

Гладна за твојата жед главата ми ја дигна

Ме влечеше со свилен конец стамена пред тебе

 

 

Сите жени со коишто си бил осамен ме допреа И зедоа дел од моите стапала

А мене ми се виткаа тетивите рскавиците пукаа Глуждовите те викаа скоро без глас

 

Не разбирам како вино ме налева ноќта Од каде ли завиваш елегантно и меко Волчи крик навезен со опал исфрлаш Преку ногата твоја ме удираш со јазикот

 

Не се плашам дека ќе те немам

Ниту се повлекувам од твојот излез аеродромски Превез исткаен од мојата коса врз твоите очи фрлив За да ме видиш побистро насреде шума што гори

 

Номад загубен во празнотијата на своето море Го изговорам немо твоето име

Ја повикувам бурно твојата кожа

Те разоткривам бавно во мојата уста

 

 

Убавина подлабока од сите сетилни мисли си Темен витез бели коњи што здивува

Нежен јазол кожни узди преточени в ритам Од градови ти моќен надоаѓаш

 

Бабриш по булеварите глув за нечиј скап неспокој Ѕвечиш искри од под твоите кожни ѓонови Додека вриеш во филџаните на моите утра

Балкон црвено вино живо месо и модар залез ми тураш

 

 

птичји клунови течен здив

 

раскинати тантели сатенски часови развиорени борови раздразнети тигри пламтат

                                                       во мојата утроба