Weave of colors

by Nurduran Duman


Weave of colors

the lover every morning in its hair the sunset

circulates to its red fringes, to light’s
 

because every arrow came out from the dawn

evening is weaved from midday to joy

from sorrow to night… an opposite, a face
 

everyone knows sharing is sacred

if leaves and statements don’t decay, then death

is a green garden, its reward infinite

people evaporate from boiling water to the face of the sky

painting the sky blue so it rains
the person who plants the growing tree mixes himself with the infinite

 

there are people who love rain and also those who don’t know how to love

Translated by Andrew Wessels

Renklerin Örgüsü

âşık her sabah saçlarında günbatımı

dolaşır saçaklarına kırmızının, ışığın

 

tan yerinden çıktı diye her ok

örülür akşam öğleden sevince

hüzünden geceye… bir ters bir yüz

 

herkes bilir ki paylaşmak kutsaldır

ölüm yeşil bir bahçe ödülü sonsuz

yaprak ve söz çürümesin tek

 

kaynar sulardan buharlaşıp göğün yüzüne

mavi çalanlar var, ki yağsın

ağaç diken de sonsuza karıp kendini

 

yağmuru seven de var bilmeyen de sevmeyi