Sum

Glasses are the things that understand us best.

Their fragility in strength. The different refraction of the light

 

in their scratches. The vagueness about how much previous

loss (screws, rubber nose pads for the bridge,

 

one, two horn arms) is allowed if they are to live up to

the self. The pane made of people’s final spectacle lenses,

 

through which you and I too look anciently, without glasses but

razor-sharp through your – you think – miraculously once more

 

perfect eyes, which I confirm

for my part feigning hazy light despite

 

the enlarging window. Only if the outcome is deceit

ultimately protecting the other

 

is the sum of us

correct.

Translation by Paul Vincent

Sum

Brillen begrijpen ons van alle dingen het best.

Hun broosheid op sterkte. Het anders breken van het licht

 

in hun krassen. De onbeslistheid over hoeveel vooraf-

verlies (schroefjes, gummi opzetstukjes van de neusbrug,

 

één, twee hoornen oren) mag om nog te voldoen aan

het zelf. De ruit bestaand uit allerlaatste brillenglazen van mensen,

 

waardoor ook jij en ik stokoud kijken, brilloos maar

haarscherp door jouw – denk jij – als bij wonder weer

 

volmaakte ogen, wat ik beaam

van mijn kant wazig zicht veinzend ondanks

 

het vergrotende venster. Alleen als de uitkomst bedrog is

de ander behoedend op het eind

 

is de ons-som

juist.