Species

by Ruth Lasters


Species

Why don’t we in case of despair, no matter whose, make formations

like ducks suddenly form a v against a whirlwind.

 

Perhaps a herringbone floor of us hundred

standing closest, feet crossed over crowns

 

as soon as a gong resounds with which one person applies for

temporary release, evacuation from himself to

 

‘the species’. Or more feasibly: that one helpless one who squeezes

acrobatically into a suitcase which we then pass on and on through

 

streets, with as destination only his unconditional remaining.

Till he kicks the suitcase open, can deal with himself again, get a

 

grip.

Translation by Paul Vincent

Soort

Waarom wij niet bij wanhoop, eender wiens, formaties vormen

zoals eenden eensklaps tegen luchtwerveling
 

een v. Misschien een visgraatvloer van wij

honderd dichtstbijzijnden, voeten geschrankt tegen kruinen
 

zodra een gong weerklinkt waarmee die ene aanvraagt een

tijdelijke bevrijding, evacuatie uit zichzelf naar
 

‘de soort’. Of haalbaarder: die ene radeloze die zich wurmt

acrobatisch in een reiskoffer die wij dan door- en doorgeven door
 

straten, met als bestemming slechts zijn onvoorwaardelijke

blijven. Tot hij de koffer openstampt, zichzelf weer aandurft, aan-

vat.