Flower

White flannels with which you wash your old father

harden in the night into envelopes for

 

unwritten letters to each other (one day there’ll be a machine, Pa,

which with electrodes on the scalp will register and print out

 

the epistles you wrote only in your thoughts, never noted down. So they

will lie after your last breath in a pile exactly

 

your own length). For God’s sake, keep your legs still, Father!

Perhaps there grows in the brains of parents who are changed

 

unnaturally by their child, an image of always the same

weird, impossible flower – draw it in the steamy mirror –

 

like a new species of flower runs riot after

nuclear radiation. 

Translation by Paul Vincent

Bloem

Witte washanden waarmee je wast je oude vader

verharden ’s nachts tot omslagen voor
 

ongeschreven brieven naar elkaar (ooit komt er een machine, pa,

die ze met elektroden op de hoofdhuid registreert en uitprint
 

de epistels die je slechts schreef in gedachten, nooit noteerde. Ze liggen

daar dan na je laatste adem in een stapel van exact jouw
 

lichaamslengte). In godsnaam, hou je benen stil, vader!

Misschien groeit er in hersenen van ouders die verschoond worden
 

tegennatuurlijk door hun kind, een beeld van steeds dezelfde

bizarre, onbestaande bloem – teken ze in de spiegeldamp –
 

zoals een nieuwe plantensoort woekert na

kernstraling.